Urtia 17 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

Errësira dhe shtylla e zjarrtë

1Madhështore dhe të pashqyrtueshme janë gjykimet e tua;

çdo shpirt i pamësuar bie në mashtrim.

2Të paudhët menduan

se do të shtypnin kombin e shenjtë,

por u lidhën nga errësira

e u zunë rob nga nata e gjatë,

ndryrë në shtëpitë e tyre,

dëbuar prej kujdesit të amshuar.

3I gënjente mendja se do të fshiheshin pas mëkateve,

mbuluar me perden e harresës,

por u shpërndanë fort të trembur,

të tmerruar nga hijet.

4As strofulli i fshehtë nuk i ruajti nga frika,

u rrethuan nga ushtima të tmerrshme,

u shfaqeshin hije fytyrëvrenjtura e të zymta.

5Asnjë flakë zjarri s'bënte dritë,

as vezullimi i yjeve

s'e zbardhte dot atë natë të urryer.

6I ndriçonte vetëm një zjarr i frikshëm

që ndizej vetë.

U tmerruan kur panë se gjërat ishin më të frikshme

se ç'i mendonin pa i parë.

7Aftësia për magji u doli e kotë,

mburrja me mençurinë u poshtërua.

8Premtuan se do ta largonin frikën

dhe trazimin e shpirtit të sëmurë,

por u sëmurën vetë me një frikë qesharake.

9Edhe po të mos i trembte asgjë e frikshme,

trembeshin nga hapat e bishave e nga vërshëllimat e gjarpërinjve

dhe i mbyste frika,

saqë nuk shihnin dot as mugun e pashmangshëm.

10Ligësia është frikacake,

dëshmon kundër vetvetes,

i shtohen vuajtjet kur e bren ndërgjegjja.

11Frika s'është gjë tjetër

veç se dështim dhe mungesë e arsyes.

12Sa më i vogël të jetë besimi tek arsyeja,

aq më pak e dimë përse vuajmë.

13Natën që ishte e pafuqishme,

që dilte nga humnera e skëterrës së pafuqishme,

kur bënin të njëjtin gjumë,

14i mundonin hijet e tmerrshme,

çdo forcë shpirtërore i mpinte

dhe i mbulonte një frikë e beftë dhe e papritur.

15Të gjithë sa ishin atje u plandosën,

mbetën të mbyllur në një burg pa hekura.

16Bujq edhe barinj,

punëtorë që rropateshin shkretëtirave,

mbërthyer nga fati i pashmangshëm,

ishin lidhur të gjithë me vargonjtë e errësirës.

17Fëshfërima e flladit,

kënga e ëmbël e zogjve në degët e dendura të pemëve,

gurgullima e ujit që rridhte me vrull,

kërcitja egërshane e gurëve që rrokulliseshin,

18kafshët që vraponin e kërcenin pa u dukur,

ulërimat e bishave të egra,

dhe zëri që jehonte nëpër lugina,

i shtangnin nga tmerri.

19Mbarë bota ndriçohej nga një dritë vezulluese

dhe njerëzit merreshin me punët e veta lirisht,

20por të paudhët i mbulonte nata e rëndë,

errësira ishte e ardhmja që i priste.

Vetja u rëndonte më shumë se nata.