Urtia 2 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

Veprat e të paudhëve

1Thonë me vete dhe pandehin gabimisht:

«E shkurtër dhe e mërzitshme është jeta jonë,

nuk ka shërim kur njeriut i vjen fundi,

nuk dihet të jetë kthyer kush nga skëterra.

2Se u lindëm krejt rastësisht

e pas kësaj është si të mos kishim qenë.

Tym është fryma në hundën tonë

e arsyeja shkëndijë në rrahjen e zemrës sonë.

3Kur shuhet, trupi kthehet në hi

e fryma shpërndahet si ajër i rralluar.

4Emri ynë harrohet me kohën,

askush s'do t'i kujtojë veprat tona.

Si gjurmët e resë kalon jeta jonë,

si mjegulla shpërndahet,

dëbuar nga rrezet e diellit

rënduar nga vapa e tij.

5Si hije kalimtare është koha jonë,

fundi ynë është pa kthim,

se është i vulosur e askush nuk kthehet!

6Ejani, pra, t'i shijojmë begatitë,

ta shfrytëzojmë me fund krijimin, si në rini,

7të ngihemi me verë të çmuar e erëza,

të mos na shpëtojë asnjë lule pranvere,

8të kurorëzohemi me gonxhe trëndafilash

para se të vyshken.

9Askush të mos mbetet pa hisen e shfrenimit,

gjithkund të lëmë shenjat e gazmimit tonë,

se kjo është pjesa jonë e shorti ynë.

10Ta shtypim skamnorin e drejtë,

të mos e kursejmë vejushën e

nga thinjat e të moshuarit të mos stepemi.

11Ligji i drejtësisë të jetë fuqia jonë,

të gjykohet e kotë gjithçka e dobët.

12T'i zëmë pritë të drejtit, se na bëhet barrë,

del kundër punëve tona,

na qorton për mëkatet kundër ligjit,

na përmend shkeljet ndaj mësimit.

13Ai thotë se e njeh Perëndinë,

e quan veten fëmijë të Zotit.

14Na është bërë qortimi i mendimeve,

na vjen rëndë edhe ta shohim.

15Se jeta e tij s'është si e të tjerëve,

tjetërsoj janë shtigjet e tij.

16I dukemi si monedhë e rreme,

udhëve tona u rri larg, si papastërtive,

e quan të lum fundin e të drejtëve,

mburret se ka atë Perëndinë.

17Le të shohim në janë të vërteta fjalët e tij,

le të shohim ç'fund do të ketë.

18Në qoftë i drejti bir i Perëndisë, ai do të kujdeset për të

dhe do ta shpëtojë nga duart e kundërshtarëve.

19Le ta vëmë në provë me fyerje e mundime,

të mësojmë deri ku i arrin butësia,

t'ia vëmë në provë zemërgjerësinë.

20Le ta dënojmë me vdekje të shëmtuar

e t'i vijë mbrojtja prej fjalëve të tij».

21Kështu menduan, por u gabuan,

i verboi ligësia e tyre,

22nuk i mësuan të fshehtat e Perëndisë,

nuk shpresuan te shpërblimi që fiton shenjtëria,

as u shkoi mendja te shpërblimi që fitojnë shpirtrat e panjollë.

23Se Perëndia e krijoi njeriun prej mosprishjes,

e bëri si shëmbëllesë të amshimit të vet.

24Por prej smirës së djallit në botë erdhi vdekja,

dhe e provojnë ata që i përkasin.