1Përtaci i ngjan gurit të përmjerrë,
gjithkush i fërshëllen çnderimit të tij.
2Përtaci i ngjan grumbullit të plehut,
kush e kap, shkund dorën.
3Fëmija i patakt, çnderimi i të atit,
po të jetë vajzë, është humbje.
4Vajza e mençur gjen burrë,
por e pacipa është brengë për atë që e lindi.
5Të atin dhe të shoqin i çnderon lozonjarja,
prandaj të dy e përçmojnë.
6Fjalosja e pakohë, si muzika në zi,
por thupra e qortimi, gjithmonë urti.
7[Fëmijët e mësuar mirë
nuk dëftejnë prejardhjen e thjeshtë të prindërve.
8Fëmijët mendjemëdhenj e mburravecë
njollosin fisnikërinë e fisit.]
9Të mësosh të marrin është si të ngjitësh vorbën,
si të zgjosh gjumashin nga gjumi i thellë.
10T'i flasësh të marrit është si t'i flasësh të përgjumurit
që në fund thotë: «Ë?».
11Vajto të vdekurin, se i ka ikur drita,
edhe të marrin vajto, se e ka lënë mendja,
por më pak të vdekurin, se ka gjetur prehje,
jeta e të marrit është më e ligë se vdekja.
12Shtatë ditë vajtohet i vdekuri,
por çdo ditë të jetës i marri e i pafeu.
13Me të pamaturin mos e zgjat,
mos shko tek i pamendi.
Rriji larg, që të mos mundohesh
e të mos ndotesh kur të shkundet.
Shmangiu, se gjen prehje
e nuk do të sfilitesh nga marrëzitë e tij.
14Çfarë është më e rëndë se plumbi?
S'ka tjetër emër përveç të marrit.
15Rëra, kripa e një copë hekur
mbarten më lehtë se njeriu pa mend.
16Trau i drunjtë lidhur në ndërtesë
nuk shkëputet nga tërmeti,
as zemra e mbështetur në një vendim të menduar
nuk trembet kur të vijë koha.
17Zemra e ngulitur në mendime të zgjuara
është si zbukurim në suvanë e murit të lëmuar.
18Guriçkat e vëna pirg
nuk i bëjnë ballë erës.
As zemra e trembur me mendime të marra
s'i bën ballë asnjë frike.
Miqësia19Kush ngacmon sytë, derdh lot,
kush ngacmon zemrën shfaq ndjenjat.
20Kush gjuan zogjtë me gurë, i tremb,
kush fyen mikun, prish miqësinë.
21Edhe po të ngresh shpatën kundër mikut,
mos u dëshpëro, se mund të kthehet.
22Po të hapësh gojën kundër mikut,
mos u mërzit, se mund të pajtoheni.
Por fyerja, krekosja, nxjerrja e të fshehtave
dhe goditja pas shpine
tëhuan çdo mik.
23Të afërtin bëje për vete sa është i varfër,
që të marrësh pjesë edhe në begatinë e tij.
Qasju në kohë ngushtice,
që ta ndajë me ty trashëgiminë.
24Para zjarrit, tymtari qet avull e tym,
edhe gjakderdhjes i paraprijnë fyerjet.
25As kam turp t'i dal zot mikut,
as fshihem prej tij.
26Nëse prej tij më vjen e keqja,
kush e merr vesh, do t'i ruhet.
Lutje për vetëpërmbajtje27Kush mund të m'i vërë rojë gojës
e buzëve një vulë të rëndë,
që të mos rrëzohem prej tyre
e të mos rrënohem prej gjuhës?
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
