Fjalët e urta 14 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

1Gruaja e urtë e lartëson shtëpinë,

e marra e shemb me duart e veta.

2Kush shkon udhës së drejtë, druan Zotin,

kush e shmang udhën e Zotit, e nënçmon.

3Në gojën e të marrit mbin thupra e mendjemadhësisë,

por të urtët do të shpëtohen prej fjalëve të veta.

4Grazhdi pa qe mbetet i zbrazur,

falë fuqisë së një kau, gëlojnë të korrat.

5Dëshmitari besnik nuk rren,

dëshmitari i rremë nxjerr veç gënjeshtra.

6Përqeshësi e kërkon urtinë, por s'e gjen;

të mençurit i vjen lehtë dija.

7Hiqju të marrit,

se nuk do të nxësh fjalët e dijes.

8I mprehti e shqyrton me urti sjelljen e vet,

të marrët i pështjellon marrëzia.

9Të marrët tallen me mëkatin,

por të drejtët gjejnë hir.

10Veç zemra e njeh hidhërimin e vet,

e gëzimin e saj s'e ndan dot i huaji.

11Shtëpia e të paudhëve do të rrënohet,

por streha e të drejtëve do të lulëzojë.

12Dikujt mund t'i duket e drejtë një rrugë,

por ja që sos shtigjeve të vdekjes.

13Zemra dhemb edhe në gaz

e gëzimi mund të kthehet në vaj.

14Dredharaku do të ngopet me sjelljet e veta,

njeriu i mirë edhe më shumë.

15Thjeshtaku beson gjithçka,

ndërsa i përkori e di ku e hedh hapin.

16I urti e njeh frikën, ndaj i ikën së keqes,

ndërsa i marri është i cekët e ngulakëmbës.

17Njeriu idhnak bën marrëzira,

njeriu dinak është i urryer.

18Thjeshtakët trashëgojnë marrëzinë,

ndërsa të mprehtët kurorëzohen me dije.

19Të këqijtë përkulen para njerëzve të mirë

e të paudhët te portat e të drejtëve.

20Të varfrin e urren edhe fqinji i vet,

por të shumtë janë ata që e duan të pasurin.

21Kush e përçmon të afërtin, mëkaton,

por lum kush përkrah skamnorët.

22A nuk birren ata që veprojnë keq?

Mirësi e besnikëri për ata që veprojnë mirë!

23Çdo mund e sjell një dobi,

ndërsa fjalët e shumta janë varfëri.

24Të urtët kanë për kurorë pasurinë,

por të marrët shkojnë nga marrëzia në marrëzi.

25Dëshmitari i vërtetë shpëton jetë,

por kush gënjen përhap mashtrim.

26Në drojën e Zotit mbështetja është e fortë,

ajo është strehim për bijtë e tij.

27Droja e Zotit është burim jete,

të largon nga leqet e vdekjes.

28Një popull i madh është lavdia e mbretit,

ndërsa një princ pa popull është i rrënuar.

29Kush nuk zemërohet shpejt, është plot mend,

një shpirt i ngutur nxjerr në pah marrëzinë.

30Mendja e shëndoshë e gjallëron trupin,

kurse smira bren eshtrat.

31Kush nëpërkëmb të vobektin, fyen krijuesin e tij,

por kush përkrah nevojtarin, e nderon.

32I paudhi rrëzohet prej paudhësisë së vet,

për të drejtin edhe vdekja është strehë.

33Urtia prehet në zemrën e të mençurit,

por shfaqet edhe mes të marrëve.

34Drejtësia e lartëson një komb,

mëkati është turpi i popujve.

35Mbreti e përkrah shërbëtorin e mbarë,

por zemërohet me turpëruesin.