Jobi 31 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

Vetëmbrojtja e Jobit

1«Me sytë e mi besë kisha lidhur

asnjë virgjëreshë për të mos e këqyrur.

2Ç'hise më ra së larti prej Perëndisë,

ç'trashëgim nga lart prej të gjithëpushtetshmit?

3A nuk i bie zezona të ligut,

a nuk i godet kobi keqbërësit?

4A nuk e sheh ai sjelljen time?

A s'i numëron tërë hapat e mi?

5Po të kem jetuar me mashtrim

e po të ketë rendur këmba ime drejt dredhisë,

6le të më peshojë me peshoren e drejtësisë

e Perëndia do ta njohë përsosjen time.

7Nëse hapat e mi e lanë rrugën,

nëse zemra ndoqi lakminë e syve,

e nëse duart m'u ndynë,

8unë mbjellsha, një tjetër ngrëntë

e u zhbiftë fara ime!

9Nëse ndonjë grua zemrën ma joshi

e nëse mikut te dera pritë i vura,

10për tjetërkënd bluajtë gruaja ime

e tjetërkush u shtriftë mbi të,

11se diçka e tillë është poshtërsi

e gjyq lyp e tillë ligësi,

12ndaj zjarri përpiftë deri edhe humnerën

dhe e shkretoftë të vjelën time.

13Nëse s'ia dhashë të drejtën skllavit

apo skllaves që tek unë u ankuan,

14ç'të bëj kur Perëndia të ngrihet?

Në më hetoftë, si t'i përgjigjem?

15A s'i krijoi edhe ata, ai që mua më krijoi?

A s'na vendosi ai njësoj në bark të nënës?

16Mos vallë skamnorëve dëshirat s'ua plotësova

e i lashë të lëngojnë sytë e të vejave?

17Apo vetë e hëngra kafshatën

e jetimët prej saj nuk hëngrën?

18Që në rini si atë e rrita,

që prej barkut të nënës unë i priva.

19Mos vallë kur pashë një të gjorë pa petka

e një nevojtar pa mbulojë,

20s'më bekuan ijët e tij?

A s'u ngroh ai me leshin e shqerrës sime?

21Po të kem ngritur dorë ndaj jetimit,

pasi pashë se në gjyq më përkrahin,

22supi nga shpatulla m'u shkultë

e krahu në bërryl m'u këputtë,

23se më tmerron kobi i Perëndisë

e madhështisë së tij nuk i bëj dot ballë.

24A e vara unë shpresën tek ari?

Po arin e kulluar, “besimi im” e quajta?

25A mos u ngazëlleva për begatinë e madhe

apo se dora ime mblodhi shumë?

26Nëse e pashë dritën të ndriçojë

e hënën të ecë feksur

27dhe zemra fshehtas aq m'u gënjye

sa me dorë nga buzët puthje t'u dërgoja,

28faj për t'u gjykuar edhe ky do të ishte,

se Perëndinë e tejlartë do ta mohoja.

29A u gëzova unë për kob të armikut tim?

A u ngazëlleva pse i ra e liga?

30S'e lashë gojën time të mëkatojë,

duke lëshuar nëmë mbi jetën e tij.

31Po a nuk thoshin njerëzit e tendës sime:

“Kush s'u ngop me mishin që ai i dha?”.

32Udhëtari kurrë në rrugë nuk bujti,

se shtegun e derës sime hapur ia lashë.

33Mos vallë si Adami fajin tim e fsheha?

Mos në kraharor e ndryva ligësinë,

34a thua se druaja turmën e madhe

e përbuzja e fisit sikur më trembte

sa gojën të mbyllja e nga dera të mos dilja?

35Ah, sikur dikush të më dëgjonte!

Ja nënshkrimi! Të më përgjigjet i gjithëpushtetshmi!

Se librin që shkroi paditësi im

36e mbaj mbi shpatulla,

e thur kurorë për vete.

37Çdo hap atij do t'ia tregoj,

si princ atij unë do t'i qasem.

38Nëse vikati toka kundër meje

e nëse brazdat qajnë me të,

39nëse frytin pa pagesë ia hëngra

e nëse bujqve të saj ua mora shpirtin,

40në vend të grurit gjemba le të qesë

e në vend të elbit egjër».

Mbarojnë fjalët e Jobit.