Siraku 47 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

1Pas tij doli Natani,

profet në kohën e Davidit.

2Siç ndahet dhjami te flija e paqes,

u nda Davidi prej bijve të Izraelit.

3Luajti me luanët si me keca,

me arinjtë si me qengja grigje.

4A nuk e vrau viganin që në rini

e i hoqi popullit fatkeqësinë,

kur vërviti gurin në hobe

dhe mposhti mujshinë e Goliatit?

5I thirri Zotit të tejlartë,

që i dha fuqi të djathtës së tij,

për të goditur njeriun e fuqishëm në betejë,

për t'ia shtuar popullit fuqinë.

6E lavdëruan për dhjetëra mijërat,

e lëvduan për bekimet e Zotit,

kur iu dha kurora e lavdisë.

7I zhbiu armiqtë përqark,

i zhduku filistinët kundërshtarë,

ua mposhti fuqinë gjer më sot.

8Në çdo vepër i thuri falënderime

të shenjtit të Tejlartë me fjalë lavdie,

e lavdëroi me gjithë zemër,

e deshi krijuesin e vet.

9Vuri këngëtarë para altarit,

që të këndonin ëmbël me zërin e tyre.

10U dha hijeshi festave,

i zbukuroi të kremtet gjer në përsosje,

duke i kënduar emrit të tij të shenjtë,

që në ag kumbonte shenjtërorja.

11Zoti ia hoqi mëkatet,

e bëri të fortë gjer në amshim,

i dha besëlidhjen e mbretërisë

e një fron lavdie në Izrael.

12Pas tij doli një bir i ditur,

që jetoi në begati falë tij,

13Solomoni që mbretëroi në kohë paqeje.

Perëndia e rrethoi me qetësi,

që t'i ndërtonte një shtëpi emrit të tij,

të bënte një shenjtërore për amshim.

14Sa i urtë ishe në rini!

Gufoje si lumi me mençuri.

15Dheun mbuloi shpirti yt,

e mbushe me shëmbëlltyra e thënie.

16Të mbërriti emri te ishujt e largët,

të deshën prej paqes sate.

17Këngët, thëniet, shëmbëlltyrat

e shpjegimet i mrekullonin vendet.

18Në emrin e Zotit Perëndi,

që quhet Zoti i Izraelit,

mblodhe arin si kallaj,

si plumbin e grumbullove argjendin.

19Por i puqe ijët me gratë

e iu nënshtrove trupit tënd.

20E njollose lavdinë,

e përdhose farën,

solle zemërimin mbi bijtë e tu,

vuajtën nga paurtia jote.

21Sundimi yt u përça

e nga Efraimi doli mbretëria kundërshtare,

22por Zoti nuk ta heq mëshirën

e nuk rrënon çfarë bëri me fjalën e vet,

nuk ia zhbin pasardhësit të zgjedhurit të tij,

nuk ia shuan farën të dashurit të tij.

Ia dha Jakobit një tepricë

e Davidit një rrënjë të vetën.

23Solomoni u preh me etërit

dhe la një prej bijve të vet,

më të paurtin e popullit e më të pamendin,

Rehoboamin, që e nguci popullin me vendimet e veta.

24Edhe Jeroboami, biri i Nebatit, e çoi në mëkat Izraelin,

e shtiu Efraimin në udhën e mëkatit,

u shumuan fort mëkatet e tyre

dhe u dëbuan nga toka e tyre.

25Provuan çdo ligësi,

derisa u ra hakmarrja.