1Puna e rëndë është krijuar për çdo njeri,
zgjedhë e rëndë u bie njerëzve,
që prej ditës kur dalin nga barku i nënës,
deri ditën kur kthehen te nëna e të gjithëve.
2Kanë kokëçarje e zemër frikacake,
janë të vetëdijshëm se vjen dita e vdekjes.
3Që nga i uluri mbi një fron lavdie
tek i uluri në pluhur e hi,
4që nga i veshuri me purpur e kurorë
tek i veshuri me grathore
ka zemërim, smirë, tronditje e trazim,
frikë nga vdekja, furi e grindje.
5Edhe kur pushon në shtrojë
gjumi i natës ia prish mendimet.
6Pushon pak a aspak,
edhe në gjumë mundohet si ditën,
e trazojnë hamendësimet,
si të ikurin nga beteja.
7Në kohë nevoje zgjohet
e habitet nga kotësia e frikës.
8Për çdo qenie, nga njeriu te kafsha,
por për mëkatarët shtatëfish,
9ka vdekje, gjak, grindje e shpatë,
fatkeqësi, zi buke, rrënim e zezonë.
10Të gjitha këto u krijuan për të paudhët,
e prej tyre erdhi përmbytja.
11Çfarë del nga toka, në tokë kthehet,
çfarë del prej ujit, kthehet në det.
12Çdo mitë e padrejtësi do të shfaroset,
por besimi mbetet në amshim.
13Pasuria e të padrejtit thahet si lumi,
shpërndahet si bubullima në stuhi.
14Dorëdhëni gëzon,
të paudhët rrënohen plotësisht.
15Bijtë e të pafeve nuk kanë degë të harlisura,
janë rrënjë të papastra në gurë të lëmuar.
16Ndanë çdo uji e breglumi
shkulet bari i parë,
17por hiri është si kopsht bekimesh
e lëmosha mbetet në amshim.
18Jeta e atij që kujdeset për veten e për punëtorin
është e ëmbël,
edhe më shumë për atë që zbulon një thesar.
19Kush bën fëmijë e ndërton një qytet, bën emër,
por një grua e panjollë vlen më shumë.
20Vera e muzika e ngazëllejnë zemrën,
por dashuria për urtinë është mbi të gjitha.
21Fyelli e harpa e bëjnë të këndshme këngën,
por zëri i këndshëm është mbi të dyja.
22Syri kënaqet me hir e bukuri,
por bari i gjelbër është më i mirë se të dyja.
23Miku e shoku takohen nganjëherë,
por mbi të dy janë gruaja me burrin.
24Vëllezërit e ndihmësit janë për kohë pikëllimi,
por lëmosha çliron më shumë se të dyja.
25Ari e argjendi e bëjnë të qëndrueshme këmbën,
por këshilla vlen përmbi të dyja.
26Pasuritë e fuqia e lartësojnë zemrën,
por përmbi të dyja është droja e Zotit.
Nuk i mungon asgjë kujt druan Zotin,
nuk ka nevojë të kërkojë ndihmë.
27Droja e Zotit është si kopsht bekimesh,
mbulon më shumë se çdo lavdi.
28Bir, mos jeto si lypës,
më mirë të vdesësh se të lypësh.
29Njeriu që shikon tryezën e të tjerëve,
gjallon, por nuk jeton,
i ul vlerën vetes me ushqimin e të tjerëve.
Njeriu i ditur e i mësuar ruan veten.
30Në gojën e të paturpit është e ëmbël lypja,
por në bark i djeg si zjarr.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
