Dalja 15 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

Kënga e Moisiut

1Atëherë Moisiu e izraelitët kënduan këtë këngë për nder të Zotit:

«Këndojini Zotit

se madhërisht ngadhënjeu,

plandosi në det

kuaj e karroca.

2 Zoti është forca ime dhe kënga ime.

Ai është shpëtimi im.

Është Perëndia im,

atë do të lavdëroj,

Perëndia i atit tim,

atë do të lartësoj.

3 Zoti është i fortë në luftë,

Zot është emri i tij.

4Karrocat dhe ushtrinë e faraonit

i vërviti në det.

Të përzgjedhurit e tij,

u mbytën në detin e Kuq.

5Ujërat i mbuluan,

si gurë u fundosën.

6E djathta jote, o Zot,

fuqi madhështore.

E djathta jote, o Zot,

e dërrmon armikun.

7Me madhështinë tënde

i rrëzon kundërshtarët.

Zemërimin e lëshon,

që si byku t'i përpijë.

8Nga turfullimi yt,

ujërat u bënë pirg,

si mure u ngritën lart

e ngrinë thellë në det.

9Armiku thoshte:

“Do t'i ndjek,

do t'i zë,

e prenë do ta ndaj.

Do të më ngopet shpirti.

Shpatën do ta nxjerr

e në dorë do t'i shtie”.

10Ti i fryve erës

e deti i mbuloi.

E ata ranë si plumb,

në ujërat e tërbuara.

11O Zot, kush është si ti

mes perëndive?

Kush është si ti,

madhështor në shenjtëri,

i tmerrshëm në lavdi,

që bën mrekulli?

12E shtrive të djathtën

e toka i përpiu.

13Me mirësi udhëhoqe

popullin që shpëtove.

Me fuqi i prive

drejt shenjtërores tënde.

14Dëgjuan popujt

e u drodhën.

Ankthi i mbërtheu

banorët e Filistesë.

15Atëherë u tmerruan

prijësit e Edomit.

Trimat e Moabit

i zunë të dridhurat,

banorët e Kanaanit

u tretën të gjithë nga frika.

16Tmerri e frika

i pushtoi ata.

Prej fuqisë së krahut tënd

shtangen e ngurosen,

sa të kalojë populli yt, o Zot,

sa të kalojë populli që ti bleve.

17Popullin do ta marrësh

e do ta mbjellësh

në malin e trashëgimisë tënde,

në banesën tënde,

që ti gatite, o Zot,

Në shenjtëroren që ngrite

me duart e tua, Imzot.

18 Zoti mbretëron

përjetë e përgjithmonë».

19Kur kuajt, karrocat dhe kalorësit e faraonit hynë në det, Zoti lëshoi mbi ta ujërat e detit. Por izraelitët kaluan përmes detit nëpër tokë të thatë.

20Atëherë Mirjama, profetesha, motra e Aronit, mori dajren në dorë. Pas saj dolën të gjitha gratë e filluan të kërcejnë me dajre.

21Mirjama i printe këngës:

«Këndojini Zotit,

se madhërisht ngadhënjeu,

plandosi në det

kuaj e karroca».

Në shkretëtirë

22Pastaj Moisiu i çoi izraelitët nga deti i Kuq në shkretëtirën e Shurit. Ata udhëtuan për tri ditë nëpër shkretëtirë dhe nuk gjetën ujë.

23Arritën në Marë, por ujin e Marës nuk e pinin dot, se ishte i hidhur. Prandaj edhe quhej Marë.

24Atëherë populli murmuriti kundër Moisiut dhe tha: «Çfarë të pimë tani?».

25Moisiu i thirri Zotit dhe ai i dëftoi një lloj druri. Moisiu e hodhi në ujë dhe uji u bë i ëmbël.

Në atë vend, Zoti i dha popullit rregulla e vendime. Po atje e vuri në provë

26e i tha: «Nëse e dëgjon me kujdes zërin e Zotit, Perëndisë tënd, nëse bën çfarë është e drejtë para tij dhe u vë vesh urdhërimeve të tij e mban tërë rregullat e tij, atëherë nuk do të lëshoj mbi ty asnjë nga gjëmat që i bëra Egjiptit. Unë jam Zoti, shëruesi yt».

27Pastaj izraelitët arritën në Elim. Atje kishte dymbëdhjetë burime dhe shtatëdhjetë palma. Ata fushuan pranë ujit.