Jobi 36 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

Kuptimi i vërtetë i vuajtjeve të Jobit

1Elihui foli sërish e tha:

2«Ki pak durim e unë do të të mësoj,

sepse ende mund të flas për Perëndinë.

3Prej së largu do ta nxjerr njohurinë time

e krijuesit tim do t'i jap të drejtë,

4se vërtet nuk janë të rreme fjalët e mia

e me ty po flet një dijeplotë.

5Ja, Perëndia është i fuqishëm e nuk përbuz,

e fuqishme forca e kuptimit të tij.

6Të paudhin nuk e lë të gjallë

e të pikëlluarve ua jep të drejtën.

7Nuk i heq sytë nga i drejti,

por i vendosi mbi fron me mbretërit

e të madhëruar janë përgjithmonë.

8Nëse kanë rënë në pranga

e janë zënë në leqet e pikëllimit,

9ai u tregon veprat e tyre

e shkeljet që bënë prej krenarisë,

10u hap veshët të dëgjojnë qortimin

e u bën thirrje të lënë prapësinë.

11Nëse dëgjojnë e atij i shërbejnë,

në begati do t'i shtyjnë ditët

e vitet në kënaqësi.

12Por, në mos e dëgjofshin,

nëpër shpatë do të kalojnë,

do të japin shpirt pa e kuptuar si.

13Zemërpërdalët grumbullojnë zemërim

e kur Perëndia t'i robërojë nuk kërkojnë shpëtim.

14Të rinj ata heqin shpirt,

u shuhet jeta në lavirësi.

15Me pikëllim i shpëton të pikëlluarit,

me fatkeqësi veshët ua hap.

16Edhe ty të nxori nga gryka e ngushticës

në një vend të hapur, pa shtrëngesa,

e plot me gjellë të majme

u shtrua tryeza jote.

17Ti u mbushe me gjykime të mbrapshta,

por gjykimi i drejtë mbi ty do të bjerë.

18Je i zemëruar, por mos u tall,

shumë blatove, por mos e tepro.

19A të nxjerr nga ngushtica britma jote

me gjithë mundin e fuqisë sate?

20Mos e dëshiro atë natë

kur popujt do të shkojnë në vendin që u takon.

21Ruhu e mos iu kthe ligësisë,

se për shkak të saj të zuri pikëllimi».

Madhështia e Perëndisë

22«Ja, i madhërishëm është Perëndia në fuqinë e vet,

ku ka udhërrëfyes si ai?

23Kush ia caktoj udhën atij

e kush i tha: “Veprove keq”?

24Kujtohu ta madhërosh veprën e tij,

të cilës njerëzit këngë i thurën.

25Mbarë njerëzia e ka kundruar,

secili e vështron nga larg.

26Po, i madhërishëm është Perëndia

e ne nuk e rrokim dot,

të panumërueshme janë vitet e tij.

27Pikëzat e ujit lart ai i ngre

e avujt e tyre kthehen në shira,

28që retë i zbrazin

e me rrëshekë mbi njerëzit bien.

29Kush e merr me mend shtrirjen e resë

dhe ushtimën e banesës së tij?

30Ja, ai e rrethon veten me dritë

dhe thellësitë e detit i mbulon.

31Kështu i gjykon ai popujt,

u jep ushqim me mbushulli.

32Në pëllëmbë të dorës i mban rrufetë

e i urdhëron të gjuajnë.

33Gjëmimi i tyre flet për të,

zemërimi i tij nuk e duron të keqen.»