Urtia 18 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

1Besnikët e tu i ndriçonte një dritë e madhe,

ua dëgjonin zërin të paudhët, por nuk i shquanin dot,

të lumë i quanin, se nuk kishin vuajtur.

2I falënderonin, se nuk ishin hakmarrë,

dhe u kërkonin falje.

3U caktove një shtyllë zjarri,

udhëheqës në udhën e panjohur,

u dhe një diell të padëmshëm

gjatë shtegtimit të lavdishëm.

4Të paudhët nuk ishin të denjë për dritë,

u takoi burgosja në errësirë.

Ata i mbajtën të burgosur bijtë e tu,

prej të cilëve do t'i jepej botës

drita e pashueshme e ligjit.

Nata e çlirimit

5Të paudhët deshën t'i vrisnin foshnjat e besnikëve,

e vetëm një foshnjë e braktisur shpëtoi.

Si ndëshkim, more shumë nga fëmijët e tyre,

i shfarose njëherësh në ujërat e rrëmbyera.

6Etërit tanë ishin njoftuar për atë natë,

që ta dinin mirë e të gëzoheshin për betimin e bërë.

7Populli yt e priste shpëtimin për të drejtët

dhe shkatërrimin për armiqtë.

8Siç i ndëshkove kundërshtarët,

ashtu na thirre ne dhe na lavdërove.

9Bijtë besnik të njerëzve të mirë

të kushtuan fli në fshehtësi,

ligjin hyjnor e ruajtën njëzëri,

të mirat e rreziqet

i ndanë me të shenjtët,

himnet e kahershme të etërve kënduan.

10Britma çjerrëse e armiqve kthehej si jehonë,

ngado përhapej zëri që vajtonte fëmijët e vdekur.

11Shërbëtori u ndëshkua njësoj si sundimtari,

vuanin njësoj qytetari e mbreti.

12Të gjithë u goditën njëherësh nga vdekja,

të vdekurit të panumërt qenë.

Nuk mjaftonin të gjallët për t'i varrosur,

me një të rënë, u shua breznia më e vlerë.

13Nuk besonin në asgjë për shkak të shortarisë,

si iu shfarosën të parëlindurit,

e njohën popullin tënd si bir të Perëndisë.

14Qetësia e natës mbështillte gjithçka,

vriku i natës ishte në mes

15dhe fjala jote e plotfuqishme prej qiellit brofi

nga fronet e mbretërve.

Si luftëtar i egër ia behu në mes të dheut të dënuar,

me shpatën e mprehtë solli urdhrin tënd të pakthyeshëm.

16U ndal e ngopi gjithçka me vdekje,

prekte qiellin e shkelte tokën.

17I mbërthyen papritur vegimet e ëndrrave të tmerrshme,

frikërat i pushtuan papandehur.

18Binin përdhe gjysmë të vdekur, njëri këtu e tjetri atje,

duke treguar shkakun e vdekjes.

19Ua kishin zbuluar ëndrrat që i mundonin,

që të mos vdisnin pa e ditur për çfarë kishin vuajtur.

20Edhe të drejtët e provuan vdekjen,

sëmundja e preku popullin në shkretëtirë,

por zemërimi yt nuk zgjati shumë.

21Një burrë i panjollë doli në luftë

me armët e shërbesës së tij,

me lutje e temjan solli shërimin,

i bëri ballë zemërimit tënd, i vuri cak fatkeqësisë

dhe tregoi se ishte shërbëtori yt.

22E mundi zemërimin tënd por jo me fuqinë e trupit,

as me armë.

Me fjalë e zbuti ndëshkuesin,

i kujtoi premtimet

dhe besëlidhjen me etërit tanë.

23Kur kufomat ishin pirg,

hyri mes tyre e ia ndali zemërimin,

ia preu udhën për te të gjallët.

24Mbi rrobën e tij të gjatë ishte e gjithë bota,

lavditë e etërve ishin gdhendur në katër rradhë gurësh,

madhështia jote në kurorën e kokës së tij.

25Këtyre iu dorëzua shfarosësi, këto e trembën,

u mjaftoi të provonin pak nga zemërimi yt.