Urtia 14 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

Ndihma e vërtetë

1Dikush tjetër, gati të kalojë mes dallgëve të egra

i lutet një druri më të kalbur se lundra që e mban.

2E sajoi dëshira për pasuri,

e ndërtoi urtia e zejtarit.

3Por lundrën, o Atë, e drejton kujdesi yt.

Ti i çele udhë në det,

në mes të dallgëve shtegun e sigurt.

4Tregove se sjell shpëtim nga çdo rrezik,

që të lundrojë edhe i paafti.

5Ti dëshiron që veprat e urtisë sate të mos jenë pa dobi,

prandaj njerëzit ia besojnë jetën një dërrase të hollë,

e kalojnë furtunën mbi një trap dhe shpëtojnë.

6Që në fillim të botës, kur u shfarosën gjigandët krenarë,

shpresa e botës gjeti strehë në një lundërz,

drejtuar nga dora jote,

i la botës farën e një breznie të re.

7Bekuar qoftë druri,

se prej tij vjen drejtësia.

8Por, mallkuar qoftë idhulli i gdhendur me dorë,

bashkë me atë që e krijoi,

se e punoi dhe e quajti perëndi sendin që kalbet.

9Të urryer janë për Perëndinë

edhe i pafeu, edhe paudhësia e tij.

10Edhe sendi i punuar, edhe ai që e gdhendi,

do të ndëshkohen.

11Idhujt e kombeve do të ndëshkohen,

se u bënë pështirësia e krijesave të Perëndisë,

pengesë për shpirtrat e njerëzve,

kurth për këmbët e të marrëve.

12Shpikja e idhujve është fillimi i kurvërisë,

sajesa e tyre është prishja e jetës.

13Nuk ishin në fillim

e nuk do të jenë në amshim.

14Hynë në botë prej kotësisë njerëzore,

prandaj u është caktuar një fund i beftë.

15Atit i sëmbon morti i parakohshëm,

të birit që shkoi papritur i bëri një shëmbëllim,

atë që vdiq dikur,

si perëndi e nderon tani

dhe shërbëtorëve u lë rite e të fshehta.

16Doket e pafe i forcon koha

e mbahen si ligj,

17me urdhër sunduesish

adhurohen shtatoret.

Njerëzit, që s'i nderonin dot nga afër, se banonin larg,

e përfytyruan nga larg trajtën e tyre

dhe bënë shëmbëllimin e mbretit që nderonin.

Atë që nuk ishte e lajkatuan si të ishte.

18Zelli i zejtarit i shtyu ta adhuronin më shumë

edhe ata që nuk e njihnin mbretin.

19Zejtari, për t'i pëlqyer mbretit,

e përsosi shëmbëllimin dhe e bëri më të hijshëm.

20Turma, joshur nga hijeshia e punës,

adhuroi njeriun që pak më parë nderonte.

21Kjo u bë kurth për jetën,

sepse, njerëzit, skllevër të mjerimit e robërisë,

i vunë gurit e drurit emrin që s'mund të thuhet.

22Përveçse u gabuan në njohjen e Perëndisë,

jetuan në mosmarrëveshje prej mosdijes

dhe paqe i quajtën këto lëngata të mëdha.

23Kryejnë rite e të fshehta me vrasje fëmijësh

e jepen në gosti të shfrenuara sipas dokeve të huaja.

24As jetën e as martesat nuk i ruajnë të pastra,

vriten tradhtisht e poshtërohen me kurorëshkelje.

25Kanë ngatërruar gjithçka:

gjakun e vrasjen, vjedhjen e mashtrimin,

shthurjen, pabesinë, grindjen, benë e rreme,

26ngucjen e të mirëve, mosmirënjohjen,

molepsjen e shpirtit, shtrembërimin e natyrës,

prishjen e martesave, kurvërinë e fëlligështinë.

27Adhurimi i idhujve pa emër

është fillimi, shkaku dhe fundi i çdo ligësie.

28Adhuruesit e tyre marrosen, bëjnë profeci të rreme,

jetojnë në padrejtësi, ose bëjnë be të rreme kot.

29Besojnë në idhujt pa shpirt

e nuk kanë frikë nga ndëshkimi për benë e rreme.

30Do të ndëshkohen për dy gjëra:

menduan keq për Perëndinë dhe adhuruan idhujt,

u betuan me mashtrim dhe përçmuan hyjnoren.

31Gjyqi i mëkatarëve

dhe jo fuqia e idhujve ku betohen,

do t'i ndjekë të padrejtët që bëjnë shkelje.