Dadguddiad 21 - Yr Oraclau Bywiol - Welsh New Testament by John Williams 1842

1-8A mi á welais nef newydd a daiar newydd; canys y nef gyntaf a’r ddaiar gyntaf á aethent heibio: a’r môr nid oedd mwyach. A myfi, Ioan, á welais y ddinas santaidd, y Gaersalem newydd, yn disgyn o’r nef oddwrth Dduw, gwedi ei pharotoi fel priodferch wedi ei thrwsio iddei gwr. A mi á glywais lef uchel allan o’r nef, yn dywedyd, Wele, y mae pabell Duw gyda dynion, ac efe á babella gyda hwynt, a hwy a fyddant yn bobl iddo ef, a Duw ei hun á fydd gyda hwynt – yn Dduw iddynt. Ac efe á sych ymaith bob deigr oddwrth eu llygaid hwynt; a marwolaeth ni bydd mwyach, na thirstwch, na llefain; ac ni bydd poen mwyach; oblegid y pethau cyntaf á aethant heibio. A dywedodd yr hwn oedd yn eistedd àr yr orseddfainc, Wele, yr wyf yn gwneuthur pob peth yn newydd. Ac efe á ddywedodd wrthyf, Ysgrifena, canys y mae y geiriau hyn yn gywir ac yn ffyddlawn. Ac efe á ddywedodd wrthyf, Darfu. Myfi yw Alpha ac Omega, y Dechreu a’r Diwedd; i’r hwn y sy sychedig, y rhoddaf o ffynnon dwfr y bywyd yn rhad. Y gorchfygwr á etifedda bob peth; a mi á fyddaf iddo ef yn Dduw, ac yntau á fydd i minnau yn fab. Ond i’r rhai ofnog, a’r digred, a’r ffiaidd, a’r llofruddion, a’r puteinwyr, a’r swyngyfareddwyr, a’r eilunaddolwyr, a’r holl gelwyddwyr – eu rhan fydd yn y llyn sydd yn llosgi â thân a brwmstan, yr hon yw yr ail farwolaeth.

9-27A daeth un o’r saith angel, yr oedd y saith fail ganddynt yn llawn o’r saith bla diweddaf; ac á ymddyddanodd â mi, gàn ddywedyd, Dyred, mi a ddangosaf i ti y briodferch, gwraig yr Oen. Ac efe á’m dyg i yn yr Ysbryd i fynydd mawr ac uchel; ac á ddangosodd i mi y ddinas, y Gaersalem lân, yn dyfod i waered o’r nef oddwrth Dduw, â gogoniant Duw ganddi; (ei dysgleirder oedd fel yr eiddo y gem gwerthfawrocaf, hyd y nod fel maen iaspis, yn loew fel crisial,) ac iddi fur mawr uchel; ac iddi ddeg a dau borth, ac uwch y pyrth ddeg a dau angel, ac enwau gwedi eu hysgrifenu arnynt, y rhai ydynt enwau deg a dau lwyth plant Israel: o du y dwyrain, tri phorth; o du y gogledd, tri phorth; o du y deau, tri phorth; ac o du y gorllewin, tri phorth. Ac yr oedd mur y ddinas âg iddo ddeg a dwy sylfaen; ac arnynt enwan deg a dau Apostol yr Oen. A’r hwn oedd yn ymddyddan â mi oedd â chorsen aur ganddo, i fesur y ddinas, a’i phyrth, a’i mur. A’r ddinas sy bedeirongl, a’i hŷd sy gymaint a’i lled; ac efe á fesurodd y ddinas â’r gorsen, yn ddeg a dwy fil o ystadau: a’i hŷd, a’i lled, a’i huchder, ydynt gyfartal. Ac efe á fesurodd ei mur hi, yn gant a phedwar cufydd a deugain wrth fesur dyn, hyny yw, yr eiddo angel. A’i mur hi oedd wedi ei adeiladu o faen iaspis, a’r ddinas oedd o aur pur, yn debyg i wydr gloew. A seiliau mur y ddinas oedd wedi eu haddurno â phob rhyw faen gwerthfawr. Y sylfaen gyntaf oedd faen iaspis; yr ail, saphir; y drydedd, calcedon; y bedwerydd, smaragdus; y bummed, sardonyx; y chwechfed, sardius; y seithfed, eurfaen; yr wythfed, beryl; y nawfed, topazion; y degfed, chrysoprasus; yr unfed‐ar‐ddeg, hyacinthus; y deuarddegfed, amethystus. A’r deg a dau borth, deg a dau o berlau oeddynt: pob un o’r pyrth oedd o un perl. A heol y ddinas oedd aur pur, fel gwydr gloew. A theml ni welais ynddi; canys yr Arglwydd Dduw Hollalluog, a’r Oen, ydynt ei theml hi. A’r ddinas nid oedd raid iddi wrth yr haul, na’r lleuad, i oleuo ynddi; canys gogoniant Duw oedd yn ei goleuo hi, a’i goleuni hi yw yr Oen. A chenedloedd y rhai cadwedig á rodiant yn ei goleuni hi; ac y mae breninoedd y ddaiar yn dwyn eu gogoniant a’u hanrhydedd iddi hi. A’i phyrth hi ni cheuir ddim y dydd, (canys ni bydd nos yno.) A hwy á ddygant ogoniant ac anrhydedd y cenedloedd iddi hi. Ac nid â i fewn iddi ddim aflan, na dim sydd yn gwneuthur ffieidd‐dra a chelwydd; ond yn unig y rhai sy gwedi eu hysgrifenu yn llyfr bywyd yr Oen.