Gweithredoedd 14 - Yr Oraclau Bywiol - Welsh New Testament by John Williams 1842

1-7A dygwyddodd yn Iconium, iddynt fyned ill dau yn nghyd i gynnullfa yr Iuddewon, a llefaru yn y fath fodd, fel y credodd lliaws mawr o’r Iuddewon ac o’r Groegwyr hefyd. Ond yr Iuddewon annghrediniol á gyffroisant feddyliau y Cenedloedd, ac á’u llanwasant o ddryganiaeth yn erbyn y brodyr. Hwynthwy, èr hyny, á arosasant yno gryn amser, gàn lefaru yn hyf dros yr Arglwydd; yr hwn oedd yn dwyn tystiolaeth i air ei rad, ac yn cènadu gwneuthur arwyddion a gwyrthiau drwy eu dwylaw hwynt. Felly lliaws y ddinas á ymrànodd; a rhai oedd gyda ’r Iuddewon, a rhai gyda ’r Apostolion. Ond gàn bod ymgais ffyrnig wedi cael ei wneuthur, gàn y Cenedloedd a’r Iuddewon, yn nghyda ’u penaethiaid, i ruthro arnynt a’u llabyddio; hwynthwy gwedi eu hysbysu o hyny, á ffoisant i Lystra, a Derbe, dinasoedd o Lycaonia, ac i’r wlad oddamgylch: ac yno y cyhoeddasant y Newydd da.

8-18Ac yr oedd rhyw wr yn Lystra, yn diffrwyth ei draed; cyn gloffed, o’i enedigaeth, fel na rodiasai erioed. Hwn á glywodd Baul yn llefaru, yr hwn, wedi edrych yn graff arno, a chanfod bod ganddo ffydd i gael ei iachâu; á ddywedodd, â llef uchel, Saf àr dy draed yn syth. Ac efe á neidiodd i fyny, ac á rodiodd. A’r lliaws, pan welsant yr hyn à wnaethai Paul, á godasant eu llef, gàn ddywedyd yn iaith Lycaonia, Y duwiau, yn rhith dynion, a ddisgynasant atom. A Barnabas á alwasant yn Iau, a Phaul, yn Ferchyr, am mai efe oedd yr ymadroddwr pènaf. Ac offeiriad Iau, delw yr hwn oedd o flaen eu dinas, á ddyg deirw, yn nghyd â gwyrleni, i’r pyrth, ac á fỳnasai, gyda ’r lliaws, aberthu iddynt. Ond yr Apostolion, Barnabas a Phaul, pan glywsant am hyny, á rwygasant eu mantelli, ac á redasant i fewn yn mhlith y lliaws, gàn lefain, a dywedyd, Ddynion, paham y gwnewch y pethau hyn? Eich cydfarwolion ydym ni, ac yr ydym yn cyhoeddi i chwi y Newydd da, fel y troëch oddwrth y gwagbethau hyn, at y Duw byw, yr hwn á wnaeth y nef, a’r ddaiar, a’r môr, a’r holl bethau sydd ynynt: yr hwn, yn yr oesoedd gynt, á oddefodd i’r holl genedloedd fyned yn eu ffyrdd eu hunain: èr nas gadawodd efe mo hono ei hun yn ddidyst, gàn wneuthur daioni, a rhoddi i ni gawodydd o wlaw o’r nefoedd, a thymmorau ffrwythlawn, gàn lenwi ein calonau ni â lluniaeth ac â llawenydd. A thrwy ddywedyd y pethau hyn, braidd yr attaliasant y bobl rhag aberthu iddynt.

19-28Ond daeth yno Iuddewon o Antiochia ac Iconium, ac á ddarbwyllasant y lliaws; a gwedi llabyddio Paul, hwy á’i llusgasant ef allan o’r ddinas, gàn dybied ei fod ef wedi marw. Ond, fel yr oedd y dysgyblion wedi ymgasglu o’i amgylch ef, efe à gyfododd, ac à aeth i’r ddinas; a thranoeth efe á ymadawodd, efe a Barnabas, i Dderbe. A gwedi iddynt gyhoeddi yr efengyl yn y ddinas hòno, ac ynnill llawer o ddysgyblion, hwy á ddychwelasant i Lystra, ac Iconium, ac Antiochia, gàn gadarnâu eneidiau y dysgyblion; gàn eu cynghori i aros yn y ffydd, a thystiolaethu, mai drwy lawer o orthrymderau y mae yn raid i ni fyned i fewn i deyrnas Duw. A gwedi gosod iddynt henuriaid, yn mhob cynnulleidfa, gwedi gweddio àr Dduw gydag ympryd; hwy á’u gorchymynasant hwynt i’r Arglwydd, yr hwn y credasent ynddo. A gwedi iddynt dramwy drwy Bisidia, hwy á ddaethant i Bamphylia. A gwedi traethu y gair yn Mherga, hwy á aethant i waered i Attala. Ac oddyno hwy á fordwyasant i Antiochia, o’r lle y gorchymynasid hwynt i rad Duw, i’r gwaith à gyflawnasent. A gwedi iddynt ddyfod yno, a chasglu y gynnulleidfa yn nghyd, adrodd á wnaethant pa bethau á wnaethai Duw gyda hwynt, a’r modd yr agorasai efe ddrws ffydd i’r Cenedloedd. Ac yno yr arosasant hwy dros hir amser gyda ’r dysgyblion.