Ephesiaid 5 - Yr Oraclau Bywiol - Welsh New Testament by John Williams 1842

1-33Byddwch, gàn hyny, ddilynwyr Duw, fel plant anwyl; a rhodiwch mewn cariad, megys y carodd Crist ninnau, ac á’i rhoddes ei hun drosom ni, yn offrwm ac yn aberth i Dduw, o arogl peraidd. Eithr puteindra a phob aflendid, a thrachwant, – na chaffont hyd y nod eu henwi yn eich plith; (fel y mae yn gweddu i saint;) na serthedd, nac ymadrodd ffol, na choegddigrifwch, na phethau nid ydynt weddus; eithr yn hytrach rhoddi diolch. Canys hyn á wyddoch chwi, am bob puteiniwr, neu aflan, neu drachwantus, yr hwn sy ddelwaddolwr, nad oes iddo etifeddiaeth yn nheyrnas Crist a Duw. Na thwylled neb chwi âg ymadroddion ofer; canys oblegid y pethau hyn y mae digofaint Duw yn dyfod àr blant yr anufydd‐dod. Na fyddwch, gàn hyny, gyfranogion â hwynt. Canys yr oeddych chwi gynt yn dywyllwch; ond yn awr goleuni ydych yn yr Arglwydd; rhodiwch fel plant y goleuni. (Ffrwyth y goleuni, yn wir, sy gynnwysedig yn mhob daioni, a chyfiawnder, a gwirionedd.) Cymeradwywch yr hyn sydd yn rhyngu bodd i’r Arglwydd. A na fydded i chwi gydgyfeillach â gweithredoedd anffrwythlawn y tywyllwch, eithr yn hytrach argyhoeddwch hwynt. Canys am y pethau à wneir ganddynt hwy yn ddirgel, y mae yn gywilyddus hyd y nod eu hadrodd. Eithr yr holl bethau argyhoeddadwy yma á eglurir gàn y goleuni; canys bethbynag sydd yn egluro, goleuni yw. Oherwydd paham, y mae efe yn dywedyd, “Deffro di, yr hwn wyt yn cysgu, a chyfod oddwrth y meirw, a Christ á dywyna arnat ti.” Edrychwch, gàn hyny, àr rodio o honoch yn gywir: nid fel ynfydion, ond fel doethion; gàn brynu yr amser, oblegid y dyddiau sy ddrwg. Am hyny, na fyddwch annghall, ond deallwch beth yw ewyllys yr Arglwydd. A na feddwer chwi gàn win, drwy yr hyn y mae afreolaeth yn dyfod; eithr llanwer chwi â’r Ysbryd: gàn lefaru wrth eich gilydd mewn salmau, ac emynau, ac odlau ysbrydol; gàn ganu a phyncio yn eich calon i’r Arglwydd: gàn ddiolch yn wastad am bob peth, yn enw ein Harglwydd Iesu Grist, i Dduw, sef y Tad. Ymddarostyngwch i’ch gilydd, yn ofn Crist. Wragedd, ymostyngwch i’ch gwŷr priod, megys i’r Arglwydd. Oblegid y gwr yw pen y wraig, megys y mae Crist yn ben i’r gynnulleidfa; efe yw iachawdwr y corff. Am hyny, megys y mae y gynnulleidfa yn ddarostyngedig i Grist; felly, hefyd, bydded y gwragedd iddeu gwŷr priod, yn mhob peth. Wyr, cerwch eich gwragedd, megys y carodd Crist y gynnulleidfa, ac á’i rhoddes ei hun drosti; fel y santeiddiai efe hi, gwedi iddo ei glânau â badd dwfr, drwy y gair. Fel y cyflwynai efe hi iddo ei hun yn ogoneddus, yn gynnulleidfa heb arni na brychëuyn na chrychni, na dim o’r cyfryw; ond fel y byddai yn santaidd, ac yn ddifeius. Felly y dylai y gwŷr garu eu gwragedd eu hunain, megys eu cyrff eu hunain; y sawl sydd yn caru ei wraig ei hun, sydd yn ei garu ei hun. Canys ni chasâodd neb erioed ei gnawd ei hun; eithr ei fagu a’i feithrin y mae, megys y mae yr Arglwydd yn gwneyd i’r gynnulleidfa: oblegid aelodau ydym o’i gorff ef, ac o’i gnawd ef, ac o’i esgyrn ef. Oherwydd hyn y gâd dyn ei dad a’i fam; ac y glŷn wrth ei wraig; a’r ddau á fyddant yn un cnawd. Y mae hwn yn ddirgelwch mawr; eithr am Grist ac am y gynnulleidfa yr wyf fi yn dywedyd. Am hyny, hefyd, felly cared pob un o honoch yn benodol ei wraig ei hun, fel ef ei hunan; a’r wraig edryched àr iddi berchi ei gwr.