1-4Gwedi hyny Iesu á aeth dros fôr Galilea, a elwir hefyd mor Tiberias: a thyrfa fawr á’i canlynodd ef, oherwydd gweled o honynt y meddygiadau gwyrthiol à wnaethai efe. Ac Iesu á aeth i fyny àr fynydd; lle yr eisteddodd efe gyda’i ddysgyblion. Ar pasc, gwyl yr Iuddewon, oedd yn agos.
5-15Iesu gwedi codi ei olwg, a gweled bod tyrfa fawr yn ymdỳru ato, á ddywedodd wrth Phylip, O ba le y prynwn ni fara i borthi y bobl hyn? (Hyn á ddywedodd efe èr ei brofi ef; canys efe á wyddai ei hun, beth yr oedd efe àr fedr ei wneuthur.) Phylip á atebodd, Ni phrynai dau cann ceiniog ddigon o fara fel y caffai pob un damaid. Un o’i ddysgyblion, Andreas, brawd Simon Pedr, á ddywedodd wrtho, Y mae yma fachgenyn â chanddo bumm torth haidd, a dau bysgodyn: ond beth yw hyny rhwng cynnifer? Iesu á ddywedodd, Perwch i’r dynion ledorwedd. Ac yr oedd glaswellt lawer yn y lle. Felly hwy á ledorweddasant; yn nghylch pumm mil o nifer. Ac Iesu á gymerodd y torthau, a gwedi iddo ddiolch, efe á’u rhànodd i’r rhai à ledorweddasent. Efe á roddes iddynt hefyd o’r pysgod, gymaint ag á fýnasant. A gwedi eu digoni hwynt, efe á ddywedodd wrth ei ddysgyblion, Cesgwlch y briwfwyd gweddil, fel na choller dim. Hwythau, gàn hyny, á gasglasant, ac o’r briwfwyd à weddillasai y bobl, o’r pumm torth haidd, hwy á lanwasant ddeg a dwy fasged. Y dynion hyny, pan welsant y wyrth à wnaethai Iesu, á ddywedasant, Hwn yn ddiau yw y Proffwyd à sydd yn dyfod i’r byd. Yna Iesu, yn gwybod eu bod àr fedr dyfod, a’i gipio ef iddei wneuthur yn frenin, á giliodd drachefn, wrtho ei hunan, i’r mynydd.
16-21Yn yr hwyr ei ddysgyblion ef á aethant at y môr, a gwedi llongi o honynt, yr oeddynt yn myned dros y môr i Gapernäum. Yr ydoedd hi weithian yn dywyll; ac Iesu ni ddaethai atynt hwy. A’r môr, gàn wynt tymhestlog, á godwyd. Wedi iddynt rwyfo yn nghylch pump àr ugain neu ddeg àr ugain o ystadiau, hwy á welent Iesu yn rhodio àr y môr, yn agos iawn at y llong, ac á ofnasant. Ond efe á ddywedodd wrthynt, Myfi yw, nac ofnwch. Yna y derbyniasant ef yn llawen i’r llong; ac yn ebrwydd yr oedd y llong wrth y lle yr oeddynt yn myned iddo.
22-24Tranoeth, y bobl oedd wrth làn y môr, yn gwybod na buasai yno ond un bad, a nad aethai Iesu i’r bad gyda’i ddysgyblion, y rhai á aethent eu hunain, (ond badau ereill á ddaethent o Diberias, yn gyfagos i’r fàn lle y bwytasent, wedi i’r Arglwydd roddi diolch;) yn gwybod, hefyd, nad oedd Iesu yno, na’i ddysgyblion, hwy á longasant, ac á aethant i Gapernäum, gàn geisio Iesu.
25-35Gwedi iddynt ei gael ef àr y làn draw, hwy á ddywedasant wrtho, Rabbi, pa bryd y daethost ti yma? Iesu á atebodd, Mewn gwirionedd, yr wyf yn dywedyd i chwi, Yr ydych yn fy ngheisio i, nid am i chwi weled gwyrthiau, ond am i chwi fwyta o’r torthau, a chael eich digoni. Gweithiwch nid am y bwyd à dderfydd, ond am y bwyd à bery drwy fywyd tragwyddol, yr hwn á ddyry Mab y Dyn i chwi; canys iddo ef y rhoddes y Tad, sef Duw, ei ardystiaeth. Hwy á ofynasant iddo, gàn hyny, Pa weithredoedd yw y rhai y gofyna Duw i ni eu gwneuthur? Iesu á atebodd, Hwn yw y gwaith à ofyna Duw, bod i chwi gredu yn yr hwn à ddanfonodd efe allan. Hwythau á adatebasant, Pa wyrth ynte yr wyt ti yn ei gwneuthur, fel drwy ei gweled, y credom i ti? Pa beth yr wyt ti yn ei weithredu? Ein tadau ni á fwytasant y màna yn yr anialwch; fel y mae yn ysgrifenedig, “Efe a roddes iddynt fara nefol iddei fwyta.” Yna y dywedodd Iesu wrthynt, Mewn gwirionedd, yr wyf yn dywedyd i chwi, Nid Moses á roddodd i chwi y bara nefol; ond fy Nhad sydd yn rhoddi i chwi y gwir fara nefol; canys bara Duw ydyw yr hwn sydd yn dyfod i waered o’r nef, ac yn rhoddi bywyd i’r byd. Am hyny, hwy á ddywedasant wrtho, Feistr, dyro i ni y bara hwn yn wastadol. Iesu á atebodd, Myfi yw bara y bywyd. Yr hwn sydd yn dyfod ataf fi, ni newyna byth; a’r hwn sydd yn credu ynof fi, ni sycheda byth.
36-40Eithr, fel y dywedais wrthych, èr i chwi fy ngweled i, nid ydych yn credu. Yr hyn oll y mae y Tad yn ei roddi i mi, á ddaw ataf fi; a’r hwn sydd yn dyfod ataf fi, nis gwrthodaf ddim. Canys myfi á ddisgynais o’r nef i wneuthur, nid fy ewyllys fy hun, ond ewyllys yr hwn á’m hanfonodd i. A hyn yw ewyllys yr hwn à’m hanfonodd i; o’r rhai oll à roddes efe i mi, na chollwn yr un o honynt, ond adgyfodi y cwbl yn y dydd diweddaf. Hyn yw ewyllys yr hwn à’m hanfonodd i, cael o bob un à sydd yn cydnabod y Mab, ac yn credu ynddo ef, fywyd tragwyddol, a bod i mi ei adgyfodi ef y dydd diweddaf.
41-51Yna yr Iuddewon á rwgnachasant yn ei erbyn ef, am iddo ddywedyd, Myfi yw y bara à ddaeth i waered o’r nef; a hwy á ddywedasant, Onid hwn yw Iesu, mab Ioseph, tad a mam yr hwn á adwaenom ni? Pa fodd, gàn hyny, y mae efe yn dywedyd, O’r nef y disgynais? Iesu á atebodd, Peidiwch a grydwst wrth eich gilydd; ni ddichon neb ddyfod ataf fi, oddeithr i’r Tad, yr hwn á’m hanfonodd i, ei dỳnu ef; a myfi á’i hadgyfodaf ef y dydd diweddaf. Y mae yn ysgrifenedig yn y proffwydi, “Hwy oll fyddant wedi eu dysgu gàn Dduw.” Pob un à glywodd ac á ddysgodd gàn y Tad, sydd yn dyfod ataf fi. Nid bod neb, ond yr hwn sydd oddwrth Dduw, gwedi gweled y Tad. Efe yn wir, á welodd y Tad. Mewn gwirionedd, yr wyf yn dywedyd i chwi, Yr hwn sydd yn credu ynof fi, sy ganddo fywyd tragwyddol. Myfi yw bara y bywyd. Eich tadau chwi á fwytasant y màna yn yr anialwch, ac á fuont feirw. Wele y bara à ddisgynodd o’r nef, fel na byddo marw pwybynag á fwytao o hono. Myfi yw y bara bywiol, yr hwn á ddaeth i waered o’r nef. Pwybynag sydd yn bwyta o’r bara hwn, efe á fydd byw yn dragywydd; a’r bara à roddaf fi, yw fy nghnawd, yr hwn á roddaf fi dros fywyd y byd.
52-59Yna yr Iuddewon á ymrysonasant â’u gilydd, gàn ddywedyd, Pa fodd y dichon hwn roddi i ni ei gnawd iddei fwyta? Iesu, gàn hyny, á ddywedodd wrthynt, Mewn gwirionedd, yr wyf yn dywedyd i chwi, Oni fwytewch gnawd Mab y Dyn, ac oni yfwch ei waed ef, nid oes genych fywyd ynoch. Yr hwn sydd yn bwyta fy nghnawd i, ac yn yfed fy ngwaed i, sy ganddo fywyd tragwyddol; a myfi á’i hadgyfodaf ef yn dydd diweddaf: canys fy nghnawd i sy fwyd yn wir, a’m gwaed i sy ddiod yn wir. Yr hwn sydd yn bwyta fy nghnawd i, ac yn yfed fy ngwaed i, sydd yn aros ynof fi, a minnau ynddo yntau. Megys y mae y Tad yn byw, yr hwn á’m hanfonodd i; a minnau yn byw drwy y Tad: felly yr hwn sydd yn ymborthi arnaf fi, á fydd byw trwof fi. Hwn yw y bara à ddaeth i waered o’r nef. Nid ydyw megys yr hyn à fwytaodd eich tadau chwi, canys hwy á fuant feirw; y neb sydd yn bwyta y bara hwn, á fydd byw yn dragywydd. Yr ymadrawdd hwn á ddywedodd efe yn y gynnullfa, wrth athrawiaethu yn Nghapernäum.
60-65Llawer o’i ddysgyblion ef pan glywsant, a ddywedasant, Caled yw yr athrawiaeth yma, pwy á ddichon ei deall? Iesu yn gwybod ynddo ei hun bod ei ddysgyblion yn grwgnach o’i herwydd, á ddywedodd wrthynt, A ydyw hyn yn eich tramgwyddo chwi? Beth pe gwelech chwi Fab y Dyn yn ailesgyn i’r lle yr oedd efe o’r blaen? Yr Ysbryd yw yr hwn sydd yn bywâu; y cnawd nid yw yn llesáu dim. Y geiriau yr wyf fi yn eu llefaru wrthych, ysbryd ydynt, a bywyd ydynt. Ond y mae o honoch chwi rai nid ydynt yn credu. (Canys Iesu á wyddai o’r dechreuad, pwy oedd y rhai nid oeddynt yn credu, a phwy oedd yr hwn à’i bradychai ef.) Efe a chwanegodd, Am hyny y dywedais wrthych, na ddichon neb ddyfod ataf fi, oni bydd wedi ei roddi iddo gàn fy Nhad.
66-71O hyny allan llawer o’i ddysgyblion ef á aethant yn eu hol, a ni rodiasant mwyach gydag ef. Yna y dywedodd Iesu wrth y deuarddeg, A fỳnwch chwithau hefyd fyned ymaith? Simon Pedr á atebodd, Feistr, at bwy yr aem ni? Gènyt ti y mae geiriau bywyd tragwyddol: ac yr ydym ni yn credu ac yn gwybod, mai ti yw Sant Duw. Iesu á’u hatebodd hwynt, Oni ddewisais i chychwi y deuarddeg? èr hyny y mae o honoch un yn ysbiwr. Iuwdas Iscariot, mab Simon, oedd efe yn ei feddwl; canys efe oedd yr hwn oedd àr fedr ei fradychu ef, èr ei fod ef yn un o’r deuarddeg.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
