Ioan Marc 9 - Yr Oraclau Bywiol - Welsh New Testament by John Williams 1842

1yr wyf yn dywedyd wrthych, bod yma rai yn sefyll yma, na phrofant angeu, hyd oni welont Deyrnasiad Duw gwedi dyfod mewn nerth.

2-8Ar ol chwe diwrnod, y cymerodd Iesu Bedr, ac Iago, ac Ioan, o’r neilldu i ben mynydd uchel, ac á weddnewidiwyd yn eu gwydd hwynt. A’i ddillad ef á aethant yn ddysglaer, yn gànaid iawn fel eira; y fath ni fedr un pànwr àr y ddaiar eu cànu. Ymddangosodd iddynt hefyd Elias gyda Moses, y rhai oeddynt yn ymddyddan ag Iesu. Yna Pedr á ddywedodd wrth Iesu, Rabbi, da yw i ni aros yma; gwnawn dri bwth, un i ti, ac un i Foses, ac un i Elias; oblegid ni wyddai beth yr oedd yn ei ddywedyd, yr oeddynt wedi dychrynu gymaint. A daeth cwmwl yr hwn á’u gorchuddiodd hwynt; a daeth llais o’r cwmwl, yr hwn á ddywedai, Hwn yw fy Mab, yr anwylyd; gwrandewch ef. Ac yn ddisymwth wedi edrych oddamgylch, ni welsant neb ond Iesu a hwy eu hunain.

9-13Fel yr oeddynt yn dyfod i waered o’r mynydd efe á orchymynodd iddynt beidio adrodd wrth neb yr hyn à welsent, hyd oni chyfodai Mab y Dyn oddwrth y meirw. A hwy á ddaliasant àr y dywediad hwnw, ac á ymofynasant â’u gilydd, beth á allasai y cyfodi oddwrth y meirw arwyddocâu. Yna hwy á ofynasant iddo, gàn ddywedyd, Paham y dywed yr Ysgrifenyddion bod yn raid i Elias ddyfod yn gyntaf? Yntau á atebodd, Er cwblâu pob peth, y mae yn raid i Elias ddyfod yn gyntaf; a (megys yr ysgrifenwyd am Fab y Dyn) rhaid iddo yr un ffunud ddyoddef llawer o bethau, a chael ei ddirmygu. Eithr yr wyf yn dywedyd i chwi, ddyfod o Elias hefyd, megys y rhagddywedwyd, a hwy á wnaethant iddo fel y gwelsant yn dda.

14-27Gwedi iddo ddychwelyd at y dysgyblion ereill, efe á welai dyrfa fawr o’u hamgylch, a rhyw ysgrifenyddion yn dadleu â hwynt. Cygynted ag y gwelodd y bobl ef, tarawyd hwynt oll ag arswyd, a hwy â redasant iddei gyfarch ef. Ac efe á ofynodd i’r ysgrifenyddion, Am ba beth yr ydych yn dadleu â hwynt? Un o’r bobl gàn ateb, á ddywedodd, Rabbi; mi á ddygais fy mab atat, yr hwn sydd ag ysbryd mud ynddo; a llebynag y mae yn gafaelu ynddo, y mae yn ei daro yn erbyn y llawr, lle yr erys efe yn ewynu ac yn ysgyrnygu ei ddannedd, nes y byddo gwedi dihoeni. A mi á ddywedais wrth dy ddysgyblion am fwrw y cythraul allan, ond ni allent hwy. Yna y dywedodd Iesu, O genedlaeth annghrediniol! pa hyd y byddaf gyda chwi? pa hyd y goddefaf chwi? dygwch ef ataf fi. Yn ganlynol hwy á’i dygasant ef: a chygynted ag y gwelodd efe ef, yr ysbryd á’i taflodd ef mewn dirgryniadau, nes oedd yn malu ewyn ac yn ymdreiglo àr y llawr. Iesu á ofynodd i’r tad, Pa faint o amser sydd èr pan ddygwyddodd hyn gyntaf iddo? Yntau á atebodd, Er yn blentyn; a mynych y taflodd efe ef i’r tân ac i’r dwfr, èr ei ddyfetha ef; ond os gelli wneuthur rhyw beth, tosturia wrthym, a chymhorth ni. Iesu á atebodd, Os medri di gredu, pob peth á all fod i’r neb á gredo. Yn y fàn Tad y bachgen gàn lefain, á ddywedodd dàn wylo, Yr wyf fi yn credu; Feistr, cyflawna di ddiffygion fy ffydd. Pan welodd Iesu bod y bobl yn dylifo ato, efe á geryddodd yr ysbryd aflan, gàn ddywedyd wrtho, Ysbryd mud a byddar, dyred allan o hono, yr wyf yn gorchymyn i ti, a na ddos iddo ef mwyach. Yna gwedi iddo grochlefain, a’i ddirgrynu ef yn dost, efe á ddaeth allan, a’r bachgen á ymddangosai fel un marw, fel y dywedodd llawer, Y mae efe gwedi marw. Ond Iesu gan ei gymeryd ef erbyn ei law, á’i cyfododd ef, ac efe á safodd i fyny.

28-29Gwedi i Iesu ddyfod i’r tŷ, ei ddysgyblion á ofynasant iddo o’r neilldu, Paham na allasem ni fwrw y cythraul allan? Yntau á atebodd, Ni ellir bwrw allan y rhyw hwn, ond drwy weddi ac ympryd.

30-32Gwedi ymadael oddyno, hwy á aethant drwy Alilëa; a ni fỳnai i neb wybod, canys yr oedd efe yn dysgu ei ddysgyblion. Ac efe á ddywedodd wrthynt, Mab y Dyn yn fuan á draddodir i ddwylaw dynion, y rhai á’i lladdant ef; a gwedi ei ladd, efe á gyfyd drachefn y trydydd dydd. Ond nid oeddynt yn dëall pa beth á feddyliai efe, ac yr oedd arnynt ofn gofyn iddo.

33-37Gwedi dyfod o hono i Gapernäum, pan oedd efe yn y tŷ, efe á ofynodd iddynt, Beth oeddych yn ymddadleu yn mhlith eich gilydd àr y ffordd? Ond hwy á dawsant a sôn; oblegid buasent yn ymddadleu â’u gilydd àr y ffordd, pwy fyddai fwyaf. Yna gwedi eistedd o hono, efe á alwodd y deuarddeg, ac á ddywedodd wrthynt, Os mỳn neb fod yn gyntaf, efe á fydd olaf o bawb, a gweinidog i bawb. Ac efe á gymerodd blentyn, ac á’i gosododd yn eu canol hwynt; a gwedi iddo ei gymeryd ef yn ei freichiau, efe á ddywedodd wrthynt, Pwybynag á dderbynio un cyfryw blentyn èr fy mwyn i, á’m derbyn i; a phwybynag á’m derbyn i, nid myfi y mae yn ei dderbyn, ond yr hwn á’m danfonodd i.

38-41Yna Ioan á ddywedodd wrtho, Rabbi, ni á welsom un yn bwrw allan gythreuliaid yn dy enw di, yr hwn nid yw yn ein dylyn ni; a ni á waharddasom iddo, am nad yw yn ein dylyn ni. Iesu á atebodd, Na waherddwch iddo; oblegid nid oes neb à wna wyrth yn fy enw i, à all yn ebrwydd ddweyd yn ddrwg am danaf. Canys pwybynag nid yw yn eich herbyn, o’ch tu chwi y mae. Oblegid pwybynag á roddo i chwi iddei hyfed gwpanaid o ddwfr èr fy mwyn i, am eich bod yn perthyn i Grist; yn wir, yr wyf yn dywedyd wrthych, ni chyll efe ei obr.

42-50Ond pwybynag á faglo un o’r rhai bychain à gredant ynof fi, gwell fyddai iddo pe rhwymid maen melin wrth ei wddf, a’i daflu i’r môr. Hefyd, os dy law á’th fagla, tor hi ymaith; gwell i ti fyned i fewn i’r bywyd yn anafus, nag â dwy law gènyt fyned i uffern, i’r tân anniffoddadwy, lle nad yw eu pryf hwynt yn marw, na’u tân yn diffodd. Ac os dy droed á’th fagla, tòr ef ymaith; gwell yw i ti fyned i fewn i’r bywyd yn gloff, nag â dau droed genyt dy daflu i uffern, i’r tân anniffoddadwy, lle nad yw eu pryf hwynt yn marw na’u tân yn diffodd. Ac os dy lygad á’th fagla, tỳn ef allan; gwell yw i ti fyned i fewn i deyrnas Duw yn unllygeidiog, nag â dau lygad genyt, dy daflu i dân uffern, lle nad yw eu pryf hwynt yn marw, na’u tân yn diffodd. Canys pob un á helltir â thân, fel yr helltir pob aberth â halen. Da yw halen; ond os aiff yr halen yn ddiflas, â pha beth yr helltwch ef? Bid gènych halen ynoch eich hunain, a byddwch heddychlawn â’ch gilydd.