Philippiaid 2 - Yr Oraclau Bywiol - Welsh New Testament by John Williams 1842

1-16Gan hyny, od oes dim dyddanwch yn Nghrist; od oes dim cysur cariad; od oes dim cymdeithas yr Ysbryd; od oes dim cydymdeimlad a thosturiaethau, cyflawnwch fy llawenydd hwn, fel y byddoch o’r un feddwl; a’r un cariad gènych, o un enaid, yn synied yr un peth. Na wneler dim drwy gynhen, neu wagogoniant; eithr, mewn iselfrydedd, cyfrifwch eich gilydd yn well na chwi eich hunain: heb edrych bob un àr ei les ei hun yn unig, ond pob un àr yr eiddo y lleill hefyd. Bydded y meddwl yma ynoch, yr hwn oedd hefyd yn Nghrist Iesu; yr hwn, èr ei fod yn ffurf Duw, ni thrachwennychodd ymddangos mewn mawrhydi dwyfol; eithr á’i dyosgodd ei hun, gàn gymeryd arno ffurf gwas, wedi ei wneuthur mewn cyffelybiaeth dynion: a, gwedi ei gael mewn dull fel dyn, efe á’i darostyngodd ei hun, gàn fod yn ufydd hyd angeu, ïe, angeu y groes. Ac oherwydd hyn, Duw á’i tradyrchafodd yntau, ac á roddes iddo enw yr hwn sy goruwch pob enw: fel yn enw Iesu y plygai pob glin; o’r rhai yn y nefoedd, ac àr y ddaiar, a thàn y ddaiar; ac y cyffesai pob tafod bod Iesu Grist yn Arglwydd, èr gogoniant Duw Dad. Am hyny, fy ngharedigion, gàn ddarfod i chwi bob amser ufyddâu, nid yn fy ngŵydd yn unig, ond yn awr yn fwy o lawer yn fy absennoldeb; gweithiwch allan eich iechydwriaeth eich hunain, gydag ofn ac arswyd; canys Duw yw yr hwn sydd yn gweithio ynoch, yn gystal yr ewyllysio a’r gweithredu, o’i ewyllys da. Gwnewch bob dim heb rwgnach ac ymddadleu; fel y byddoch ddiargyhoedd a diniwed, yn blant i Dduw, difeiüs, yn nghanol cenedlaeth ŵyrawg a throfäus; yn mhlith y rhai yr ydych yn dysgleirio megys goleuadau yn y byd, yn cynnal gair y bywyd; èr gorfoledd i mi yn nydd Crist, na redais yn ofer, a na chymerais boen yn ofer.

17-30Ië, a phe ym gwnelid yn ddiodoffrwm àr aberth a gweinidogaeth eich ffydd, llawenâu yr wyf, a chydlawenâu â chwi oll; ac am yr un peth byddwch chwithau lawen hefyd, a chydlawenêwch â mi. Ac yr wyf yn gobeithio yn yr Arglwydd Iesu anfon Timothëus àr fyrder atoch, fel ym calonoger innau hefyd, wedi i mi wybod eich helynt chwi. Canys nid oes genyf neb o gyffelyb feddwl, yr hwn á wir ofala am y pethau à berthyn i chwi; canys pawb sydd yn ceisio yr eiddynt eu hunain, nid yr eiddo Crist Iesu. Eithr y prawf o hono ef chwi á’i gwyddoch, mai, fel plentyn gyda thad, felly y gwasanaethodd efe gyda mi yn yr efengyl. Hwn, gàn hyny, yr wyf yn gobeithio ei ddanfon yn ddioed, cygynted ag y gwelwyf pa fodd y bydd gyda mi. Pa fodd bynag, yr wyf yn gwbl hyderus drwy yr Arglwydd, y deuaf finnau hefyd àr fyrder atoch. Eto mi á dybiais yn angenrheidiol ddanfon atoch Epaphroditus, fy mrawd, a’m cydweithiwr, a’m cydfilwr; ond eich apostol chwi, a gweinidog i’m cyfreidiau innau. Canys yr oedd efe yn hiraethu am danoch oll, ac yn ofidus iawn ganddo, oblegid i chwi glywed ei fod wedi bod yn glaf. Ac, yn wir, efe á fu glaf yn agos i angeu; ond Duw á drugarâodd wrtho ef; a nid wrtho ef yn unig, ond wrthyf finnau hefyd, rhag cael o honof dristwch àr dristwch. Oherwydd paham, mi á’i danfonais ef yn gynt, fel wedi i chwi ei weled ef drachefn, y byddech chwi lawen, ac y byddwn innau yn llai fy nhristwch. Derbyniwch ef gàn hyny, yn yr Arglwydd, gyda phob llawenydd, a’r cyfryw rai gwnewch gyfrif mawr o honynt; canys oblegid gwaith Crist yr aeth efe yn agos i angeu, heb brisio mo’i einioes, fel y cyflawnai efe y diffyg o’ch gwasanaeth chwi tuag ataf fi.