Hebreaid 12 - Yr Oraclau Bywiol - Welsh New Testament by John Williams 1842

1-17Gan fod i ni, wrth hyny, gymaint lliaws o dystion yn ein hamgylchu, gwedi rhoi heibio bob rhwystr, yn enwedig y pechod sy barod i’n maglu, drwy ddyfalbara rhedwn yr yrfa à osodwyd o’n blaen ni; gàn edrych àr Iesu, blaenor a pherffeithydd y ffydd; yr hwn am y llawenydd à osodwyd iddo, á ddyoddefodd y groes, gàn ddiystyru y gwaradwydd, ac á eisteddodd àr ddeheulaw gorseddfainc Duw. Ystyriwch yr hwn à ddyoddefodd gyfryw ddywedyd yn ei erbyn gàn bechaduriaid; fel na flinoch, drwy ymollwng yn eich meddyliau; ni wrthwynebasoch eto hyd at waed, drwy ymdrechu yn erbyn y pechod hwn. Gyda hyny, chwi á ollyngasoch dros gof y cynghor, yr hwn sydd yn rhesymu â chwi megys â phlant, “Fy mab, na ddiystyra gerydd yr Arglwydd, a nac ymollwng pan yth argyhoedder ganddo: canys y neb y mae yr Arglwydd yn ei garu, y mae yn ei geryddu, ac yn fflangellu pob mab à dderbynio.” Os goddefwch gerydd, y mae Duw yn ymddwyn tuag atoch megys tuag at ei blant. Canys pa fab y sydd, yr hwn nid yw ei dad yn ei geryddu? Eithr os heb gerydd yr ydych, o’r hwn y mae pob mab yn gyfranog, yna bastarddiaid ydych ac nid meibion. Heblaw hyny, ni á gawsom dadau ein cnawd i’n ceryddu, a ni á’u parchasom hwy: onid mwy o lawer y byddwn ddarostynyedig i Dad ein hysbrydoedd, a byw? Canys hwynthwy, yn wir, dros ychydig ddyddiau, á’n ceryddent fel y gwelent hwy yn dda; eithr hwn èr llesâd i ni, fel y byddem gyfranogion o’i santeiddrwydd ef. Eto, ni welir un cerydd, dros yr amser presennol, yn hyfryd, eithr yn anhyfryd. Ond wedi hyny y mae yn rhoi iachusol ffrwyth cyfiawnder i’r rhai sy gwedi eu hymarfer âg ef. Oherwydd paham, cyfodwch i fyny y dwylaw à laesasant, a’r gliniau à ymollyngasant. A gwnewch lwybrau gwastad i’ch traed, fel na thröer y cloff allan o’r ffordd, ond yr iachâer ef yn hytrach. Dylynwch heddwch â phawb, a santeiddrwydd, heb yr hwn ni chaiff neb weled yr Arglwydd; gàn edrych yn ddyfal na bo neb yn pallu oddwrth rad Duw; rhag bod un gwreiddyn chwerw yn tyfu i fyny, ac yn peri blinder, a thrwy hwnw llygru llawer; rhag bod un puteiniwr, neu halogedig, megys Esau; yr hwn, am un saig o fwyd, á werthodd ei enedigaethfraint. Canys chwi á wyddoch, èr iddo gwedi hyny ewyllysio etifeddu y fendith, ddarfod ei wrthod ef: oblegid ni chafodd efe le i gyfnewidiad, èr iddo drwy ddagrau ei thaergeisio hi.

18-29Ac ni ddaethoch chwi at y mynydd teimladwy, ac at dân fflamllyd, ac at gwmwl, a thywyllwch, a thymhestl, a sain udgorn, a llef geiriau, – yr hon pwybynag á’i clywsant á ddeisyfasant na chwanegid yr ymadrodd wrthynt; oblegid ni allent hwy oddef y bygythiad yma, “Os bwystfil á gyfhyrdda â’r mynydd, efe á labyddir.” A mòr ofnadwy oedd y golwg, nes y dywedodd Moses, “Yr wyf yn ofni ac yn crynu.” Eithr chwi á ddaethoch i fynydd Sïon; ac i ddinas y Duw byw, y Gaersalem nefol; ac at liaws aneirif, cymanfa lawen o angylion; ac at gynnulleidfa y rhai cyntafanedig, y sy gwedi eu cofrestru yn y nefoedd; ac at y Barnwr, Duw pawb; ac at ysbrydoedd y cyfiawnion y rhai á berffeithiwyd, ac at Iesu cyfryngwr y sefydliad newydd; ac at waed y taenellaid, yr hwn sydd yn dywedyd pethau gwell na’r eiddo Abel. Edrychwch na wrthodoch yr hwn sydd yn llefaru; oblegid oni ddiangodd y rhai à wrthodasant yr hwn oedd yn llefaru àr y ddaiar, mwy o lawer nis diangwn ni, y rhai ydym yn troi ymaith oddwrth yr hwn sydd yn llefaru o’r nef; llef yr hwn y pryd hwnw á ysgydwodd y ddaiar; eithr yn awr yr addawodd, gàn ddywedyd, “Eto unwaith yr wyf yn ysgwyd nid yn unig y ddaiar, ond y nefoedd hefyd.” Ar “Eto unwaith” yma, sydd yn arwyddo symudiad y pethau ysgwydedig, megys pethau gwedi eu gwneuthur fel yr aroso y pethau anysgwydedig. Oherwydd paham gàn ein bod ni gwedi derbyn teyrnas anysgwydedig, bydded genym ddiolchgarwch, drwy yr hwn y gwasanaethom Dduw wrth ei fodd, gyda gwylder a pharchedig ofn. Oblegid ein Duw ni sy dân ysol.