2 ЦАРЕВИ 4 - Библи?а: Стариот и Новиот Завет, Константинов（MKB）

4. Елисееви чудесаа. Чудо со масло на вдовица

1Жената на еден од пророчките синови го замоли Елисеја вака: „Твојот слуга, маж ми, умре, а знаеш дека твојот слуга се боеше од Господа. Сега дојде заемодавачот за да ми ги земе двата сина и за да ги направи свои робови.“

2Елисеј ѝ рече: „Што можам да сторам за тебе! Кажи ми што имаш во куќата?“ Таа одговори: „Твојата слугинка нема ништо во куќата освен врчва со масло.“

3Тогаш ѝ рече: „Оди и позајми од сите свои соседи празни садови, но нека не бидат премалку!

4Потоа врати се дома, затвори ја вратата зад себе и зад своите синови и налевај масло во сите тие садови и полните ставај ги настрана.“

5И таа си отиде од него, ја затвори вратата зад себе и зад своите синови. Тие ѝ ги подаваа садовите, а таа ги полнеше.

6И кога се наполнија садовите, таа му рече на својот син: „Подај ми уште еден сад!“ Ама тој ѝ одговори: „Нема веќе садови.“ И маслото прекрати.

7Таа отиде и му кажа на Божјиот човек, а тој ѝ рече: „Оди, продај го маслото и исплати го својот долг, а од остатокот ќе живеете: ти и твоите синови!“

б. Ветување за син на Сунамка

8Еден ден Елисеј поминуваше низ Сунам. А таму живееше угледна жена, и таа го повика при столот. Оттогаш, кога поминуваше оттаму, се навратуваше кај неа за јадење.

9Таа му рече на мажа си: „Еве, знам и гледам дека е свет оној Божји човек што поминува оттука.

10Да му направиме соба на покривот, да му ставиме таму постела стол, столица и светилка: кога ќе дојде кај нас, ќе се повлече таму.“

11Еден ден тој дојде таму, се повлече во горната соба и се одмори таму.

12Потоа му рече на својот момок Гиезиј: „Повикај ја таа Сунамка!“ Тој ја повика, та таа застана пред него.

13И уште му рече: „Кажи ѝ: ‘Убаво се грижиш за нас. Што можеме да направиме за тебе? Треба ли да се каже збор за тебе на царот или на војсководачот?’“ Но таа одговори: „Јас живеам сред својот народ.“

14Тој продолжи: „И така, што да направиме за неа?“ Гиезиј одговори: „Ете, нема син, а мажот ѝ е возрасен.“

15А тој рече: „Повикај ја!“ Ја повика, а таа застана кај вратата.

16“Догодина во ова доба - ѝ рече - ќе прегрнеш син во прегратка.“ А таа рече: „Не, господару мој, не ја измамувај својата слугинка!“

17Но жената навистина забремени, и роди син во она доба на другата година, како што ѝ рече Елисеј.

в. Воскресение на синот на Сунамката

18Детето растеше. Еден ден отиде кај таткото при жетварите.

19И му се поплака на таткото: „Ох, мојата глава, мојата глава!“ А таткото му заповеда на еден момок да го однесе кај мајка му.

20Тој го зеде и го одведе кај неговата мајка. Остана на нејзините колена до пладне, и тогаш умре.

21Таа тогаш отиде горе и го положи во постелата на Божјиот човек. Потоа излезе и ја заклучи вратата.

22Потоа го повика мажа си и му рече: „Испрати ми еден од момците и една ослица; ќе отрчам до Божјиот човек и ќе се вратам.“

23Тој ја праша: „Зошто да одиш денес кај него? Не е ни млада месечина, ниту е сабота.“ Но таа одговори: „Остани во мир!“

24Откако момокот ја насамари ослицата, таа му рече: „Води и тргни! Не задржувај ме патем, освен ако не ти наредам.“

25Таа отиде и дојде кај Божјиот човек, на гората Кармил. Кога Божјиот човек ја здогледа оддалеку, му рече на својот момок Гиезиј: „Ене ја онаа Сунамка.

26Отрчај пред неа и прашај ја: ‘Како си? Дали ти е мажот добро? Дали ти е детето здраво?“ Таа одговори: „Здрави сме.“

27Кога стигна до Божјиот човек на гората му ги прегрна нозете. Гиезиј пристапи за да ја оттргне, но Божјиот човек му рече: „Остави ја, зашто душата ѝ е јадосана. Господ ми крие, ништо не ми објави.“

28А таа рече: „Зар јас барав син од мојот господар? Нели ти зборував да не ме измамуваш.“

29Тогаш тој му рече на Гиезиј: „Опаши се, земи го во раката мојот стап, па оди! Ако сретнеш некого, не го поздравувај; ако некој те поздрави, не отпоздравувај му. Положи го мојот стап врз детето.“

30Ама мајката на детето рече: „Жив ми Господ и жива да е твојата душа, не ќе те оставам!“ Тогаш тој стана и тргна по неа.

31Гиезиј отиде пред нив и го положи стапот врз детето, ама немаше ни глас ни одѕив. Тој се врати пред Елисеј и му јави: „Детето не се разбуди.“

32Елисеј влезе во куќата и го најде детето како лежи мртво на неговата постела.

33Откако влезе, ја затвори вратата зад себе и Му се помоли на Господа.

34Потоа се качи на постелата, легна на детето, ја сложи својата уста на неговата уста, своите очи на неговите очи, своите раце на неговите раце; дишеше над него, те се стопли телото на детето.

35Потоа стана и се прошета по куќата таму-ваму, потоа пак се качи, и дишеше над него. А тогаш детето кивна седумпати и ги отвори очите.

36И Елисеј го повика Гиезиј и рече: „Повикај ја таа Сунамка.“ Тој ја повика. Кога стигна пред него, ѝ рече: „Земи го својот син.“

37Таа, откако влезе, му падна пред нозете и му се поклони до земја. Потоа го зеде сина си и излезе.

г. Отровно јадење станува неотровно

38Елисеј се врати во Галгал, а имаше глад во земјата. И кога пророчките синови седеа пред него, му рече на својот момок: „Стави голем грнец на огнот и свари им јадење на пророчките синови.“

39Еден од нив отиде во полето да набере зелје, но најде дива лоза, и набра од неа полна облека горчливи плодови. Се врати и ги насече во грнецот, зашто не знаеше какви се.

40Им турија на луѓето да јадат. Но кога почнаа да јадат, извикаа: „Божји човеку! Смртта е во грнецот!“ И не можеа да јадат.

41Тогаш Елисеј рече: „Донесете брашно!“ И го фрли во грнецот и рече: „Турете им на луѓето да јадат!“ И веќе ништо не беше штетно во грнецот.

д. Чудесно наситување на сто луѓе

42Некој човек дојде од Вал Салиса и му донесе на Божјиот човек леб од првите плодови, дваесет јачмени лебови и зрна во класје. А тој заповеда: „Дај им на луѓето да јадат!“

43Но неговиот момок одговори: „Како можам тоа да го ставам пред сто луѓе?“ Тој одговори: „Раздај им на луѓето, и нека јадат, зашто Господ вели вака: ‘Ќе јадат, и ќе остане.’“

44И тој стави пред нив. И јадоа, и уште остана, според Господовото слово.