ЁВА 41 - Б?бл?я (пераклад В. Сёмух?)（BBL）

Ёў 41

1Марная надзея: ці не ўпадзеш ад аднаго позірку ягонага?

2Няма такога адважніка, які асьмеліўся б патрывожыць яго; хто ж можа ўстояць прад Маім абліччам?

3Хто апярэдзіў Мяне, каб Я даваў яму? пад усім небам усё Маё.

4Ня змоўчу пра чэлесы ягоныя, пра сілу і прыгожую суразьмернасьць іх.

5Хто можа адхінуць верх вопраткі ягонай, хто падыдзе да двайных сківіцаў ягоных?

6Хто можа адчыніць дзьверы твару ягонага? кола зубоў ягоных - жудасьць;

7моцныя шчыты яго - цудота: яны змацаваныя як бы цьвёрдаю пячаткаю;

8адзін да аднаго дакранаюцца блізка, так што і паветра не праходзіць паміж імі;

9адзін з адным ляжаць шчыльна, счапіліся і не размыкаюцца.

10Ад яго чханьня паказваецца сьвятло; вочы ў яго як вейкі зары;

11з пашчы ягонай выходзяць агнявікі, выскокваюць вогненныя іскры;

12з ноздраў ягоных выходзіць дым, як з раскіпелага горшчыка альбо катла.

13Дыханьне яго распаляе вугольле, з пашчы яго шугае полымя.

14На шыі ў яго жыве сіла, і перад ім бяжыць жах.

15Мясістыя часткі цела ягонага спалучаны між сабою цьвёрда, не здрыгануцца.

16Сэрца ў яго цьвёрдае, як камень, і жорсткае, як ніжні жарон.

17Калі ён падымаецца, дужыя ў страху, зусім губляюцца ад жаху.

18Меч, які крануўся яго, ня ўстоіць, ні капэё, ні дзіда, ні латы.

19Жалеза ён мае за салому, медзь - за гнілое дрэва.

20Дачка лука не паверне яго наўцёкі; прашчавыя камяні ператвараюцца для яго ў плеўкі.

21Булава лічыцца ў яго за саломіну; са сьвісту дзіды ён сьмяецца.

22Пад ім вострыя камяні, і ён на вострых камянях ляжыць у гразі.

23Ён кіпяціць багну, як кацёл, і мора перавтварае ў кіпучую мазь;

24пакідае за сабою сьветлую сьцежку; бездань здаецца сівізнай.

25Няма на зямлі падобнага на яго: ён створаны бясстрашным;

26на ўсё высокае глядзіць адважна; ён цар над усімі сынамі ганарлівасьці.