İYOV 14 - Yorumsuz Türk?e ?eviri (YTC)（turytc）

1“İnsan, kadından doğar,

günleri azdır ve sıkıntı doludur.

2Çiçek gibi büyür ve kesilir.

Gölge gibi de kaçar ve durmaz.

3Gözlerini böyle birine mi açıyorsun,

ve beni kendinle yargı içine çekiyorsun?

4Kim kirli bir şeyden temiz bir şey çıkarabilir?

Hiç kimse.

5Mademki onun günleri belirlenmiş,

aylarının sayısı senin yanındadır,

onun sınırlarını da sen koydun ve öteye geçemez.

6Ondan gözünü çevir de,

gününü doldurana dek dinlensin, ücretli bir işçi gibi."

7“Çünkü kesilen bir ağaç için umut vardır,

yeniden filizlenir, taze dalı tükenmez.

8Kökü toprakta yaşlansa,

gövdesi toprakta ölse bile,

9yine de suyun kokusuyla filizlenir,

ve bir fidan gibi dallar verir.

10Ama insan ölür ve indirilir.

Evet, insan ruhunu teslim eder, hani, o nerede?

11Denizden sular nasıl çekilir,

ırmak nasıl kurur ve tükenirse,

12İnsan da öyle yatar ve kalkmaz.

Gökler yok oluncaya dek uyanmazlar,

ve uykularından uyandırılmazlar."

13Keşke beni Şeol'e saklasan,

gazabın geçinceye dek beni gizli tutsan,

bana belli bir zaman versen de beni ansan!

14İnsan ölürse, yeniden dirilir mi?

Kurtuluşum gelinceye dek,

Savaş günlerimin hepsini beklerdim,

15sen çağırırdın, ben de sana yanıt verirdim.

Ellerinin işini isterdin.

16Ama şimdi adımlarımı sayıyorsun.

Günahımı gözetmiyor musun?

17İtaatsizliğim bir torbaya mühürlendi.

Suçumu bağladın."

18“Ama düşen dağ yok olur.

Kaya yerinden kaldırılır.

19Sular taşları aşındırır.

Selleri yeryüzünün toprağını yıkayıp götürür.

Böylece insanın umudunu yok edersin.

20Ona daima üstün gelirsin ve o ayrılır.

Yüzünü değiştirip onu gönderirsin.

21Oğullarına saygınlık gelir ve o bunu bilmez.

Alçalırlar, ama onların durumunu anlamaz.

22Ama kendi bedeni üzerinde acı çeker,

kendi canı da içinde yas tutar.”