1Edhe ndenja mbi ranët të detit, edhe pashë nji bishë qi dilte prei detit, qi kishte shtatë krenë e dhetë brina; edhe mbi brinat të vet dhetë kunora, edhe mbi krenët të vet nji emënë të nemuni.
2Edhe ajo bisha qi pashë gjante porsi pardallë edhe kambët’ e veta porsi të harushësë, edhe goja vet, porsi gojë leoni. Edhe dreqi i dha fuqin’ e vet, edhe shkambin’ e vet, edhe pushtet të math.
3Edhe pashë nji prei krenëvet asai porsi të plaguem për vdekë; edhe plaga e vdekës’ asai u shëndosh, edhe gjithë dheu u mërekullue mbrapa bishësë.
4Edhe adhuruenë dreqinë qi i dha pushtet bishësë, edhe adhuruenë bishënë, tue thanë: Cilli i përgjan bishësë? Cilli mundetë me luftuem me atë?
5Edhe iu dha asai gojë qi flet fjalë të mëdha të nemuna; edhe iu dha asai pushtet me bamë luftë katër-dhet’ e dy muej.
6Edhe hapi gojën’ e vet mbë të nemunë kundrë Hyjit, me nemun’ emënin’ e ati, edhe tendën’ e ati, edhe ata qi rrinë ndë qiellt.
7Edhe iu dha me bamë luftë me shenjtënat, edhe me i mundunë; edhe iu dha asai fuqi përmbi qish-do farë e gjuhë e komp.
8Edhe kanë me e adhuruem gjith’ ata qi rrinë mbë dhet, të cillëvet nukë janë shkruem emënatë ndë libër të jetësë Qengjit therunë çë kurë se ashtë ngrefunë bota.
9- Ndë pastë kushi vesh, le të ndëgjojë.
10- Ndë pruftë kushi tietërinë ndë robëni, edhe ai vete ndë robëni; ndë vraftë kushi me thikë, edhe ai duhetë me u vramë me thikë. Këtu ashtë durimi edhe besa e shenjtënavet.
11Edhe pashë nji bishë qi dilte prei dheut, edhe kishte dy brina qi gjajinë porsi të qengjit, edhe fliste si dreq.
12Edhe bante gjithë pushtetin’e bishësë parë përpara asai; edhe bante dhenë edhe ata qi rrinë mb’ate qi t’adhurojënë bishën’ e parë, qi iu shëndosh plaga e vdekës’ asai.
13Edhe bante shenjë të mëdha kaqi sa bante me sdripun’ edhe ziarrm prei qiellit mbë dhet përpara njerëzëvet.
14Edhe gënjente ata qi rrijshinë mbë dhet për ato shenjet qi iu dhan’ asai me bamë përpara bishësë, e u thoshte atyneve qi rrijshinë mbi dhet me i bamë figure bishësë qi kishte plagën’ e thikësë, edhe rroi.
15Edhe iu dha asai me i dhanë frymë figuresë bishësë kaqi sa të flasi edhe figureja e bishësë, edhe të bajë me u vram’ ata qi të mos adhurojinë figuren’ e bishësë.
16Edhe bante të gjithë, të mëdhej e të vegjilë, e të pasunitë, e të vobegëtë, e të lirëtë, e shërbëtorëtë, qi të merrinë shenjë mbë dorën’ e diathtë t’atyne, a mbë ballënat t’atyne,
17edhe qi të mos mundetë kushi me blem’ a me shitunë, veç ati qi ka shenjënë, a emënin’ e bishësë, a numërin’ e emënit asai.
18Këtu ashtë ditunia: ai qi ka mendienë, le të ngjefi numërin’ e bishësë, sepse ashtë numërë njeriu, edhe numëri i ati ashtë gjashtë qind e gjashtë-dhet’ e gjashtë.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
