1Pas këtyre ngjarjeve Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën kur kishte lindur.
2Jobi u përgjigj e tha:
3«U shoftë dita kur u linda
e nata kur u tha: “U ngjiz një djalë”.
4Terr u bëftë ajo ditë!
E harroftë Perëndia, që rri lart,
e drita mos ndrittë mbi të!
5E përlaftë terri e pisa,
e zaptoftë reja,
e tmerroftë muzgu!
6Atë natë e përpiftë errësira,
mos u njehtë ndër ditët e vitit
e mos hyftë në numrin e muajve!
7Shterpë mbettë ajo natë
e mos pastë galdim!
8E nëmtë kush mallkon ditën
e kush guxon të ngucë Leviatanin!
9U terratisshin yjet e agut të saj,
prittë dritën e mos i ardhtë
e as agun mos e paftë,
10se s'm'ia mbylli barkun nënës,
e brengën s'ma hoqi sysh.
11Pse s'vdiqa që në bark
e s'dhashë shpirt sa linda?
12Pse më pritën dy gjunjë
e më mëkuan dy gjinj?
13Tani do të prehesha i qetë,
do të flija e do të pushoja
14me mbretër e këshilltarë të dheut,
që rindërtojnë për vete rrënoja,
15apo me princa që kanë ar,
që i kanë shtëpitë plot me argjend.
16Ose, si i dështuari i zhdukur, s'do të isha më,
si foshnjat që s'e shohin dritën.
17Atje të paudhët i lënë trazirat,
atje të mekurit pushojnë.
18Të burgosurit pushojnë tok,
pa e dëgjuar zërin e ngasësit.
19Atje janë i vogli e i madhi,
skllavi është i lirë nga pronari.
20Pse të dalë në dritë një i ngratë
e të jetojnë shpirtvrarët,
21që vdekjen dëshirojnë, por s'e gjejnë,
edhe pse e kërkojnë më shumë se thesarin,
22dhe fort gëzohen
e galdojnë kur gjejnë varrin?
23Po njeriu, që i ka udhët pa krye,
se ia ka mbyllur Perëndia?
24Ja, për bukë kam psherëtimat
e britmat e mia vërshojnë si ujë.
25Më zuri çfarë më tmerronte,
çfarë më lemeriste më pllakosi.
26As kam qetësi, as prehje, as pushim,
por erdhi pështjellimi».
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
