1Sepse Zoti do të përdëllenjë Jakovinë, edhe do të sgjedhë Israilin’ edhe më, edhe do t’i vëjë ata ndë dhet të tyre; edhe të huajtë do të bashkonenë me ata, edhe do të ngjitenë pas shtëpisë Jakovit.
2Edhe gjëndëjetë do t’i marrën’ ata, e do t’i bienë ndë vënt t’atyreve; edhe shtëpia e Israilit do të trashëgonjë ata ndë dhet të Zotit për shërbëtorë e për shërbëtore; edhe ata që skllavosnë ata do të jenë sklleft’ e atyreve, edhe do të bënenë zotërit’ e atyreve që i shtrëngoninë.
3Edhe atë ditë që do të të prëjë Zoti nga shtrëngimi yt, e nga frika jote, e nga skllavëria e keqe që ishie skllavosurë,
4do të përndorsh këtë fialë të urtë kundrë mbëretit Vavillonësë, e të thuash: Qysh pushoi shtrëngatësi! (Qysh) pushoi qyteti që mbëleth ar!
5Zoti theu stapin’ e të paudhëvet, shkopin’ e fuqitarëvet.
6Ay që i bie gjëndëjesë ndë zemërimt me të rëna të papushuara, ay që zotëron mbi kombat me zemërim, po ndiqetë, (edhe) asndonjë nuk’ e ndal.
7Gjithë dheu prëhetë, pushon, po këndonjënë (kënkë) gëzimi.
8Gëzonenë për ty edhe bredhatë, dullenjat’ e Livanit, (edhe thonë): Passi fjete ti, druvar nukë hipi mbi ne.
9Varri shigulloi përposhtë për ty, që të dilte përpara për t’ardhuritë t’at; për ty ngriti të vdekuritë, gjithë krerët’ e dheut. Ngriti nga fronet’ e atyreve gjithë mbëretërit’ e kombavet.
10Këta të gjithë do të flasën’ e do të thonë: A u bëre i pafuqishim edhe ti, posi ne? A u bëre shoqi ynë?
11Madhështia jote sbriti ndë varrt, edhe zallahia e drurëvet musiqisë s’ate; krymbi është shtruarë ndënë ty, edhe po të mbulonjënë krymbatë.
12Qysh re nga qielli, o Dritë-prurës, o i biri i mëngjesit! U dërrmove përdhe, ti që shkelie kombatë!
13Edhe ti thoshnje ndë zëmërët tënde: “Do të hipënj ndë qiell, do të lartonj froninë t’im përmbi yjet të Perëndisë. Edhe do të rri mbi malt të mbëledhëjesë, nga anët’ e borësë;
14do të hipënj lart mbi ret, do të jem shoqi të Lartit.”
15Po do të sbreç ndë varrt, ndë thellësirët të gropësë.
16Ata që të shohënë ty, do të shtienë sytë mbë ty, e do të të shikonjënë, (e do të thonë): Ky (ësht’) ay njeriu që bënte dhenë të dridhej, që shigullon mbëretëritë?
17“Që shkretonte botënë, e prishte qytetet’ e asaj? Ay që s’lëshonte ndër shtëpit të lidhurit’ e ti?”
18Gjithë mbëretërit’ e kombavet, të gjithë prëhenë ndë lavdi, si-cili ndë shtëpi të ti,
19po ti u hodhe tej nga varri yt posi deg’ e ndyrë, (posi) rrobë te çpuarësh, të vrarësh me thikë, që sbresënë ndër gurët të varrit, si kërmë që shkeletë.
20Nukë do të piqesh bashkë me ata ndë të kallë ndë varr, sepse prishe dhenë tënt, vrave gjëndëjenë tënde; fara e keq-bërëset kurrë nukë do të zihetë n’gojë.
21Bëni gati të therë për djemt’ e ati për falin’ e atëret atyreve, që të mos ngrihenë e të trashëgonjënë dhenë, e të mbushnjënë faqen’ e botësë me qytete.
22Sepse do të ngrihem mbi ata, thotë Zoti i ushtërivet, edhe do të shuanj nga Vavillona emërinë, edhe të mbeturitë, edhe bir, edhe nip, thotë Zoti,
23edhe do t’e bënj atë trashëgim nepërkash, edhe lëqenj ujërash; edhe do ta fshinj atë me fshesën’ e humbëjesë, thotë Zoti i ushtërivet.
24Zoti i ushtërivet bëri be, e tha: Me të vërtetë sikundrë u menduashë, kështu do të bënetë; edhe sikundrë e këputa fialënë, (kështu) do të mbetetë,
25të dërrmonj Asyriannë ndë dhet t’im, edhe ta shkel atë mbi malet të mi; atëhere sgjedha e ati do të ngrihetë nga ata, edhe barra e ati do të hiqetë nga supet’ e atyreve.
26Ky (është) mendimi, që është menduarë mbi gjithë dhenë, edhe këjo (është) dora që është ndejturë mbi gjithë kombat.
27Sepse Zoti i ushtërivet këputi fialënë, edhe cili do t’e këthenjë fialënë? Edhe dor’ e ati është ndejturë, edhe cili do t’e kthenjë atë?
28Atë vit që vdiq mbëreti Ahaz, u bë këta të faniturë:
29Mos u gëzo, ti o gjithë Palestinë, sepse u thye stapi i ati që të ra, sepse nga rrënja e gjarpërit do të dalë një mberonjë, edhe pem’ e ati (do të jetë) një gjarpër i flakëtë që fluturon.
30Edhe të paralindurit’ e të vobegut do t’ushqenenë, edhe të nevolëshimitë do të prëhenë me siguri; edhe do të vras rrënjënë tënde me uri, edhe do të vrasë të mbeturitë t’at.
31Klaj me dënesë, o portë, klith, o qytet, humbe, ti o gjithë Palestinë, sepse po vien tym nga an’ e borësë, edhe as ndonjë nukë do të mbetetë (nga ushtëria) e ati, ndër kohëra të urdhëruara.
32Edhe ç’të përgjegjurë do t’u epetë të i laimëvet kombavet? Se Zoti themelosi Sionënë, edhe mb’atë do të shpërenjënë të vobeqt’ e gjëndëjesë ti.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
