1Fialët’ e mbëretit Lemuil, profitia që i mësoi e ëma.
2Ç’(është), biri im? Edhe ç’(është), dial’ i barkut t’im? Edhe ç’(është), biri i uratavet mia?
3Mos i apsh fuqinë tënde gravet, as udhët’ e tua atyreve që prishnjënë mbëretëritë.
4Nuk’ (është) për mbëretëritë, o Lemuil, nuk’ (është) për mbëretëritë të pinë verë, as për zotërinjtë (të pinë) të pira të forta,
5se tuke pirë mos harronjënë nomnë, edhe shtrëmbëronjënë gjyqin’ e ati që shtrëngonetë.
6Epuni të pira të forta atyre që janë të shtrënguarë, edhe verë atyre që kanë helmuarë shpirtinë,
7që të pinë e të haronjënë vobezin’ e tyre, edhe mos kujtonjënë më fatin’ e tyre të zinë.
8Hap golënë tënde për të pagolinë, për gjyqin’ e gjith’ atyre që janë të lënë.
9Hap golënë tënde, edhe gjuko dreitë, edhe mburo të vobegunë e të nevolëshiminë.
10Kush munt të gjenjë grua të mirë? Sepse e këtilla (është) shumë më e vëlyerë se margaritarëtë.
11Zemëra e burrit asaj shpëren mb’ atë, edhe nukë do t’i shteretë gjë nga të shumatë.
12Do t’i bierë ati të mira, e jo të këqia, gjithë dit e jetësë saj.
13Kërkon lesh e li, edhe i k’ënda të punonjë me duart’ e saja.
14Është posi lundra e tregjetarëvet: bie ushqimnë e saj për së largu.
15Edhe ngrihetë kur është po natë, edhe ep të ngrënë ndë shtëpit të saj, edhe punë shërbëtorevet saja.
16Vështron arë, edhe e blen, edhe vë vështë nga puna e duaret saja.
17Ngjesh mezin’ e saj me fuqi, edhe forcon krahët’ e saj.
18Ndien se tregjetia e saj ësht’ e mirë; kandilëj e saj nukë shuhetë natënë.
19Vë dorën’ e saj ndë bosht, edhe mba ndë dorë të saj furkënë.
20Hap dorën’ e saj ndër të vobeqt, edhe nden duart’ e saja ndër të nevolëshëmit.
21Nuk’ i ka frikë borësë për shtëpin’ e saj, sepse gjithë shtëpia e asaj është veshurë me dy palë të veshura.
22Bën mbulesa për vetëhen’ e saj; rroba e asaj (është) vishnje edhe e kuqe.
23Burri i asaj njihetë ndër portat, kur rri ndë mest të pleqvet vëndit.
24Bën pëlhurë të hollë, edhe e shet, edhe u ep breza tregjetarëvet.
25(Është) veshurë me fuqi e me bukuri, edhe gëzonetë për motinë që vien.
26Hap golën’ e saj me urtësi, edhe mbi gluhë t’asaj (është) nom dashurie.
27Rri sgjuarë ndë qiveri të shtëpisë saj, edhe nukë ha bukë purtese.
28Djemt’ e asaj ngrihen’ edhe e lavdëronjënë, po edhe burri i asaj e lavduron.
29Shumë bila kanë qënë të vëlyera, po ti i kapërceve të gjitha.
30Hiri (ësht’) i rrem, edhe bukuria e kotë, po gruaja që i ka frikë Zotit, ajo do të lavduronetë.
31Epni asaj prej pemësë duaret asaj, edhe punët’ e asaj le ta lavdëronjën’ atë ndër portat.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
