Habacuc 2 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

PENNOD II.

1Ar fy ngwylfa y safaf

Ac ymsefydlaf ar y tŵr;

A gwyliaf i weled beth a ddywed wrthyf,

A pheth a atebaf pan y’m cerydder. —

2Yna atebodd yr Arglwydd fi, a dywedodd, —

“Ysgrifena y weledigaeth,

A gwna hi yn eglur ar lechau,

Fel y gallo yr hwn a redo ei darllen;

3Canys y weledigaeth sydd eto dros amser,

Ond anadla yn y diwedd, ac ni thwylla;

Oes oeda, dysgwyl amdani,

O herwydd gan ddyfod y daw, nid ohiria;

Wele y diffygiol! nid uniawn ei galon ynddo;

4Ond y cyfiawn, trwy ei ffydd y bydd byw.”

5A dïau fod gwin yn twyllo’r cadarn,

Trahaus yw, ac ni orphwysa;

Ymhelaetha fel y bedd ei ddymuniad,

Ac fel angeu, ac nis digonir;

A chasgl ato ei hun yr holl genedloedd,

A chynnull ato ei hun yr holl bobloedd.

6Oni wna y rhai’n, bob un o honynt,

Gyfodi am dano ddammeg a dïareb,

Ië, gwawdeiriau amdano, a dywedyd, —

“Ho! llïosoga yr hyn nad yw ei eiddo! pa hyd!

A phentyra arno ei hun glai lawer!

7Onid yn sydyn y cyfyd dy frathwyr

Ac y deffry dy boenydwyr,

Ac y deui yn ysglyfaeth iddynt?

8Am i ti anrheithio cenedloedd lawer,

Anrheithia di holl weddill y bobloedd,

O herwydd gwaed dynion, a gormesu y wlad,

Y ddinas a phawb a drigent ynddi.

9“Ho! chwennycha chwant drwg i’w dŷ,

Er gosod yn uchel ei nyth,

Fel y gwaredo ei hun o law adfyd! —

10Trefnaist waradwydd i’th dŷ,

Trwy dori ymaith bobloedd lawer,

A phechu yn erbyn dy hun:

11Canys y gareg o’r mur a lefa,

A’r trawst o’r coedadail a’i hetyb, —

12“Ho! adeilada dref â gwaed!

A sefydla ddinas trwy ormes!”

13Onid yw hyn oddiwrth Arglwydd y lluoedd —

Yr ymboena’r bobloedd yn yr hyn a losgir,

Ac yr ymflina y cenedloedd mewn peth ofer?

14Canys llenwir y ddaear

A gwybodaeth o ogoniant yr Arglwydd,

Fel y dyfroedd a ymdaenant dros y môr.

15“Ho! gwna i’w gyfaill yfed! —

Gan roddi iddynt dy gostrel, ac hefyd ddïod gadarn,

Fel yr edrychit ar eu noethni,

16Digonaist hwynt â gwarth yn lle gogoniant:

Yf dithau fel y dynoether dy flaengroen;

Troir iti gwpan deheulaw yr Arglwydd,

A chwydiad gwarthus fydd ar dy ogoniant:

17Canys gormesu Lebanon a’th ddadymchwel,

Ac anrheithio anifeiliaid a’th ddryllia, —

O herwydd gwaed dynion a gormesu y wlad,

Y ddinas a phawb a drigent ynddi.

18“Pa fudd a wna y gerfddelw?

O herwydd ei cherfiwr a’i lluniodd;

Neu y dawdd-ddelw ac athraw celwydd?

O herwydd ymddiriedodd ynddi luniwr ei llun,

Er iddo wneyd delwau mudion!

19Ho! dywed wrth bren, ‘Cyfod, deffro;’

Wrth faen mud, ‘Efe a ddysg:’

Wele, hi a wisgwyd âg aur ac arian;

Eto nid oes anadl o’i mewn:

20Ond yr Arglwydd, yn ei deml santaidd y mae;

Tawed ger ei fron Ef yr holl ddaear.”