Mica 2 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

PENNOD II.

1Gwae y rhai a ddychymygant drawsder,

Ac a weithredant ddrwg ar eu gwelyau!

Ar oleuni y boreu gwnant ef,

Pan fyddo yn ngallu eu llaw.

2Pan chwennychent feusydd, ysglyfaethant;

Neu dai, cymerant hwynt ymaith;

Ië, gormesant ŵr a’i dŷ,

A dyn a’i etifeddiaeth.

3Am hyny fel hyn y dywed Iehofa,

Wele fi yn dychymygu i’r teulu hwn ddrwg,

Yr hwn ni thynwch rhagddo eich gyddfau,

Ac ni rodiwch yn uchelfryd,

Canys amser drygfyd a fydd.

4Yn y dydd hwnw y cyfodir am danoch ddiareb,

A galarir galar galarnad,

A dywed yr anrheithiedig, “Anrheithiwyd ni!

Rhan fy mhobl a newidia;

Pa fodd yr ymadawa er fy mwyn!

Yn lle dychwelyd, fy meusydd a rana!”

5Am hyny ni bydd i ti neb a fwrio linyn coelbren,

Yn nghynnulleidfa Iehofa.

6“Na phrophwydwch a brophwydant;”

Ni phrophwydant i’r cyfryw;

Ni symudir gwaradwyddiadau.

7Ai a ddywedir gan dŷ Iacob,

“A fyrhaodd Ysbryd Iehofa?

Ai y cyfryw ydynt ei weithrediadau?”

Oni wna fy ngeiriau ddaioni

I’r neb a rodio yn uniawn?

8Ond fy mhobl er cynt, yn elynion y cyfodant;

Oddiar yr hugan y diosgwch y clôg

Oddiam y rhai a dramwyant yn hyderus,

Yn dychwelyd o ryfel:

9Gwragedd fy mhobl a yrwch allan,

Pob un o dŷ ei hoffderau;

Oddiar ei phlant y cymerwch ymaith

Fy addurniad dros byth.

10Codwch ac ewch ymaith,

Am nad hon yw eich gorphwysfa;

O herwydd ei halogi, dinystrir hi, A’r dinystr fydd yn nerthol.

11Os gau-ddywed neb, sy’n dilyn yr ysbryd a thwyll,

“Prophwydaf i ti am win a diod gadarn;”

Yna daw yn brophwyd i’r bobl hyn.

12Gan gasglu casglaf Iacob, — ti oll,

Gan gynnull cynnullaf weddill Israel;

Ynghyd y gosodaf hwynt fel defaid yn Bosra,

Fel praidd yn nghanol eu corlan,

A drystiant o herwydd dynion:

13Esgyn y rhwygydd ger eu bron;

Rhwygant trwodd a thramwyant trwy’r porth;

Yna hwy a änt allan trwyddo,

A thramwya eu brenin o’u blaen,

A Iehofa yn ben arnynt.