Galarnad Ieremia 3 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

1Myfi y gwr a welodd dristwch

Trwy wialen ei ddigllonedd:

2Myfi a arweiniodd ac a barodd rodio

Mewn tywyllwch ac nid mewn goleuni,

3Ac eto, yn fy erbyn y try,

Dadymchwelaf fi ei law bob dydd.

4Difäodd fy nghnawd a’m croen,

Drylliodd fy esgyrn;

5Adeiladodd i’m herbyn,

Ac amgylcha fi dlodi a lludded;

6Mewn tywyll leoedd y gosododd fi,

Fel meirwon oesoedd.

7Argauodd o’m hamgylch fel nad elwyf allan,

Gwnaeth yn drom fy nghadwyn:

8Ië, pan waeddais ac y bloeddiais,

Cauodd allan fy ngweddi:

9Argauodd fy ffyrdd â cheryg nâdd,

Fy llwybrau a wyrodd.

10Arth yn cynllwyn y bu i mi,

Llew yn ei lochesau;

11Fy ffyrdd a wyrdrodd, a drylliodd fi,

Gwnaeth fi yn anghyfannedd;

12Annelodd ei fwa,

A gosododd fi fel nôd i’w saeth;

13Gwnaeth fyned i’m harennau

Saethau ei gawell:

14Buais yn wawd i’m holl bobl,

Eu cân bob dydd:

15Llanwodd fi â chwerwder,

Alarodd fi â wermod.

16Ië, treuliodd â graian fy nannedd,

Gorchuddiodd fi â llwch:

17A phell oddiwrth heddwch oedd fy enaid,

Anghofiais bob daioni;

18A dywedais, “Darfu fy rhagoriaeth,

A’m gobaith oddiwrth Iehofa.”

19Cofia fy nhristwch a’m hiseliad,

Y wermod a’r bustl;

20Gan gofio cofia — ,

Canys darostyngwyd ynof fy enaid:

21Hyn a ddygaf ar gof —

(Am hyny y gobeithiaf)

22 Sef trugareddau Iehofa, na therfynasant,

Gan na fethodd ei dosturiaethau:

23Adnewyddol ydynt yn y bore;

Mawr yw dy ffyddlondeb.

24Fy rhan yw Iehofa, medd fy enaid;

Am hyny gobeithiaf ynddo:

25Da yw Iehofa i’r hwn a ddysgwyl wrtho,

I’r enaid sydd yn ei geisio;

26Da yw dysgwyl yn ddystaw

Am iachawdwriaeth Iehofa;

27Da i ddyn pan gymero

Yr iau yn ei ieuenctyd:

28Eistedded wrtho ei hun a bydded ddystaw,

Canys cyfododd hi arno;

29Rhodded yn y llwch ei enau,

Ysgatfydd fod gobaith;

30Rhodded i’w gurwr ei gern,

Llanwer ef â gwaradwydd:

31Canys nid yn dragywydd

Y bwrw Iehofa ymaith;

32Canys er y cystuddia, eto tosturia

Yn ol amledd ei drugaredd;

33Canys nid o’i galon y tralloda,

Nac y cystuddia feibion dynion,

34Gan fathru tan ei draed

Holl rwymedigion y wlad:

35Gwyrdroi barn gŵr,

Ger bron wyneb y Goruchaf,

36Camwedda dyn yn ei achos, —

Nid yw Iehofa yn cymeradwyo.

37Pwy yw efe a ddywed y bydd dim,

Iehofa heb ei orchymyn?

38O enau y Goruchaf,

Oni ddaw y drwg a’r da?

39Pam yr achwyn dyn,

Neb un byw, o herwydd ei bechod?

40Dadguddiwn ein ffyrdd a chwiliwn,

A dychwelwn at Iehofa;

41Dyrchafwn ein calonau a’n dwylaw

At Dduw yn y nefoedd.

42Nyni, troseddasom a gwrthryfelasom;

Tydi, nid arbedaist;

43Mewn digofaint yr argauaist ac y dilynaist ni;

Lleddaist, nid arbedaist;

44Argauaist dy hun mewn cwmwl,

Rhag myned trwyddo ein gweddi:

45Yn sorod ac yn ysgubion ein gosodi,

Ymysg y bobloedd.

46Agorasant i’n herbyn eu genau,

Ein holl elynion;

47Dychryn a magl a ddaeth arnom,

Difrod a drylliad;

48Ffrydiau o ddwfr a ddiferodd fy llygad,

O herwydd drylliad merch fy mhobl.

49Fy llygad a ddylifodd ac ni pheidiodd,

Gan nad oes gorphwysfa,

50Hyd oni edrycho,

Ac y gwelo Iehofa o’r nefoedd:

51Fy llygad a effeithiodd ar fy enaid,

O herwydd holl ferched fy ninas.

52Gan hela helodd fi, fel aderyn,

Fy ngelynion, heb achos;

53Nychasant yn y pydew fy mywyd,

A bwriasant gareg arnaf;

54Llifodd dyfroedd dros fy mhen,

Dywedais, “Torwyd fi ymaith.”

55Gelwais, ar dy enw, Iehofa,

O’r pydew iselaf;

56Fy llef a glywaist, — “Na chudd dy glust

Rhag fy uchenaid, rhag fy ngwaedd;”

57Nesëaist ar y dydd y gelwais arnat,

Dywedaist, “Nac ofna:”

58Dadleuaist, Iehofa, ddadlau fy enaid,

Gwaredaist fy mywyd;

59Gwelaist, Iehofa, fy ngham,

Barnaist fy marn;

60Gwelaist eu holl ymddial,

Eu bwriadau i’m herbyn.

61Clywaist eu gwaradwydd, Iehofa,

Eu holl fwriadau tuag ataf, —

62Gwefusau fy ngwrthwynebwyr,

A’u sibrwd am danaf bob dydd;

63Eu heistedd a’u cyfodi a welaist,

Myfi oedd eu cân.

64Dychweli iddynt daledigaeth, Iehofa,

Yn ol gweithred eu dwylaw;

65Rhoddi iddynt galedrwydd calon,

Dy felldith a fydd arnynt;

66Mewn digofaint ymlidi a dyfethi hwynt,

Odditan nefoedd Iehofa.