Hosea 2 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

PENNOD II.

1Dywedwch wrth eich brodyr, “Fy mhobl;”

Ac wrth eich chwiorydd, “Trugaredd.”

2Ymddadleuwch â’ch mam, ymddadleuwch

(Canys hi — nid fy ngwraig i yw;

Minnau — nid ei gŵr hi ydwyf);

Fel y symudo ei phuteindra o’i gwyneb,

A’i godineb oddi rhwng ei bronau;

3Rhag y dïosgwyf hi yn noeth,

Ac y gadäwyf hi fel yn nydd ei genedigaeth,

Ac y gwnelwyf hi fel y diffeithwch,

Ac y gosodwyf hi fel tir sych,

Ac y lladdwyf hi â syched,

4Ac na thrugarhawyf wrth ei phlant,

Am mai plant puteindra ydynt.

5Gan y puteiniodd eu mam,

Y parodd warth, yr hon a’u hymddygodd, —

Gan y dywedodd, “Af ar ol fy nghariadau,

Sy’n rhoddi fy mara a’m dwfr,

Fy ngwlan a’m llin,

Fy olew a’m dïodydd;”

6O herwydd hyn, wele mi a gauaf dy ffordd â drain;

Ïe, muriaf fur, fel na chaffo ei llwybrau;

7A dilyn a wna ei chariadau, ond ni oddiwedda hwynt;

A chais hwynt, ond nis caiff:

Yna dywed, “Af a dychwelaf at fy ngŵr cyntaf;

Canys gwell oedd arnaf y pryd hyny nag yn awr.”

8Ond hi ni wyddai mai myfi

A roddasai iddi yr yd a’r gwin a’r olew,

Ac a amlhasai iddi yr arian a’r aur,

A gyflwynasant i Baal:

9Am hyn dychwelaf a chymeraf ymaith

Fy yd yn ei amser, a’m gwin yn ei dymmor;

A dygaf ymaith fy ngwlan a’m llin,

Oeddent er cuddio eu noethni.

10Y pryd hyn hefyd dadguddiaf ei ffolineb

O flaen llygaid ei chariadau;

Ac ni wared neb hi o’m llaw:

11A dyddymaf ei holl orfoledd, —

Ei chylch wyl, ei newydd loer,

A’i Sabboth, a phob ymgynnull arbennig;

12Difrodaf hefyd ei gwinwydden a’i ffigysbren,

Y rhai y dywedodd am danynt, —

“Y rhai’n sydd genyf, canys rhoddodd fy nghariadau hwynt i mi;”

Am hyny troaf hwynt yn goedwig,

Fel y bwytao hwynt fwystfil y maes:

13Ymwelaf arni hefyd ddyddiau Baalim,

Y rhai yr arogldarthodd iddynt,

Pan y gwisgodd ei modrwy a’i thlws,

Ac y rhodiodd ar ol ei chariadau,

Ac yr anghofiodd fi, medd yr Arglwydd.

14O herwydd hyn, wele myfi a’i denaf,

Ac a’i dygaf i’r anialwch;

Yna llefaraf yn garedig wrthi,

15A rhoddaf iddi ei gwinllanoedd oddi yno,

A dyffryn Achor yn ddrws gobaith;

A chân yno fel yn nyddiau ei hieuenctid,

Ac fel yn nydd ei hesgyniad o wlad yr Aipht.

16A bydd yn y dydd hwnw, medd yr Arglwydd,

Y geilw fi, “Fy ngŵr;”

Ac ni eilw fi mwyach, “Fy Maal:”

17Ïe, tynaf enwau Baalim o’i genau,

Fel nas coffëir hwynt mwyach wrth eu henwau:

18Gwnaf erddynt hefyd gyfammod, y dydd hwnw,

A’r anifel y maes, ac â’r adar y nefoedd,

Ac â’r ymlusgiad y ddaear;

A’r bwa, a’r cleddyf, a’r rhyfel

A doraf ymaith o’r wlad;

A pharaf iddynt orwedd mewn dïogelwch.

19A dyweddïaf di i mi fy hun yn dragywydd,

Ïe, dyweddïaf di i mi fy hun

Mewn cyfiawnder ac mewn barn,

Mewn trugaredd hefyd, ac mewn tosturiaethau;

20Ïe, dyweddïaf di i mi fy hun mewn ffyddlondeb;

Ac adnabyddi yr Arglwydd.

21A bydd yn y dydd hwnw yr atebaf, medd yr Arglwydd —

Yr atebaf y nefoedd,

Hwythau a atebant y ddaear,

22A’r ddaear a ateb yr yd a’r gwin a’r olew,

A hwythau a atebant Iesreel:

23Canys hauaf hi i mi fy hun yn y tir,

A thrugarhaf wrth “Heb-drugaredd,”

A dywedaf wrth “Nid-fy-mhobl,”

Fy mhobl ydych chwi,

A hwy a ddywedant, “Ein Duw ni ydwyt ti.”