Hosea 11 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

PENNOD XI.

1Pan yn fachgen oedd Israel, caraswn ef;

Ac o’r Aipht y gelwais fy mab.

2Galwasant arnynt yr un modd,

Aethant ymaith oddiwrthynt;

I Baalim yr aberthant,

Ac i ddelwau yr arogldarthant.

3Ond myfi — dysgais Ephraim i gerdded,

Gan eu cymeryd erbyn eu breichiau:

Eto ni chydnabyddant ddarfod i mi eu hadferu:

4A rhwymynau dyn y tynais hwynt,

A llinynau cariad;

A buais iddynt fel y rhai

A godant yr iau ar eu bochgernau;

Ac estynais iddo fwyd.

5Ni ddychwel i wlad yr Aipht;

Ond yr Assyriad — efe fydd ei frenin;

O herwydd gwrthodasant ddychwelyd.;

6Ac erys y cleddyf ar ei ddinasoedd,

A difroda ei ddiffynion,

Ïe, difäaf hwynt, o herwydd eu cynghorion.

7A’m pobl — penderfynant wrthgilio oddiwrthyf;

Ond am y iau galwant arno ynghyd;

Ni symudir hi ymaith.

8P’odd y rhoddaf di i fyny, Ephraim —

Y bwriaf di ymaith, Israel?

P’odd y gallaf dy wneyd fel Adma —

Y gallaf dy osod fel Seboim?

Dadymchwelir ynof fy nghalon,

Ynghyd y dirwynir fy edifariadau.

9Ni chyfiawnaf angerdd fy nigder,

Ni ddychwelaf i ddinystrio Ephraim;

Canys Duw ydwyf, ac nid dyn,

Yn dy ganol di, yn sanctaidd;

Ac ni ddeuaf i mewn i’r ddinas.

10Ar ol yr Arglwydd yr änt;

Fel llew y rhua:

O herwydd efe — rhuo a wna,

A dychryna meibion o’r gorllewin, —

11Dychrynant, fel aderyn, yn yr Aipht,

Ac fel colomen, yn nhir Assyria,

A pharaf iddynt orphwys yn eu tai, medd yr Arglwydd.

12Amgylchai Ephraim fi â chelwydd,

Ac â dichell, dŷ Israel;

Tra yr oedd Iowda eto yn llywodraethu gyda Duw,

Ac yn nghyd â’r saint yn ffyddlawn.