Mica 7 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

PENNOD VII.

1Gwae i mi! canys yr ydwyf

Fel casglwyr ffrwythau haf,

Fel lloffyddion gwinllan;

Nid oes un pwng i’w fwyta,

Y cynnar ffrwyth a ddymuna fy enaid.

2Darfu am y trugarog o’r wlad,

A’r uniawn ymhlith dynion nid oes un:

Hwynt oll, am waed y cynllwynant;

Pob un a hela ei frawd â rhwyd.

3Ar wneuthur drwg y mae eu dwylaw,

Yn lle gwneuthur da;

Y tywysog a ofyn, a’r barnwr a ofyn am wobr;

Ië, y gŵr mawr a ddywed am ddymuniad ei enaid,

“Hwn ydyw;” yna cydblethant ef.

4Eu dyn da sydd fel mieren,

A’r uniawn yn waeth na pherth ddrain.

Dydd dy wylwyr, dy ymweliad, sy’n dyfod!

Yna y bydd eu dyrysni!

5Na chredwch gyfaill,

Na hyderwch mewn cydymaith;

Rhag yr hon a orwedd yn dy fynwes

Cadw ddrws dy enau:

6Canys mab a anmharcha dad,

Merch a gyfyd yn erbyn ei mam,

Y waudd yn erbyn ei chwegr;

Gelynion pob un ydynt ddynion ei dŷ. —

7Ond myfi, at Iehofa y troaf fy ngolwg,

Dysgwyliaf wrth Dduw, fy ngwaredwr;

Fy ngwrandaw a wna fy Nuw.

8Na lawenha, fy ngelynes, o’m herwydd;

Er syrthio, gwnaf gyfodi;

Pan eisteddwyf mewn tywyllwch,

Iehofa a fydd yn oleuni i mi:

9Digder Iehofa a ddyoddefaf,

(O herwydd pechais yn ei erbyn)

Hyd y dadleuo fy nadl,

Ac y gwnelo farn drosof;

Yna dwg fi allan i’r goleuni,

A chaf weled ei gyfiawnder.

10Gwel hyn hefyd, fy ngelynes;

A gorchuddia hi gywilydd,

A ddywedasai wrthyf, “P’le mae Iehofa dy Dduw?”

Fy llygaid a edrychant arni;

Y pryd hyn y bydd yn sathrfa,

Megys tom yr heolydd.

11Dydd i adeiladu dy furiau!

Y dydd hwnw, ymbellheir y ddeddf;

12Y dydd hwnw, atat hefyd y deuant

O Assyria, a dinasoedd amddiffynfa,

Ac o amddiffynfa hyd afon a môr,

O fôr, ac o fynydd i fynydd.

13Eto bydd y wlad yn anghyfannedd,

O achos ei thrigolion,

O herwydd ffrwyth eu gweithredion.

14Portha dy bobl â’th ffon,

Praidd dy etifeddiaeth,

A drigant yn unig yn y goedwig.

Yn nghanol Carmel y porant,

Yn Basan a Gilead, fel yn y dyddiau gynt:

15Fel yn nyddiau dy ddyfodiad di allan o dir yr Aipht,

Paraf iddynt weled ryfeddodau;

16Gwel hwynt

y cenedloedd,

A chywilyddiant o herwydd eu holl nerth;

Gosodant eu llaw ar eu genau,

Eu clustiau a fyddarant;

17Llyfant lwch fel y sarff,

Fel pryfed y ddaear dychrynant o’u llochesau;

Rhag Iehofa ein Duw yr arswydant,

Ac ofnant o’th herwydd di.

18Pwy Dduw fel tydi?

Yn dileu camwedd ac yn maddeu trosedd:

Yn erbyn gweddill ei etifeddiaeth

Ni ddeil dros fyth ei ddigofaint,

Canys yn hoffi trugaredd y mae efe:

19Dychwel a thosturia wrthym,

Gorchfyga ein camweddau;

Ië, tefli i waelodion y môr eu holl bechodau:

20Cyflawni y gwirionedd i Iacob,

Y drugaredd i Abraham,

Yr hon a dyngaist i’n tadau,

Er y dyddiau gynt.