Hosea 13 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

PENNOD XIII.

1Pan lefarai Ephraim, yr oedd dychryn;

Dyrchafwyd ef yn Israel;

Ond troseddodd trwy Baal, a bu farw.

2Ac yn awr chwanegant bechu,

A gwnant iddynt dawdd-ddelw o’u harian,

Trwy eu celfyddyd, eilunod —

Gwaith y cywrain oll o hono:

O’u herwydd hwy a ddywedant,

“Aberthwch y dynion a gusanant y lloi.”

3Am hyny y byddant fel cwmwl y boreu,

Ac fel gwlith boreuol yn ymadael,

Fel us a yrir o’r llawrdyrnu,

Ac fel y mwg o’r ffumer.

4Ond myfi yr Arglwydd —

Dy Dduw a fu’m o wlad yr Aipht,

A Duw hebof fi nid adwaenit,

Neu Waredydd onid myfi.

5Myfi — adwaenais di yn y diffeithwch,

Yn nhir y sychder mawr;

6Fel yn eu porfa, pan eu digonwyd:

Digonwyd hwynt, a dyrchafodd eu calon;

O herwydd hyny anghofiasant fi.

7Ond byddaf iddynt megys llew,

Fel llewpard ar y ffordd y dysgwyliaf:

8Cyfarfyddaf â hwynt fel arth a amddifadwyd,

A rhwygaf orchudd eu calon,

A difäaf hwynt yno fel llew;

Bwystfil y maes — llarpia hwynt.

9Dy ddinystr, Israel!

Pwy yn fy erbyn a fydd yn borth i ti?

10P’le mae dy frenin yn awr,

Fel yr achubo di yn dy holl ddinasoedd?

Dy farnwyr hefyd? canys dywedaist,

“Rho i mi frenin a thywysogion:”

11Rhoddais i ti frenin yn fy nigder,

A chymerais ef ymaith yn fy nigllonedd.

12Clymwyd ynghyd anwiredd Ephraim,

Gosodwyd megys mewn dirgelfan ei bechod.

13Dirloesau un yn esgor a ddeuant arno:

Efe — mab heb ddoethineb yw,

Canys ni ddylai yn awr aros yn esgorfa’r plant.

14 Onide, o law y bedd yr achubwn hwynt,

Rhag angeu y gwaredwn hwynt;

Byddwn yn ddystryw i ti, angeu,

Byddwn yn ddifrod i ti, fedd:

Ond edifeirwch a guddir o’m golwg.

15Dïau efe — yn mysg brodyr y mae’n ffrwythlawn;

Daw dwyreinwynt, gwynt yr Arglwydd,

O’r anialwch y daw i fyny;

A sycha ei ffynnon, a dïyspydda ei darddell:

Hwn 6 a anrheithia drysorfan pob llestr dymunol.

16Euogfernir Samaria;

Canys gwrthryfelodd yn erbyn ei Duw;

Trwy’r cleddyf y syrthiant,

Eu babanod a ddryllir,

A rhwygir eu beichiogion.