Hosea 14 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

PENNOD XIV.

1Dychwel, Israel, at yr Arglwydd dy Dduw;

Canys syrthiaist trwy dy anwiredd:

2Cymerwch gyda chwi eiriau,

A dychwelwch at yr Arglwydd;

Dywedwch wrtho,

“Yn gwbl maddeu yr anwiredd, a dyro dda

A thalwn i ti ffrwyth ein gwefusau:

3Yr Assyriaid — ni wna ein gwaredu;

Ar farch ni farchogwn;

Ac ni ddywedwn mwy,

‘Ein Duw,’ wrth waith ein dwylaw;

Oblegid genyt ti y mae tosturi i’r dïymgeledd.”

4Iachaf eu gwrthgiliad,

Caraf hwynt yn wirfoddol;

Canys trôdd fy nigder oddiwrthynt.

5Byddaf fel gwlith i Israel;

Blagura fel y lili,

Ac estyna ei wreiddyn fel Libanon;

6Ymleda ei gangenau,

A bydd fel yr olewydden ei harddwch,

Ac arogl fel Libanon a fydd iddo;

7Eistedd eisteddwyr dan ei gysgod;

Adfywiant fel yr ŷd,

A blagurant fel y winwydden;

Ei arogledd a fydd fel gwin Libanon.

8 Dywedodd Ephraim, “Beth a fynaf mwy âg eilunod?”

Myfi a atebais ac a edrychais arno, —

“Myfi — byddaf i ti fel cedrwydden flagurol;

Ac oddiwrthyf fi y ceir dy ffrwyth.”

9Pwy sydd ddoeth, fel y deallo y pethau hyn?

Yn ddeallus, fel y gwybyddo hwynt?

Canys uniawn ydynt ffyrdd yr Arglwydd:

A’r rhai cyfiawn a rodiant ynddynt;

Ond troseddwyr — wrthynt y tramgwyddant.