Galarnad Ieremia 4 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

1Podd y llychwinir yr aur,

Y cyfnewidir y coethaur goreu!

Teflir allan geryg y sancteiddfan

Ymhen pob un o’r heolydd.

2Meibion gwerthfawr Sïon,

Cymharedig i aur pur,

Podd eu cyfrifir fel llestri pridd,

Gwaith dwylaw y crochenydd!

3Hyd yn nod dreigiau, tynasant allan y fron,

Rhoisant sugn i’w cenawon;

Merch fy mhobl a fu yn greulawn,

Fel yr estrysiaid yn yr anialwch.

4Glynodd tafod y plentyn sugno

Wrth daflod ei enau gan syched;

Y plant, gofynasant fara,

Rhanydd, nid oedd iddynt.

5Y rhai a ymborthent ar ddanteithion

A ddifethwyd yn yr heolydd;

Y rhai a feithrinwyd ar ysgarlad,

Cofleidiasant y tomenydd.

6A mwy a fu cosb merch fy mhobl

Na chosb pechod Sodom;

Yr hon a ddymchwelwyd mewn mynyd,

Ac ni flinwyd arni ddwylaw.

7Purach oedd ei Nasareaid na’r eira,

Gwynach na llaeth;

Gwridocach o gorff na rhuddenau,

Fel Saphir eu llyfnder:

8Duach na’r cyfnos yr aeth eu golwg,

Nid adwaenid hwynt yn yr heolydd;

Glynodd eu croen wrth eu hesgyrn,

Gwywodd, aeth fel pren.

9Gwell oedd lladdedigion y cleddyf

Na lladdedigion y newyn;

Canys y rhai’n a ddyhoenent,

Yn drywanedig, heb gnwd y maes.

10Dwylaw gwragedd tosturiol,

Berwasant eu plant;

Yr oeddent yn ymborth iddynt

Pan ddryllid merch fy mhobl.

11Cyflawnodd Iehofa ei angerdd,

Tywalltodd boethder ei ddigofaint;

Ië, cyneuodd dân yn Sïon,

A difäodd ei seiliau.

12Ni choeliasai breninoedd y ddaear,

Na holl drigolion y byd,

Y deuai gormesydd a gelyn

O fewn pyrth Ierusalem.

13O herwydd pechodau ei phrophwydi,

Ac anwireddau ei hoffeiriaid,

A dywalltent yn ei chanol hi

Waed y rhai cyfiawn, —

14Crwydrasant fel deillion yn yr heolydd;

Difwynid hwynt gan waed:

Pan nad allent lai,

Cyffyrddent â’u dillad;

15“Ewch ymaith,” “Aflendid,” a waeddent wrthynt;

“Ewch ymaith, ewch ymaith, na chyffyrddwch:”

Pan ffoisent, ie, y crwydrent,

Dywedasant ymysg y cenedloedd,

“Nid arosant mwy;

16Wyneb Iehofa, eu rhan,

Nid edrych mwy arnynt;

Wyneb eu hoffeiriaid ni pharchant,

Wrth eu henafgwyr ni thosturiant.”

17Tra eto yr oeddem, treuliai ein llygaid

Am ein cynnorthwy;

Yn ofer trwy ddysgwyl y dysgwyliasom

Wrth genedl nad allai achub.

18Helasant ein camrau,

Fel nad allem rodio yn ein heolydd;

Nesäodd ein diwedd; cyflawnwyd ein dyddiau,

Canys daethai ein diwedd.

19Buanach oedd ein hymlidwyr

Nag eryrod yr awyr;

Ar y mynyddoedd erlidient ni,

Yn yr anialwch cynllwynent ni.

20Anadl ein ffroenau, eneiniog Iehofa,

Daliwyd ef yn eu rhwydau;

Yr hwn y dywedasom, tan ei gysgod,

Y byddem byw ymysg y cenedloedd.

21Gorfoledda a llawenhâ, ferch Edom,

A drigi yn ngwlad Us!

Atat ti hefyd y daw y cwpan,

Bydd feddw ac ymnoetha.

22Terfynwyd dy gosb di, ferch Sïon;

Ni chwanegir dy gaethgludo;

Ymwêl â’th anwiredd di, merch Edom,

Caethgluda di am dy bechodau.