Hosea 5 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

PENNOD V.

1Clywch hyn, offeiriaid,

A gwrandewch, tŷ Israel,

A thŷ y brenin, rhoddwch glust: —

Mae i chwi famedigaeth!

Am mai magl ydych yn Mispa,

A rhwyd wedi ei lledu dros Tabor.

2A’r lladdfa, yr helwyr a ddyfnhasant,

Er i mi eu ceryddu hwynt oll.

3Myfi — adwaenaf Ephraim;

Ac Israel — nid cuddiedig yw rhagof:

Dïau yn awr puteiniaist di, Ephraim,

Halogwyd Israel:

4Nid ymdrechant i ddychwelyd at eu Duw,

O herwydd ysbryd puteindra sydd o’u mewn,

A’r Arglwydd nid adwaenant.

5Ond iselhëir balchder Israel sydd yn ei wyneb;

Ïe, Israel ac Ephraim a syrthiant am eu trosedd;

Syrthia hefyd Iowda gyda hwynt:

6Gyda eu defaid a’u gwartheg,

Y deuant i geisio yr Arglwydd;

Ond nis cânt — enciliodd oddiwrthynt:

7I’r Arglwydd y buant yn anffyddlawn,

O herwydd plant estronol a genedlasant.

Yn awr difa hwynt fis ynghyd â’u rhanau.

8Chwythwch y corn yn Gibea,

Yr udgorn yn Rama,

Bloeddiwch yn Bethafen, —

Dy hiliogaeth di, Beniamin!

9Ephraim, — yn ddiffeithwch y bydd yn nydd y cerydd:

I lwythau Israel yr hysbysais yr hyn a fydd yn ddïammhau.

10Bu tywysogion Iowda fel symudwyr terfyn;

Arnynt y tywalltaf fel dwfr fy nigder.

11Gorthrymedig fydd Ephraim,

Drylliedig gan farnedigaeth,

Am rodio o’i fodd ar ol gwagedd.

12A myfi, fel gwyfyn y bu’m i Ephraim,

A fel pryf i dŷ Iowda:

13Pan welodd Ephraim ei lesgedd

A Iowda ei glwyf;

Yna aeth Ephraim at yr Assyriad,

Ïe, danfonodd at frenin cynhenus;

Ond efe nid allai eich gwella chwi,

Ac ni symudai oddiwrthych y clwyf.

14Ond myfi — fel llew y byddaf i Ephraim,

Ac fel cenaw llew i dŷ Iowda;

Myfi — myfi a larpiaf ac a ymadawaf,

Dygaf ymaith, ac ni bydd achubydd:

15Ymadawaf, dychwelaf i’m lle fy hun,

Hyd oni addefont eu bai, ac y ceisiont fy ngwyneb;

Pan ddel cyfyngder arnynt, dwys geisiant fi, gan ddywedyd, —