Galarnad Ieremia 2 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

1Podd y gwnaeth Iehofa yn ei ddigofaint

Gymylu ar ferch Sïon!

Taflodd o’r nefoedd i’r ddaear

Brydferthwch Israel;

Ac ni chofiodd leithig ei draed

Yn nydd ei ddigofaint.

2Diddymodd Iehofa, heb arbed,

Holl anneddau Iacob;

Difrododd yn ei ddigllonedd

Gaerau merch Iowda;

Tarawodd hwynt i’r ddaear,

Dymchwelodd y deyrnas a’i thywysogion.

3Torodd, yn mhoethder digofaint,

Holl gryfder Israel;

Trodd yn ol ei ddeheulaw

Oddiger wyneb y gelyn;

A llosgodd yn Iacob megys tân,

Y fflam a ddifäodd o amgylch.

4Annelodd ei fwa fel gelyn,

Safodd â’i ddeheulaw fel gorthrymydd;

A lladdodd bob dim hyfryd i’r llygad

Yn mhabell merch Sïon;

Tywalltodd fel tân ei ddigllonedd.

5Bu Iehofa megys gelyn,

Diddymodd Israel;

Diddymodd ei holl balasau,

Dinystrodd ei gaerau;

A lliosogodd yn merch Iowda

Gwynfan a galar:

6Ië, bwriodd i lawr ei argae fel argae gardd,

Dinystriodd ei gynnullfan;

Anghofiodd Iehofa yn Sïon

Yr uchel-wyl a’r Sabboth;

A dirmygodd, yn angherdd ei ddigofaint,

Y brenin a’r offeiriad.

7Taflodd Iehofa ymaith ei allor,

Gwrthododd ei sancteiddfan;

Rhoddodd yn llaw y gelyn

Fur ei phalasau;

Bloedd a roddasant yn nhŷ Iehofa,

Megys ar ddydd yr uchel-wyl.

8Bwriadodd Iehofa ddinystrio

Mur merch Sïon;

Estynodd linyn,

Ni throdd ei law rhag diddymu;

Ac anghyfanneddwyd yr amgaer a’r mur,

Ynghyd yr adfeiliasant.

9Soddodd i’r ddaear ei phyrth,

Dyfethodd a drylliodd ei barau;

Ei brenin a’i thywysogion,

Ymysg y cenedloedd y maent;

Nid oes gyfraith; ïe, ei prophwydi,

Ni chant weledigaeth oddiwrth Iehofa.

10Eistedd ar y ddaear, yn ddystaw y mae

Henuriaid merch Sïon;

Codasant lwch ar eu penau,

Gwregysasant sachlen;

Gostyngodd i’r ddaear eu penau,

Wyryfon Ierusalem.

11Treuliodd gan ddagrau fy llygaid,

Cynhyrfodd fy ymysgaroedd;

Tywalltwyd ar y ddaear fy afu,

O herwydd dryllio merch fy mhobl,

Pan lewygodd plant a’r rhai yn sugno,

Yn heolydd y ddinas.

12Wrth eu mamau y dywedent,

“Ple mae ŷd a gwin?”

Pan lewygent fel un archolledig,

Yn heolydd y ddinas;

Pan dywalltent eu henaid

Yn mynwes eu mamau.

13Beth a dystiaf i ti, beth a gystadlaf â thi,

O ferch Ierusalem?

Beth a debygaf i ti, fel y’th ddyddanwyf,

O forwyn, merch Sïon?

Canys mawr fel y môr dy ddrylliad,

Pwy a rydd feddyginiaeth i ti?

14Dy brophwydi, gwelsant erddot

Wagedd a ffolineb;

Ac ni ddynoethasant dy anwiredd

Er troi ymaith dy gaethiwed;

A gwelsant erddot

Feichiau gwagedd a lledrithion.

15Curasant o’th herwydd ddwylaw

Holl dramwywyr y ffordd;

Chwibanasant ac ysgydwasant eu pen,

O herwydd merch Ierusalem, —

“Ai hon y ddinas a alwent yn gwbledd harddwch,

Yn orfoledd i’r holl wlad!”

16Lledodd arnat eu genau,

Dy holl elynion;

Chwibanasant ac esgyrnygasant ddannedd,

Dywedasant, “Diddymasom hi;

Diau, hwn y dydd a ddysgwyliasom,

Cawsom, gwelsom ef.”

17Gwnaeth Iehofa yr hyn a benderfynodd,

Llwyr gyflawnodd ei air,

Yr hwn a orchymynodd er y dyddiau gynt;

Difrododd ac nid arbedodd;

A pharodd i’r gelyn lawenychu o’th herwydd,

Dyrchafodd gorn dy orthrymwyr.

18Gwaeddodd eu calon ar Iehofa,

“O fur merch Sion!” —

Dwg i lawr fel afon

Ddagrau ddydd a nos;

Na rydd orphwysfa i ti dy hun,

Na pheidied dylif dy lygad.

19Cyfod, bloeddia ar hyd y nos;

Ar ddechreu y gwyliadwriaethau,

Tywallt fel dwfr dy galon ger bron Iehofa;

Dyrcha ato dy ddwylaw

Am einioes dy blant, a lewygant

Gan newyn ar ben pob heol.

20Gwel, Iehofa, ac ystyria,

I bwy y gwnaethost fel hyn;

A ddylasai eu gwragedd fwyta eu ffrwyth,

Plant eu meithriniad!

A ddylasid lladd yn sancteiddfan Iehofa

Yr offeiriad a’r prophwyd!

21Gorweddodd ar lawr yr heolydd

Yr ieuanc a’r hen;

Fy morwynion a’m meibion,

Syrthiasant trwy’r cleddyf;

Lleddaist, yn nydd dy ddigofaint,

Lleddaist hwynt, ac nid arbedaist.

22Gelwaist, fel ar ddydd yr uchel-wyl,

Fy nychryniadau o’m hamgylch;

Ac nid oedd, yn nydd digofaint Iehofa,

Un diangol neu yn weddill:

Y rhai a feithrinais ac a fegais,

Fy ngelyn, dyfethodd hwynt.