Hosea 8 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

PENNOD VIII.

1At dy enau yr udgorn!

Fel eryr, yn erbyn tŷ yr Arglwydd:

O herwydd torasant fy nghyfammod,

Ac yn erbyn fy neddf y troseddasant.

2Arnaf y gwaeddant, “Fy Nuw,

Adwaenwn ni Israel dydi.”

3Bwriodd Israel ymaith ddaioni;

Y gelyn a’i hymlidia.

4Hwy a deyrnasasant, ond nid trwof fi;

Llywodraethasant, ond nis gwyddwn:

Eu harian a’u haur a wnaethant iddynt eu hun yn

ddelwau.

Am hyny torir hwynt ymaith.

5Bwria ymaith dy lo, Samaria: —

Poethodd fy nigder i’w herbyn;

Pa hyd ni oddefant lanhâd!

6Yn wir o Israel ydyw, ïe efe;

Y celfydd a’i gwnaeth ac nid Duw ydyw:

Dïau yn ddarnau y bydd llo Samaria.

7Yn ddïau gwynt a hauant,

Ond y corwynt a fedant:

Corsen ni bydd iddo;

Gronyn ni ddwg y dywysen;

Ac os dwg, estroniaid a’u llyncant.

8Llyncir Israel; yn awr byddant yn mysg y cenedloedd,

Fel llestr heb hoffder ynddo:

9Canys hwy — esgynant i Assyria;

Asyn gwyllt yn unig wrtho ei hun y bu Ephraim;

Cyflogasant gariadau.

10Ïe, am y cyflogant yn mysg y cenedloedd,

Yn awr casglaf hwynt, fel eu poener,

Dros ychydig gan faich brenin y tywysogion.

11Am yr amlhaodd Ephraim allorau er pechu,

Buont iddo allorau fel y pechai.

12Ysgrifenais iddo fawrion bethau fy neddf;

Megys peth estronol y cyfrifwyd hwynt.

13Fy aberthau! fy offrymau gwastadol!

Aberthant gig a bwytânt;

Yr Arglwydd nis hoffodd hwynt.

Yn awr y cofia eu hanwiredd,

A gofwya eu pechodau:

Hwy — i’r Aipht y dychwelant.

14Fel yr anghofiodd Israel ei Wneuthurwr,

Ac yr adeiladodd demlau;

Felly Iowda a amlhaodd ddinasoedd caerog:

Ond danfonaf dân i’w ddinasoedd,

Fel y difao ei balasau.