Hosea 6 - Prophets and Epistles 1852-62 (John Owen)

PENNOD VI.

1“Deuwch, a dychwelwn at yr Arglwydd;

Canys efe a larpiodd, ac a’n iachâ ni;

Tarawodd, a rhwym ni i fyny.

2Bywha ni wedi deuddydd

Y trydydd dydd y cyfyd ni,

Fel y byddom byw ger ei fron:

3Yna yr adwaenwn, y dilynwn i adwaen, yr Arglwydd:

Fel y bore y sefydlwyd ei fynediad allan;

A daw fel y cynnar-wlaw arnom,

Fel y diweddar-wlaw a ddyfrha’r ddaear.”

4Beth a wnaf i ti Ephraim?

Beth a wnaf i ti Iowda?

Mae eich daioni fel cwmwl bore,

Neu fel gwlith y wawr, yn myned heibio!

5Am hyn cymynais hwynt trwy y prophwydi,

Lleddais hwynt â geiriau fy ngenau;

A bu dy farnau yn oleuni yn myned allan.

6Dïau daioni a ddymunais, ac nid aberth,

A gwybodaeth o Dduw yn fwy na phoeth-offrymau.

7Ond hwy, fel Adda, torasant gyfammod;

Yn hyn anffyddlawn a fuont i mi.

8Gilead — dinas gweithredwyr anwiredd oedd,

Halogedig gan waed.

9Ac fel y dysgwyl yspeiliaid ddyn,

Felly tyrfa’r offeiriaid, ar y ffordd;

Lladdant yn Sychem;

O herwydd y ddyfais a gyflawnant.

10Yn nhŷ Israel y gwelais erchylldod;

Yno y mae puteindra Ephraim;

Halogwyd Israel:

11Hefyd Iowda — gosododd blanigyn i ti,

Pan oeddwn yn dychwelyd gaethiwed fy mhobl!