Mateu 22 - Albanian Gheg New Testament（ALGNT）

Shëmbëlltyra e dasmës

1Jezusi filloi me u folë rishtas me shëmbëlltyra:

2«Mbretnia e qiejve i ngjan mbretit që i bani dasmën të birit.

3Çoi shërbëtorët e vet me thirrë të thirrunit në dasëm, por këta nuk deshën me ardhë.

4Rishtas çoi shërbëtorë të tjerë, tilëve u tha: "Thoniu të thirrunve: ja, darka ime asht gati. Demat e mi dhe bagëtitë e majmuna janë therë e gjithçka asht gati. Ejani në dasmë".

5Por ata shkuen, pa u mendue, kush në arën e vet e kush në punët e veta,

6ndërsa të tjerët i kapën shërbëtorët e tij, i rrahën e i vranë.

7Mbreti u idhnue, çoi ushtarët e vet, të cilët i rrënuen vrasësit dhe qytetin e tyne e dogjën.

8Atëherë u tha shërbëtorëve të vet: "Dasma asht gati, por të thirrunit nuk ishin të denjë.

9Dilni, pra, nëpër udhëkryqe e thirrni në dasmë këdo që gjeni".

10Ata shërbëtorë dolën udhëve, mblodhën gjithë sa gjetën, të këqij e të mirë e dasma u mbush plotë me gostarë.

11Por, kur mbreti hyni me vështrue të thirrunit, pa aty një njeri që nuk ishte i veshun me petkun e dasmës

12e i tha: "Shok, si ke hy këtu pa petkun e dasmës?". Ai meu.

13Atëherë mbreti u tha shërbestarëve: "Lidheni kambë e duer e qiteni në terrin e përjashtëm. Atje do të ketë vajtim e kërcëllim dhambësh".

14Shumë janë të thirrun, por pak të zgjedhun».

Tagri i Cezarit

15Atëherë farisejtë shkuan e qitën shestën si me e zanë në kurth për fjale.

16Çuen te ai nxanësit e tyre me disa herodianë, me i thanë: «Mësues, e dimë se je i vërtetë dhe se udhën e Hyut e mëson me vërtetësi, pa e vra mendjen për kënd. Ti s'ke nevojë me i këqyrë njerëzit në fytyrë.

17Na thuej, pra, çka mendon: a a lejohet me ia pague tagrin Cezarit, apo jo?».

18Meqë Jezusi e njihte ligësinë e tyne, tha: «Pse më sprovoni, o skutha?

19Ma diftoni monedhën e tagrit». Dhe i sollën një denar.

20Ai u tha: «E kujt asht kjo figurë e mbishkrimi?».

21I thanë: «E Cezarit». Atëherë u tha: «Jepni, pra, Cezarit çka i takon Cezarit dhe Hyut çka i takon Hyut».

22Kur e ndigjuan këtë, mbetën të mahnitun dhe e lanë me shkue.

Për ngjalljen

23Atë ditë iu afruen disa saducej, që thonë se nuk ka ngjallje, dhe e pyetën:

24«Mësues, Moisiu ka thanë: nëse dikush vdes pa lanë fëmijë, vëllai i tij duhet t'ia marrë të shoqen, për me ia mëkambë farën vëllait të vet.

25Ishin, ndër ne, shtatë vëllazën. I pari u martue e vdiq, por tue mos pasë lanë fëmijë dhe i la gruen e vet vëllait të vet.

26Kështu edhe i dyti, edhe i treti, e deri te i shtati.

27Grueja vdiq e fundit.

28Në ngjallje, e cilit prej të shtatëve do të jetë grueja, meqë të gjithë e patën për grue?».

29Por Jezusi u përgjigj: «Gaboheni, se nuk njihni as Shkrimet, as fuqinë e Hyut.

30Në ngjallje nuk do të martojnë as do të martohen, por do të jenë si engjëjt në qiell.

31Për ngjalljen e të vdekunve, a nuk keni çka ju asht thanë prej Hyut:

32unë jam Hyu i Abrahamit, Hyu i Isakut dhe Hyu i Jakobit. Ai nuk asht Hyu i të vdekunve, por i të gjallëve».

33Dhe turmat hutoheshin me mësimin e tij.

Urdhnimi i madh

34Farisejtë, kur ndigjuen se ua kishte mbyllë gojën saducejve, u mblodhën

35dhe një prej tyne, një mësues i ligjit, e pyeti për e vue në provë:

36«Mësues, cili asht urdhnimi ma i madh nmë ligj?».

37Ai i tha: «Dueje Zotin, Hyun tand, me gjithë zemrën tande, me gjithë shpirtin tand dhe me gjithë mendjen tënde.

38Ky asht i madh e i pari urdhnim.

39I dyti ngjan me të: Dueje të afërmin tand si veten.

40Nga këto dy urdhnime varet krejt ligji e profetët».

Biri i Davidit

41Kur farisenjtë ishin të mbledhun, Jezusi i pyeti:

42«Çka mendoni për Krishtin? Biri i kujt asht?». I thanë: «Biri i Davidit».

43Jezui u tha: «Si vallë, Davidi përmes Shpirtit e thërret Zot, kur thotë:

44 i tha Zoti Zotit tim:

ulu në të djathtën time

derisa t'i vej armiqtë e tu

nën kambët tueja?

45Nëse Davidi e thërret Zot, si qenka biri i vet?».

46E askush nuk mundi me i kthye fjalë, as guxoi kush me e pyetë ma.