Mateu 15 - Albanian Gheg New Testament（ALGNT）

Ndreqja e dokeve

1Atëherë erdhën te Jezusi disa farisej e shkresarë prej Jerusalemit e i thanë:

2«Pse nxanësit e tu shkelin doken e të moçmëve? Se nuk lajnë duert kur hanë bukë».

3Ai iu përgjigj: «Pse edhe ju shkelni urdhnin e Hyut për shkak të dokes suej?

4Se Hyu tha: Ndero atë e nanë dhe kush shpërflet atë e nanë të dënohet me vdekje.

5Por ju thoni: "Ai që i thotë atit apo nanës: 'dhuratën, që të takon prej meje, lene të jepet për ndihmë',

6nuk ka nevojë me e nderue të atin". Ia hiqni zotësinë fjalës së Hyut, për hir të dokës suej.

7Skutha! Bukur profetizoi për ju Isaia, që thotë:

8 Ky popull më nderon me buzë,

por zemrën e kanë larg meje.

9 Kot më falen,

tue dhanë për mësime urdhnat e njerëzve.»

10Atëherë thirri pranë turmën e u tha: «Ndigjoni e kini mendjen:

11jo çka hyn në gojë e përdhos njeriun, por çka del prej goje e përdhos njeriun».

12Atëherë iu afruen nxanësit e i thanë: «A e din se farisejtë, tue ndigju fjalën, janë bjerrë?».

13Ai iu përgjigj: «Çdo bimë që nuk e ka mbjellë Ati im qiellor, do të çrranjoset.

14Leni ata. Janë të verbët, prijës të të verbtëve. Kur i verbti i prin të verbtit, të dy do të bien në gropë».

15Por Pjetri ia ktheu: «Na e shtjello këtë shëmbëlltyrë».

16Ai i tha: «A edhe ju jeni ende mendjemangët?

17Nuk e dini se gjithçka që hyn në gojë, del në bark e qitet në gropë të zezë?

18Por, çka del prej goje, buron nga zemra. Kjo e përdhos njeriun.

19Se nga zemra burojnë mëtimet e liga, vrasjet, besëthyemjet, lavirjet, hajnitë, kinsedëshmitë, blasfemitë.

20Këto janë, që e përdhosin njeriun, kurse të ngranit me duer të papastra nuk e përdhos njeriun».

Besimi i grues kananite

21Atëherë Jezusi doli prej andej e u largue drejt rrethit të Tirit e të Sidonit.

22E, ja, një grue kananite, prej atyne viseve, doli e klithte tue thanë: «Më mëshiro, o Zot, bir i Davidit! Bija ime asht e mundueme randë prej djallit».

23Por ai nuk i ktheu fjalë. Nxanësit iu afruen e iu lutën: «Nise, se rrin tue klithë mbas nesh».

24Ai iu përgjigj: «S'jam dërgue, veçse te delet e humbuna të shtëpisë së Izraelit».

25Por ajo erdhi e ra përmbys para tij tue thanë: «Zot, më ndihmo!».

26Ai u përgjigj: «Nuk ka hije me marrë bukën e fëmijëve e me ua hedhë qenve».

27Ajo tha: «Po, Zot, por edhe qentë hanë prej dramcave të rame prej tryezës së zotnive të tyne».

28Atëherë Jezusi u përgjigj e i tha: «O grue, i madh ash besimi yt! Të ndodhtë siç dëshiron!». Dhe iu shërue e bija, që prej asaj grime.

Jezusi shëron shumë njerëz

29Mandej u largue prej andej, shkoi anës së detit të Galilesë, u ngjit në mal dhe u ul aty.

30Turma të mëdha iu afruen, tue marr me vete të ligun, të verbtë, të gjymtuem, të pagojë e shumë të tjerë. I ulën te kambët e tij e ai i shëroi,

31saqë turmat u mahnitën tue pa të pagojët tue folë, të gjymtuemt të shëruem, të çalët tue ecë e të verbtët tue pa. Dhe lëvdonin Hyun e Izraelit.

Shujta e katërmijë vetëve

32Jezusi thirri pranë nxanësit e vet e u tha: «Më dhimbet turma, se u banë tashma tri ditë që më rrinë pranë e nuk kanë çka me hangër. Nuk dëshiroj me i nisë të uritun, që të mos molisen udhës».

33Nxanësit i thanë: «Nga t'i gjejmë gjithë ato bukë në shkretinë, sa me ngie një turmë të tillë?»

34Jezusi u tha: «Sa bukë keni?». I thanë: «Shtatë. Edhe pak bërcakë».

35Ai urdhnoi turmën të shtrohej në truell,

36mori shtatë bukët e peshqit, falënderoi, i theu dhe ua dha nxanësve të vet, kurse nxanësit, turmave.

37Të gjithë hangrën e u nginë. Tepricën e copave e ngritën: shtatë shporta plot.

38Ata që hangrën ishin katërmijë burra, përveç grave e fëmijëve.

39Ai i nisi turmat, hipi në lundër e mbërriti në krahinën e Magadanit.