1Ndë mos ndërtoftë Zoti shtëpi, kot mundohen ata qi ndërtojënë; ndë mos rueitë Zoti qytetinë, kot rri squem rueitësi.
2Kot ashtë mbë ju të ngritunitë çë me nadie, të fletunitë vonë, tue ngranë bukën’ e mundimit, kur Zoti ep gjumë të dashunit vet.
3Qe, trashigim prei Zotit janë dielmtë, paga e ati ashtë pem’ e barkut;
4sikurse janë shigjetatë n’dorë të fortit, kështu jan’ edhe të bijt’ e dielmënisë.
5Lum ai njeri qi mbushi kuletën’ e shigjetavet me kësosh; të këtillëtë s’kanë me u turpënuem, kur flasinë bashkë me anëmiqt ndë derët.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.