1Πόσο λαμπρός είναι ο ουρανός σαν τον κοιτάζεις!
Πόση μεγαλοπρέπεια στα ύψη τα διαυγή του στερεώματος!
Τι θέαμα μέσα στη δόξα του ο ουρανός!
2Ο ήλιος το διακηρύττει καθώς ανατέλλει:
Τι πράγμα θαυμαστό έφτιαξε ο Ύψιστος!
3Όταν μεσουρανεί, ξηραίνει την επιφάνεια της γης·
και ποιος μπορεί ν’ αντισταθεί
στη λάβρα της φωτιάς του;
4Για κείνα τα έργα που χρειάζονται φωτιά
θα πρέπει να πυρώσει το καμίνι·
ο ήλιος όμως καίει τα βουνά
τρεις φορές περισσότερο·
ατμούς εκπνέει πύρινους,
οι φλογερές ακτίνες του τυφλώνουνε τα μάτια.
5Μεγάλος είναι ο Κύριος που τον έφτιασε,
και με την προσταγή του
τη γοργή κατευθύνει πορεία του.
6Και το φεγγάρι πάντα στον καιρό του,
σημάδι αιώνιο των εποχών.
7Απ’ το φεγγάρι ορίζεται των εορτών ο χρόνος·
ουράνιο σώμα είναι, που αφού γίνει πανσέληνος,
έπειτα αρχίζει πάλι και μικραίνει.
8Ο μήνας παίρνει τ’ όνομά του απ’ αυτό·
πόσο είναι ωραίο όταν αλλάζει
κι όταν ξανά γεμίζει απ’ την αρχή!
Στιλπνή σημαία των ουράνιων στρατευμάτων,
που λάμπει στο στερέωμα.
9Είν’ η ομορφάδα του ουρανού των αστεριών η λάμψη,
στολίδι, που στα ύψη του Κυρίου σκορπίζει φως.
10Με του Κυρίου την προσταγή στέκουν στις ορισμένες θέσεις τους
και δεν εγκαταλείπουν τις σκοπιές τους.
11Κοίτα το ουράνιο τόξο και ύμνησε αυτόν που το ’φτιαξε,
θαυμαστά ωραίο μες στο απαύγασμά του.
12Τον ουρανό κυκλώνει με τη λαμπρή αψίδα του·
τα χέρια του Υψίστου το τεντώσαν.
13Μ’ ένα του πρόσταγμα, ορμητικά πέφτει το χιόνι,
και ξαμολιούνται οι κεραυνοί
στην κρίση του υπακούοντας.
14Έτσι ανοίγονται τ’ αμπάρια τ’ ουρανού
και φεύγουν και πετούν σαν τα πουλιά τα σύννεφα.
15Με τη μεγαλοσύνη του ο Ύψιστος
τα σύννεφα πετρώνει
κι ύστερα τρίβονται σε χαλαζόλιθους.
16-17Του κεραυνού του η βροντή κάνει τη γη να κοιλοπονάει.
Στην όψη του ταρακουνιούνται τα βουνά.
Με τη δική του θέληση φυσάει ο νότιος άνεμος,
όπως κι η καταιγίδα απ’ το βορρά κι ο ανεμοστρόβιλος.
18Σαν τα πουλιά που χαμηλοπετούν, το χιόνι πασπαλίζει,
και πέφτουν οι νυφάδες σαν τις ακρίδες
που ορμούν και κάθονται·
το μάτι στέκει και θαυμάζει την ομορφιά που ’χει η ασπράδα του,
και με το αργό του πέσιμο έκπληκτο μένει το μυαλό.
19Ρίχνει ο Θεός την πάχνη καθώς το αλάτι πάνω στη γη·
κι όταν παγώσει γίνεται σαν άκριες απ’ αγκάθια.
20Φυσάει άνεμος ψυχρός απ’ το βορρά
και πάνω στο νερό ο πάγος κρουσταλλιάζει·
πάνω σε κάθε ακίνητο νερό απλώνεται,
και τον φοράει σαν θώρακά του το νερό.
21Θα διαβρώσει τα βουνά, την έρημο θα κάψει,
και θα ξεράνει το χορτάρι σαν φωτιά.
22Γρήγορα όλα τα γιατρεύει η ομίχλη,
κι ύστερα από τον καύσωνα φέρνει ανακούφιση η δροσιά.
23Σύμφωνα με το σχέδιό του ο Θεός
υπέταξε την άβυσσο της θάλασσας,
και φύτεψε σ’ αυτήν νησιά.
24Όσοι διασχίζουνε τη θάλασσα,
για τους κινδύνους της μιλούν,
κι εμείς θαυμάζουμε όταν τους ακούμε.
25Βρίσκονται εκεί παράξενα πλάσματα, θαυμαστά,
τα ζωντανά κάθε λογής και τα μεγάλα κήτη.
26Χάρη στον Κύριο ο αγγελιοφόρος του
φέρνει σε πέρας το έργο του·
σύμφωνα με το λόγο του όλα διευθετούνται.
27Κι άλλα πολλά μπορούσαμε να πούμε δίχως τελειωμό·
και η κατάληξη των όσων είπαμε:
Αυτός είναι το παν.
28Πού θα βρούμε τη δύναμη να τον δοξολογήσουμε;
Πραγματικά, αυτός είν’ ο Μεγάλος
κι όλα τα έργα του τα ξεπερνά.
29Ο Κύριος είναι φοβερός, ασύγκριτα μεγάλος,
κι είναι η δύναμή του θαυμαστή.
30Δοξολογήστε τον Κύριο,
όσο μπορείτε υμνήστε τον!
Αυτός και πάλι θα υπερέχει.
Και για να τον υμνήσετε βάλτε όλη σας τη δύναμη·
αλλά και μην κουράζεστε,
γιατί δεν είναι δυνατό να τον δοξολογήσετε
όσο του πρέπει.
31Ποιος τον είδε ποτέ για να μπορέσει να τον περιγράψει;
Και ποιος μπορεί επάξια να ψάλει τη μεγαλοσύνη του;
32Πολλά είν’ ακόμη τ’ άγνωστα, και μεγαλύτερα από τούτα·
γιατί απ’ τα έργα του λίγα έχουμε δει.
33Πραγματικά, ο Κύριος τα πάντα δημιούργησε,
και σ’ αυτούς που τον σέβονται χάρισε τη σοφία.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
