ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 17 - Η Αγ?α Γραφ? με τα Δευτεροκανονικ? (Παλαι? και Καιν? Διαθ?κη)（TGVD）

1Ο Κύριος έπλασε τον άνθρωπο από χώμα

και τον έκανε να ξαναγυρνά σ’ αυτό.

2Έδωσε στους ανθρώπους μέρες μετρημένες

και ορισμένον χρόνο,

μα κι εξουσία τούς χάρισε

πάνω σε καθετί που βρίσκεται στη γη.

3Τους έντυσε με δύναμη, όπως κι ο ίδιος έχει,

και σύμφωνα με την εικόνα του τους έπλασε.

4Μέσα σε κάθε ζωντανό οργανισμό

το φόβο έβαλε του ανθρώπου,

ώστε να εξουσιάζει

πάνω στα άγρια θηρία και στα πουλιά.

5[Τους δόθηκε η γνώση να χρησιμοποιούν

τις πέντε του Κυρίου ενέργειες·

ως έκτη ενέργεια τους μοίρασε το νου

κι ως έβδομη το λογικό,

για να ερμηνεύουν τις ενέργειές του].

6Κρίση τους έδωσε, γλώσσα, μάτια κι αυτιά,

νου για να σκέφτονται.

7Τους γέμισε με γνώση και με φρόνηση,

και το καλό τούς έδειξε και το κακό.

8Το σεβασμό του έβαλε μες στις καρδιές τους,

για να τους δείξει το μεγαλείο των έργων του,

9[και αφορμή τους έδωσε αιώνια να περηφανεύονται

για τα εκπληκτικά του έργα],

10για να διηγούνται τη λαμπρότητα των έργων του

και να υμνούν το άγιο όνομά του.

11Έδωσε ο Κύριος στους ανθρώπους κοντά σ’ αυτά τη γνώση

και το νόμο τούς δώρισε, που τη ζωή τούς δίνει,

έτσι που να στοχάζονται πως τώρα είναι θνητοί.

12Μαζί τους έκανε αιώνια διαθήκη

και τους φανέρωσε τις εντολές του,

τις δίκαιες αποφάσεις του.

13Τα μάτια τους ατένισαν το μεγαλείο της δόξας του

και το αφτί τους άκουσε την ένδοξη φωνή του.

14Τους είπε: «Φυλαχτείτε από την κάθε αδικία»·

και τους παρέδωσε εντολές

σε σχέση του καθένα με τον διπλανό του.

Ο θείος κριτής

15Τα έργα των ανθρώπων είναι γνωστά στον Κύριο για πάντα· δε γίνεται απ’ τα μάτια του να κρυφτούν.

16[Από παιδιά ο δρόμος τους τούς φέρνει στο κακό και δεν μπορούν ν’ αλλάξουν την πέτρινή τους την καρδιά με σάρκινη, γιατί δεν μπορεί ο άνθρωπος να πράξει το καλό].

17Σε κάθε έθνος όρισε έναν αρχηγό, μα ο Ισραήλ είναι του Κυρίου το μερίδιο.

18[Είναι ο πρωτότοκός του· τον τρέφει με τη διδαχή και της αγάπης του το φως αδιάκοπα του δίνει].

19Όλα τα έργα των ανθρώπων είν’ φανερά στον Κύριο λες και ο ήλιος τα φωτίζει· τα βλέμματά του τη ζωή τους συνέχεια την παρακολουθούν.

20Κανενός οι αδικίες δεν έμειναν κρυφές από τον Κύριο· όλων τις αμαρτίες τις γνωρίζει.

21[Μα είναι καλός ο Κύριος και γνωρίζει το πλάσμα του· δεν το αφανίζει, δεν το εγκαταλείπει, μα το σπλαχνίζεται].

22Η ελεημοσύνη ενός ανθρώπου είναι μπρος στο Θεό πολύτιμη σαν σφραγιδόλιθος· θα διαφυλάξει μιαν ευεργεσία ως κόρην οφθαλμού.

23Στο τέλος ο Κύριος θα σηκωθεί να ξεπληρώσει στους ανθρώπους τα έργα τους, θα φέρει πάνω στο κεφάλι τους την ανταπόδοσή τους.

24Όμως σ’ αυτούς που μετανοούν δίνει την ευκαιρία να επιστρέψουν και ενθαρρύνει εκείνους που δεν έχουν άλλη αντοχή.

Πρόσκληση σε μετάνοια

25Γύρνα ξανά στον Κύριο και τις αμαρτίες παράτησέ τις· μπροστά του προσευχήσου κι ελάττωσε τις παραβάσεις σου.

26Έλα πάλι στον Ύψιστο κι άσε τις αδικίες, και μίσησε μ’ όλη τη δύναμή σου κάθε πράξη αισχρή.

27Στον άδη ποιος τον Κύριο θα υμνήσει, τη θέση παίρνοντας των ζωντανών, αυτών που ζουν και τον ευχαριστούνε;

28Απ’ τον νεκρό, απ’ αυτόν που δεν είναι πια στην ύπαρξη, κάθε δοξολογία χάνεται· μόνον αυτός που ζει κι είναι γερός, μπορεί να υμνεί τον Κύριο.

29Πόσο το έλεος του Κυρίου είναι μεγάλο και η συγγνώμη του για κείνους που σ’ αυτόν ξαναγυρνούν!

30Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν όλα να τα πετύχει, γιατί κανείς δεν είναι αθάνατος.

31Υπάρχει τίποτε απ’ τον ήλιο φωτεινότερο; Κι όμως το φως του χάνεται· έτσι και του ανθρώπου του θνητού ο νους μπορεί απ’ το πονηρό να σκοτεινιάσει.

32Ο Κύριος επιβλέπει τις δυνάμεις τις ουράνιες, αλλά οι άνθρωποι όλοι χώμα είναι και στάχτη.