ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 24 - Η Αγ?α Γραφ? με τα Δευτεροκανονικ? (Παλαι? και Καιν? Διαθ?κη)（TGVD）

ΕΠΑΙΝΟΣ ΣΟΦΙΑΣΛόγοι σοφίας

1Η Σοφία θα πλέξει η ίδια το εγκώμιό της και μες στη μέση του λαού της θα καυχηθεί.

2Στη σύναξη του Υψίστου θα μιλήσει και μπροστά στη στρατιά του θα παινευτεί:

3Εγώ βγήκα απ’ το στόμα του Υψίστου

και σαν ομίχλη σκέπασα τη γη.

4Εγώ κατοίκησα ψηλά στον ουρανό

κι ο θρόνος μου ήταν μες στη στήλη της νεφέλης.

5Μόνη μου έτρεξα το γύρο του ουρανού,

περπάτησα στα βάθη της αβύσσου.

6Τα κύματα της θάλασσας κι ολάκερη η γη

κι όλοι οι λαοί και τα έθνη ήταν στην εξουσία μου.

7Σ’ ετούτα όλα ανάμεσα ζήτησα τόπο ν’ αναπαυτώ·

και γύρεψα σε τίνος γη να κατοικήσω.

8Τότε ο δημιουργός του σύμπαντος με πρόσταξε

κι αυτός που μ’ έπλασε μ’ έβαλε να κατασκηνώσω

ανάμεσα στους απογόνους του Ιακώβ,

στου Ισραήλ τη χώρα.

9Πριν απ’ το χρόνο, απ’ την αρχή, με δημιούργησε,

κι αιώνια θα υπάρχω.

10Μες στην αγία σκηνή λειτούργησα μπροστά του,

κι έτσι εγκαταστάθηκα στη Σιών,

11κι ασκώ την εξουσία μου στην Ιερουσαλήμ·

στην πόλη την αγαπημένη

βρήκε για μένα κατοικία μόνιμη.

12Και ρίζωσα σε τιμημένο ένα λαό,

που ήταν μερίδιο και κληρονομία του Κυρίου.

13Σαν κέδρος ψήλωσα στο Λίβανο,

σαν κυπαρίσσι στα βουνά του Αερμών.

14Σαν φοίνικας στο Αιγγαδί μεγάλωσα,

και σαν τις τριανταφυλλιές στην Ιεριχώ·

σαν όμορφη ελιά στην πεδιάδα

και σαν πλατάνι ψήλωσα.

15Σαν την κανέλα και σαν τον ασπάλαθρο

σκόρπισα οσμή ευωδιαστή,

και καθώς σμύρνα διαλεχτή έχυσα το άρωμά μου,

καθώς ο γάλβανος, ο όνυχας κι ο στύρακας

κι όπως η μυρουδιά του λιβανιού

μες στη σκηνή του Μαρτυρίου.

16Εγώ σαν σχίνος τα κλαδιά μου τ’ άπλωσα,

κλαδιά όλο δόξα και κλαδιά χαριτωμένα.

17Καθώς κλήμα που βλάστησε τη χάρη είμ’ εγώ,

και τ’ άνθη μου έδωσαν λαμπρούς

και πλούσιους καρπούς.

18[Είμαι μητέρα εγώ της όμορφης αγάπης,

του σεβασμού, της γνώσης

και της ελπίδας της αγνής.

Αφού λοιπόν αιώνια υπάρχω,

σ’ όλα μου τα παιδιά προσφέρομαι,

σ’ αυτά που είναι ορισμένα από το Θεό].

19Σ’ εμένα ελάτε εσείς που με ποθείτε,

χορτάστε απ’ τους καρπούς μου.

20Πράγματι, η ανάμνησή μου κι απ’ το μέλι είναι γλυκύτερη·

κι η απόκτησή μου πιο γλυκιά

κι απ’ την κερήθρα.

21Όσοι με τρών’ θα συνεχίσουν να πεινούν,

κι όσοι με πίνουν δε θα πάψουν να διψάνε.

22Όποιος σ’ εμένα υπακούει δεν θα ντροπιαστεί,

κι αυτοί που εργάζονται όπως λέω εγώ,

δε θ’ αμαρτήσουν.

Σοφία και νόμος

23Όλ’ αυτά περιέχονται στο βιβλίο της διαθήκης του Θεού, του Υψίστου· είναι ο νόμος που όρισε για μας ο Μωυσής, να τον έχουν κληρονομιά οι συναθροίσεις του Ιακώβ.

24[Μην πάψετε να είστε ισχυροί όπως το θέλει ο Κύριος και συνδεθείτε πιο πολύ μ’ αυτόν, για να σας κάνει δυνατούς. Ο Κύριος ο παντοδύναμος είν’ ο μοναδικός Θεός· έξω απ’ αυτόν, άλλος να σώζει δεν υπάρχει].

25Αυτός ο νόμος κάνει τη σοφία να ξεχειλίζει σαν τον Φισών και σαν τον Τίγρι την εποχή των νέων καρπών·

26αυτός τη νοημοσύνη κάνει να πλημμυρίζει σαν τον Ευφράτη και σαν τον Ιορδάνη, τον καιρό του θερισμού.

27Αυτός τη διδαχή σκορπάει σε κύματα καθώς ο Νείλος, ως ο Γηών στου τρύγου τον καιρό.

28Ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος εκείνος που να γνωρίσει τη σοφία σε βάθος δεν κατάφερε, ούτε να την εξιχνιάσει.

29Πράγματι, κι απ’ τη θάλασσα πιο απέραντη είν’ η σκέψη της, τα σχέδιά της πιο βαθιά κι απ’ τον απύθμενο ωκεανό.

30Κι εγώ που τη σοφία δέχτηκα, μοιάζω κανάλι κάποιου ποταμού και μοιάζω αυλάκι που μπαίνει σε δεντρόκηπο.

31Είπα: «Το περιβόλι μου θα το ποτίσω και τις πρασιές μου θα τις πλημμυρίσω με νερό». Και να, που το κανάλι μου έγινε ποτάμι και το ποτάμι μου έγινε θάλασσα!

32Θα συνεχίσω να κάνω τη διδαχή να λάμπει σαν αυγή και να σκορπίζει ως μακριά το φως της.

33Θα συνεχίσω να σκορπώ τη διδαχή σαν προφητεία, στις μέλλουσες γενιές θα την εμπιστευτώ.

34Βλέπετε, δεν κουράστηκα μόνο για τον εαυτό μου, αλλά για όλους εκείνους, που τη σοφία αναζητούν.