ΨΑΛΜΟΙ 17 [16] - Η Αγ?α Γραφ? με τα Δευτεροκανονικ? (Παλαι? και Καιν? Διαθ?κη)（TGVD）

Τώρα σ’ εσένα προσφεύγω

1Προσευχή του Δαβίδ.

Άκουσε, Κύριε, τον δίκαιο,

δώσε στη δέησή μου προσοχή,

δώσε ακρόαση στην προσευχή μου

απ’ τα χείλη μου τ’ άδολα.

2Από σένα η καταδίκη μου ας προέλθει,

τα μάτια τα δικά σου ας διακρίνουν

ποιος είν’ ο τίμιος.

3Θα δοκιμάσεις την καρδιά μου,

θα μ’ εξετάσεις τούτη τη νυχτιά,

προσεχτικά θα με βυθομετρήσεις

και ανομία δε θα βρεις.

Τα λόγια σου δεν αποκρύπτουν τις προθέσεις μου,

4όπως κάνουν οι άνθρωποι·

εγώ τα λόγια σου ακολούθησα

κι όχι τους νόμους των παρανόμων.

5Έμειναν σταθερά τα βήματά μου

πάνω στα ίχνη σου,

δεν παραπαίουν τα πόδια μου.

6Θεέ, εσένα επικαλούμαι κι εσύ μ’ ακούς·

πρόσεξέ με κι εμένα

κι ό,τι σου λέω άκουσε.

7Κάνε να λάμψει η αγάπη σου με τρόπο θαυμαστό,

εσύ που σώζεις από τον εχθρό

όσους προσφεύγουν στην ευνοϊκή σου δύναμη.

8Σαν του ματιού την κόρη φύλαξέ με,

στον ίσκιο των φτερών σου κρύψε με,

9από τους ασεβείς που με καταδιώκουν,

απ’ της ζωής μου τους εχθρούς

που με περικυκλώνουνε.

10Έκλεισε από αναισθησία η καρδιά τους·

ανοίξανε το στόμα τους,

αγέρωχα μιλήσαν.

11Εκινηθήκαν εναντίον μου.

Να, με περικυκλώνουν!

τα μάτια τους κοιτάζουν

πώς στο χώμα να με ρίξουν.

12Μοιάζουνε με λιοντάρι άπληστο για τη λεία του,

με λιονταράκι που παραμονεύει.

13Έλα, Κύριε, αντιμετώπισέ τους!

Γονάτισέ τους· σώσε τη ζωή μου

με το σπαθί σου από τους ασεβείς.

14Κύριε, με το χέρι σου λιγόστεψέ τους τη ζωή!

Δώσ’ τους την τιμωρία που τους φύλαγες.

Είν’ αρκετή για να γεμίσουν τις κοιλιές τους

και τα παιδιά τους να χορτάσουν,

να μείνει ακόμα και για τα εγγόνια τους.

15Όμως εγώ, δικαιωμένος, θα δω το πρόσωπό σου·

όταν ξυπνήσω θα ευφρανθώ

από την παρουσία σου.