ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 39 - Η Αγ?α Γραφ? με τα Δευτεροκανονικ? (Παλαι? και Καιν? Διαθ?κη)（TGVD）

Ο σοφός

1Το ίδιο δεν συμβαίνει όμως μ’ εκείνον που ασχολείται με την καλλιέργεια του πνεύματος κι είν’ αφιερωμένος στο νόμο του Υψίστου. Αυτός θ’ αναζητήσει τη σοφία όλων των αρχαίων και με τις προφητείες θ’ ασχοληθεί.

2Τα λόγια θα φυλάξει ονομαστών ανδρών και στα λεπτά σημεία των παραβολών θα εμβαθύνει.

3Θ’ αναζητήσει τις μυστικές έννοιες των παροιμιών και με τα αινιγματικά θ’ ασχοληθεί αποφθέγματα.

4Θα υπηρετήσει άντρες μεγάλους και μπροστά σε ηγεμόνες θα σταθεί· σε ξένες χώρες θα ταξιδέψει, γιατί από πείρα ξέρει των ανθρώπων τις καλές και τις κακές πλευρές.

5Ο μελετητής της σοφίας θα δώσει όλη του την προσοχή απ’ το πρωί στον Κύριο που τον έπλασε· στον Ύψιστο θα πλησιάσει και θα τον ικετέψει να του συγχωρηθούν οι αμαρτίες του.

6Αν ο μεγάλος Κύριος το θελήσει, θα τον γεμίσει με πνεύμα φρόνησης. Έτσι τα λόγια τα σοφά σαν τη βροχή θα χύνονται απ’ το στόμα του· κι όταν προσεύχεται, τον Κύριο θα ευχαριστεί.

7Τη σκέψη και τη γνώση του θα βάλει σε ίσιο δρόμο και του Κυρίου θα συλλογάται τα μυστήρια.

8Μέσα στη διδαχή του θα φανερώνεται η παιδεία που έλαβε και καύχημά του θα ’χει το νόμο της διαθήκης που έδωσε ο Κύριος στο λαό του.

9Πολλοί τη φρόνησή του θα την παινέψουν και ποτέ δε θα σβήσει από τη μνήμη τους· δε θα πάψουν ποτέ να τον θυμούνται και τ’ όνομά του αθάνατο από γενιά σ’ άλλη γενιά θα μένει.

10Τα έθνη θα μιλούν για τη σοφία του κι η σύναξη θα τον εγκωμιάζει.

11Πολύ αν ζήσει, τ’ όνομά του θα ’ναι πιο ένδοξο από χιλιάδες άλλα· κι απ’ τη ζωή όταν φύγει αυτό θα του αρκεί.

Κλήση για δοξολογία στον Κύριο

12Έτσι πολύ στοχάστηκα, που οι σκέψεις μου με γέμισαν, όπως γεμίζει το φεγγάρι ως την πανσέληνο, και τώρα πρέπει να τις πω.

13Ακούστε με, εσείς παιδιά μου ευσεβή και σαν το τριαντάφυλλο θ’ ανθίσετε, που πλάι στο ρέμα του νερού φυτρώνει.

14Σαν το λιβάνι δώστε ωραία ευωδιά και σαν τον κρίνο ανθίστε· σκορπίστε τ’ άρωμά σας και ψάλτε ύμνο δοξαστικό. Για όλα τα έργα του τον Κύριο ευλογήστε.

15Δώστε μεγαλοσύνη στ’ όνομά του, δοξάστε τον με ύμνους, με λύρες και με ψαλμωδίες, κι ετούτα να του λέτε ευχαριστώντας τον:

16Πόσο είναι υπέροχα όλα τα έργα του Κυρίου!

Και κάθε προσταγή του στην ώρα της

θα πραγματοποιηθεί.

Είναι άτοπο να πει κανείς: «Τι είν’ αυτό;

για ποιο λόγο εκείνο;»

17Όλα θα εξηγηθούν στην ώρα τους·

με του Θεού ένα λόγο τα νερά σταθήκαν’

σαν να ’τανε σωρός,

και με μια λέξη από το στόμα του έγιναν

των νερών οι στέρνες.

18Στην προσταγή του ό,τι επιθυμήσει γίνεται,

και δεν είναι κανείς που να περιορίσει

τη δύναμή του τη σωστική.

19Τα έργα καθενός ανθρώπου βρίσκονται μπρος του,

και να κρυφτούν δε γίνεται

από τα μάτια του.

20Απ’ την αρχή ως το τέλος των καιρών

αυτός τα βλέπει όλα,

και τίποτα δεν είν’ για κείνον αναπάντεχο.

21Είν’ άτοπο να πει κανείς: «Τι είν’ αυτό;

για ποιο λόγο εκείνο;»

Επειδή όλα για κάποιο σκοπό πλάστηκαν.

22Η ευλογία του Κυρίου σαν ποταμού ξεχείλισμα

τη σκέπασε τη γη,

και σαν κατακλυσμός την πότισε.

23Το ίδιο και τα έθνη θα λάβουν για κληρονομιά τους την οργή του,

καθώς όταν τη γη με τα πολλά νερά την άλλαξε

σ’ έρημο αλμυρή.

24Οι δρόμοι του είναι για τους ευσεβείς στρωτοί,

μα για τους ασεβείς είναι γεμάτοι εμπόδια.

25Τα καλά πράγματα γίναν απ’ την αρχή

για τους καλούς ανθρώπους,

καθώς και τα κακά για τους αμαρτωλούς.

26Για τις ανάγκες όλες της ζωής του ανθρώπου

είναι στοιχειώδη το νερό, η φωτιά, το σίδερο,

το αλάτι, το σιμιγδάλι, το μέλι, ή το γάλα,

ο χυμός των σταφυλιών, το λάδι και τα ρούχα.

27Όλα αυτά είναι για των δικαίων το καλό,

μα για τους ασεβείς γίνονται βλαβερά.

28Υπάρχουν άνεμοι που γίνανε για τιμωρία,

και μέσα στην οργή του Θεού

καταντούν μόνιμες πληγές.

Στον καιρό της καταστροφής ξεχύνουν τη σφοδρότητά τους,

κι έτσι του Πλάστη τους κατασιγάζουν το θυμό.

29Η φωτιά, το χαλάζι, η πείνα κι ο θάνατος,

όλα αυτά για τιμωρία γίνανε.

30Τα δόντια των άγριων θηρίων, οι σκορπιοί, οι οχιές

και το ξίφος που τους ασεβείς τους αφανίζει,

31όλα αυτά θα χαρούν του Κυρίου την προσταγή να εκτελέσουν·

πάνω στη γη θα ’ναι έτοιμα για ώρα ανάγκης

και στον καιρό τους δε θα παραβούν το λόγο του.

32Γι’ αυτό απ’ την αρχή ήμουν βέβαιος,

καλά το σκέφτηκα και το άφησα γραμμένο:

33Τα έργα του Κυρίου όλα είναι καλά,

κι αυτός για κάθε ανάγκη θα φροντίσει

όταν θα έρθει η ώρα της.

34Και δεν πρέπει να λέει κανείς:

«αυτό είναι πιο κακό από κείνο»,

γιατί όλα στον καιρό τους θ’ αποδειχτούν πως είν’ καλά.

35Και τώρα, μ’ όλη την καρδιά και με τα χείλη

υμνήστε κι ευλογήστε του Κυρίου τ’ όνομα.