ΨΑΛΜΟΙ 59 [58] - Η Αγ?α Γραφ? με τα Δευτεροκανονικ? (Παλαι? και Καιν? Διαθ?κη)（TGVD）

Θεέ μου, γλίτωσέ με απ’ τους εχθρούς μου

1Στον πρωτοψάλτη· όπως το «αλ-τασχέθ» (μην καταστρέφεις). Μικτάμ του Δαβίδ, όταν έστειλε ο Σαούλ να επιτηρούν το σπίτι του για να τον θανατώσει.

2Θεέ μου, γλίτωσέ με απ’ τους εχθρούς μου,

προφύλαξέ με απ’ αυτούς που μ’ απειλούν.

3Σώσε με απ’ της ανομίας τους εργάτες

και λύτρωσέ με απ’ τους αιμοχαρείς.

4Γιατ’ είν’ αυτοί

που ενεδρεύουν τη ζωή μου,

οι βίαιοι συνάζονται εναντίον μου,

χωρίς, Κύριε, να ’μαι ένοχος

ούτε να ’χω αμαρτία.

5Παρ’ όλο που ’μαι αθώος,

εκείνοι τρέχουν κι ετοιμάζονται.

Ξύπνησε, Κύριε, έλα κοντά μου,

κοίταξε.

6Κύριε, εσύ, Θεέ πανίσχυρε,

Θεέ του Ισραήλ,

σήκω να τιμωρήσεις όλα τα έθνη·

μη λυπηθείς κανέναν απ’ αυτούς

τους άθλιους προδότες.

(Διάψαλμα)

7Το βράδυ επιστρέφουνε

ουρλιάζοντας σαν τα σκυλιά,

στην πόλη τριγυρνάνε.

8Άκου, κακό που βγαίνει από το στόμα τους,

από τα χείλη τους δόρατα ξεπετιούνται.

«Γιατί;» –λένε– «ποιος μας ακούει;»

9Αλλά συ, Κύριε, γελάς μ’ αυτούς·

χλευάζεις όλα τα έθνη.

10Ω, δύναμή μου, σ’ εσένα αποβλέπω·

γιατί εσύ, Θεέ, είσαι το κάστρο μου.

11Θεέ μου, απ’ την αγάπη σου

έρχεσαι να με προϋπαντήσεις·

και θα μου δείξεις, Θεέ μου,

οι εχθροί μου τι θα πάθουν.

12Μην τους σκοτώσεις

μήπως και λησμονήσει ο λαός μου·

κάνε τους, με τη δύναμή σου,

πλάνητες και καταδιωγμένους,

Κύριε, προστασία μου.

13Αμαρτωλά τα στόματά τους,

τα λόγια καθώς βγαίνουν απ’ τα χείλη τους.

Στην ίδια τους την έπαρση ας πιαστούνε

για την κατάρα

και για το ψέμα που αραδιάζουν.

14Με την οργή σου αποτέλειωσέ τους,

αποτέλειωσέ τους, ώστε να μην υπάρχουν πια·

κι έτσι θα μάθουν ότι ο Θεός

στον Ιακώβ δεσπόζει,

μέχρι τα πέρατα της γης.

(Διάψαλμα)

15Το βράδυ επιστρέφουνε

ουρλιάζοντας σαν τα σκυλιά,

στην πόλη τριγυρνάνε.

16Εδώ κι εκεί σκορπίζονται

γυρεύοντας να φάνε·

αν δεν χορτάσουν

περνούν τη νύχτα τους γαυγίζοντας.

17Αλλά εγώ θα τραγουδώ τη δύναμή σου

και θα εξυμνώ το έλεός σου το πρωί,

γιατί εσύ ήσουν τ’ οχυρό μου,

το καταφύγιό μου στης θλίψης μου τη μέρα.

18Ω, δύναμή μου, για σένα θα ψάλω·

γιατί εσύ, Θεέ, είσαι το κάστρο μου,

ο Θεός που μ’ αγαπά.