ΨΑΛΜΟΙ 144 [143] - Η Αγ?α Γραφ? με τα Δευτεροκανονικ? (Παλαι? και Καιν? Διαθ?κη)（TGVD）

Προσευχή του βασιλιά

1Του Δαβίδ.

Ευλογημένος να ’σαι, Κύριε,

εσύ, ο βράχος μου·

τα χέρια μου γυμνάζεις

για τη μάχη,

τα δάχτυλά μου για τον πόλεμο.

2Προστάτη μου κι οχύρωμά μου,

κάστρο μου κι ελευθερωτή μου,

ασπίδα μου, κοντά σου είμ’ ασφαλής·

σ’ εμένα τους λαούς θα υποτάξεις.

3Κύριε, τι είν’ ο άνθρωπος

ώστε να τον φροντίζεις;

ο κάτοικος της γης

ώστε να νοιάζεσαι γι’ αυτόν;

4Ο άνθρωπος μοιάζει με πνοή·

και σαν τη φευγαλέα σκιά

οι μέρες της ζωής του.

5Κύριε, τα ουράνια σου χαμήλωσέ τα

και κατέβα·

άγγιξε τα βουνά

και θ’ αναδώσουνε καπνό.

6Στείλε αστραπές

και τους εχθρούς μου σκόρπισε·

ρίξε τα βέλη σου

σύγχυση να τους φέρεις.

7Στείλε τη δύναμή σου από ψηλά,

γλίτωσέ με και σώσε με

απ’ την πλημμύρα,

από την εξουσία των ξένων.

8Που λέει το στόμα τους ψευτιές,

ακόμα κι όταν το δεξί τους χέρι

υψώνουνε για να ορκιστούν.

9Για σένα, Θεέ, θα ψάλω

καινούρια ωδή.

Με άρπα δεκάχορδη

θα παίξω μουσική

για σένα,

10που βοηθάς τους βασιλιάδες να νικούν

και που γλιτώνεις το Δαβίδ, το δούλο σου,

από κακή σπαθιά.

11Γλίτωσέ με και σώσε με

από την εξουσία των ξένων,

που λέει το στόμα τους ψευτιές,

ακόμα κι όταν το δεξί τους χέρι

υψώνουνε για να ορκιστούν.

12Ας είναι οι γιοι μας σαν νιοφυτεμένα δέντρα,

που από μικρά ολόισια ψηλώνουνε

χωρίς εμπόδια.

Ας είναι οι θυγατέρες μας ωραίες και γερές,

καθώς οι σκαλιστές κολόνες

οπού κοσμούν τ’ ανάκτορα.

13Ας είν’ οι αποθήκες μας

γεμάτες αγαθά κάθε λογής·

και σε χιλιάδες και μυριάδες ας πληθαίνουν

τα πρόβατά μας στα βοσκοτόπια μας.

14Ας είναι καρπερές οι αγελάδες μας,

χωρίς θανατικά κι αποβολές·

και θρηνωδίες ας μην ηχήσουν

στις πλατείες μας.

15Μακάριος είν’ ο λαός

που του συμβαίνουν όλ’ αυτά!

Μακάριος είν’ ο λαός,

που ’χει τον Κύριο Θεό του!