1Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός για τη συγγένεια του Κορέ.
2Ετούτο ακούστε όλοι οι λαοί·
όλοι της γης οι κάτοικοι προσέξτε,
3κοινοί κι επίσημοι,
πλούσιοι και φτωχοί μαζί.
4Λόγια σοφά θα πει το στόμα μου,
και συνετές θα ’ναι οι σκέψεις της καρδιάς μου.
5Στήνω τ’ αυτί μου στου Κυρίου τη μυστική βουλή
και με τον ήχο της κιθάρας προσπαθώ
το αίνιγμα να λύσω.
6Γιατί στης συμφοράς τις μέρες να σκιαχτώ
από τη μοχθηρία αυτών
που με καταδιώκουν;
7από εκείνους στ’ αγαθά τους
που στηρίζονται
και για τα πλούτη τους τ’ αμύθητα καυχιούνται;
8Κανένας δεν μπορεί κάποιου άλλου
τα χρέη να πληρώσει
ούτε και τα δικά του στο Θεό.
9Είναι πανάκριβο το λύτρο της ζωής τους
κι ουδέποτε πληρώνεται,
10ώστε να ζήσουν ως το τέλος·
ποτέ τον τάφο να μη δουν.
11Καθένας βλέπει πως κι οι σοφοί πεθαίνουν,
χάνονται όπως οι τρελοί κι οι ανόητοι
κι εγκαταλείπουν σ’ άλλους τ’ αγαθά τους.
12Οι τάφοι τους είναι τα σπίτια τους για πάντα,
η μόνιμη διαμονή τους σ’ όλες τις γενιές·
έστω κι αν είχαν χτήματα στ’ όνομά τους.
13Ο άνθρωπος μ’ όλες του τις τιμές
δεν είναι βέβαιος τη νύχτα αν θα τη βγάλει·
καθώς τα ζώα που πεθαίνουν, αφανίζεται.
14Έτσι πορεύονται αυτοί,
σίγουροι για τον εαυτό τους·
κι έτσι τελειώνουν,
ευχαριστημένοι με τη μοίρα τους.
(Διάψαλμα)
15Μαντρίζονται στον άδη σαν τα πρόβατα,
ο θάνατος τούς πάει να τους βοσκήσει·
θα διαφεντέψουν πάνω τους οι δίκαιοι το πρωί,
θ’ αφανιστεί η μορφή τους,
ο άδης θα ’ναι η κατοικία τους.
16Αλλά ο Θεός θα σώσει τη ζωή μου·
από τα νύχια του άδη θα με πάρει.
(Διάψαλμα)
17Μη φοβάσαι που κάποιος πλούτισε,
κι αυξήθηκε η αίγλη του σπιτιού του.
18Μαζί του δε θα πάρει τίποτ’ απ’ αυτά πεθαίνοντας·
η αίγλη του δεν τον ακολουθεί στον τάφο.
19Όσο ζούσε μακάριζε τον εαυτό του:
«Σ’ επευφημούν γιατί περνάς καλά!»
20Όμως κι αυτός θα πάει να βρει
τη γενιά των προγόνων του
και πια ποτέ το φως δε θα το δούνε.
21Ο άνθρωπος μ’ όλες του τις τιμές,
όταν δεν τα στοχάζεται όλα τούτα,
καθώς τα ζώα που πεθαίνουν, αφανίζεται.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
