ΨΑΛΜΟΙ 8 - Η Αγ?α Γραφ? (Παλαι? και Καιν? Διαθ?κη)（TGV）

Η δόξα του Θεού και η μεγαλοσύνη του ανθρώπου

1Στον πρωτοψάλτη, όπως το γκιττίθ. Ψαλμός του Δαβίδ.

2Δέσποτα, Κύριέ μας,

πόσο είναι θαυμαστή η ύπαρξή σου

σ’ ολόκληρη τη γη!

Τη δόξα σου ως τους ουρανούς θα ψάλλω.

3Την κραυγή των μικρών και των ανίσχυρων

την κάνεις δύναμη εναντίον των εχθρών σου,

ώστε να βουβαθεί ο εχθρός κι ο διώκτης τους.

4Όσες φορές βλέπω στους ουρανούς σου

–έργα της αξιοσύνης σου–

τ’ αστέρια, τη σελήνη,

που εσύ τα στέριωσες,

αναλογίζομαι:

5Τι τάχα είν’ ο άνθρωπος

ώστε να τον φροντίζεις;

ο κάτοικος της γης

ώστε να νοιάζεσαι γι’ αυτόν;

6Τον έκανες ωστόσο

λίγο μικρότερο από σένα·

με δόξα τον στεφάνωσες και με τιμή.

7Κύριο τον έκανες πάνω στα πλάσματά σου,

όλα στην εξουσία του τα ’δωσες.

8Όλα τα πρόβατα, τα βόδια,

ακόμη και τα ζώα τ’ άγρια,

9τ’ ουρανού τα πετούμενα,

της θάλασσας τα ψάρια

κι αυτά που πλέουν στους δρόμους των νερών.

10Δέσποτα, Κύριέ μας,

πόσο είναι θαυμαστή η ύπαρξή σου

σ’ ολόκληρη τη γη!